ความเจ็บปวด

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาที่คอยวิ่งตามก้นผู้ชายคนอื่น วันหนึ่งชีวิตคุณจะพังไม่เป็นท่า... และตอนนั้นเอง ที่คุณจะรู้ว่าคำเตือนของฉันมันหวังดีแค่ไหน” เสียงของรินรดายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันหายดี ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าบริษัทธันวา โฟกัสในดวงตาเลื่อนลอย ไม่ได้สนใจว่าคนรอบข้างจะมองอย่างไร ในหัวของฉันมีเพียงคำถามเดียวที่วนเวียน... ธันวากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? วันนี้บรรยากาศในห้องทำงานของเขาดูแปลกไป ธันวาที่เคยดุฉันเรื่องวางเอกสารไม่เป็นระเบียบ หรือชอบบ่นเวลาฉันทำกาแฟหก กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า เขานั่งหลังตรงจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้จะเห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับไม่มีแม้แต่เงยหน้าขึ้นมามอง “คุณธันวาคะ... คือว่าพายทำแซนด์วิชทูน่ามาฝากค่ะ” ฉันเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด พยายามยิ้มให้สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ใจจะสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มือยังคงพิมพ์งานไม่หยุด “วางไว้ตรงนั้นเถอะพาย ผมไม่หิว” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และเว้นระยะห่างราวกับกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็น ฉันเม้มปากแน่น ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ปกติแล้วเขาจะไม่เคยปฏิเสธของที่ฉันตั้งใจทำมาให้เลยสักครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าคะ? ช่วงนี้คุณดู... แปลกไป” ธันวาวางปากกาลงในที่สุด เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “พาย... กลับไปเถอะ ช่วงนี้ผมมีงานด่วนที่ต้องจัดการกับรินรดา อย่าเพิ่งเข้ามาวุ่นวายในช่วงนี้เลยนะ ผมต้องการสมาธิ” คำว่า ‘อย่าเพิ่งเข้ามาวุ่นวาย’ มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฉันอย่างจัง เขาไม่เคยใช้คำพูดรุนแรงแบบนี้กับฉันมาก่อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย “ค่ะ... ถ้าคุณธันวาต้องการแบบนั้น พายก็จะไม่กวน” ฉันตอบเสียงสั่น พยายามเดินหันหลังกลับอย่างมั่นคงที่สุด แต่ก่อนจะถึงประตูห้องทำงาน เขาก็เรียกชื่อฉันไว้ “พาย!” ฉันหยุดกะทันหัน หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบที่ยาวนานพอจะทำให้ฉันใจเสีย “ดูแลตัวเองด้วย... อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวช่วงนี้” เขากล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะหันกลับไปจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ ฉันเดินโซเซออกมาจากตึกนั้นโดยไม่รู้ตัว กิ๊บที่ยืนรออยู่หน้าตึกรีบปรี่เข้ามาหาเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน “พาย! เป็นอะไรไป? ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น? คุณธันวาเขาทำอะไรแก?” ฉันส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มรินไหลออกมาเงียบๆ “เขากำลังผลักไสเรากิ๊บ เขาทำเหมือนเราไม่มีตัวตน... รินรดาทำอะไรเขาหรือเปล่านะ? ทำไมเขาถึงต้องเปลี่ยนไปขนาดนี้” “ฉันว่าเรื่องนี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ ธันวาไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้น เขาอาจจะกำลังปกป้องแกจากอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้นะ” กิ๊บพูดพลางบีบมือฉันแน่น ความหวังเล็กๆ ในใจของฉันถูกจุดขึ้นอีกครั้ง แต่ความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับมานั้นยังคงเต้นตุบๆ อยู่ในอก เย็นวันนั้น ฉันตัดสินใจกลับไปที่บริษัทอีกครั้งหลังจากที่ลืมเอกสารสำคัญไว้ในห้องของเขา เมื่อไปถึงหน้าห้อง ฉันเห็นประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงบทสนทนาจากด้านในทำให้ฉันต้องชะงักเท้า “คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรคะธันวา? การไล่เธอไปไม่ได้หมายความว่าเธอจะปลอดภัยจากฉันหรอกนะ” เสียงรินรดาดังขึ้นแฝงความเยาะเย้ย “ถ้าคุณแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะทำให้คุณเสียใจที่คิดจะย้อนกลับมาหาผมอีกครั้ง” น้ำเสียงของธันวาดุดันและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน “งั้นเหรอคะ? แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะว่าเธอกำลังถือ ‘ของ’ ที่ฉันต้องการอยู่... และถ้าเธอไม่ได้มอบมันให้กับฉันด้วยตัวเอง พายก็คงไม่ต้องอยู่ดูพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้หรอก” ความเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนจะเดินใกล้ประตูเข้ามา... ฉันถอยหลังกรูด แต่ทว่าเสียงประตูก็ถูกเปิดออกกว้างโดยคนจากด้านใน! “ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงธันวาดังขึ้น และเมื่อเขาเห็นว่าเป็นฉัน ความตระหนกที่ฉายชัดในแววตาของเขาทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน ขอบคุณที่ติดตามอ่านความเจ็บปวดของยัยโก๊ะกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วมารอลุ้นกันนะคะว่าพายจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา