ของขวัญที่รอคอย

“ถ้าคุณธันวายังไม่ยอมรับความจริง ว่าสิ่งที่ถืออยู่ในมือนั่นมันคืออะไร พายเกรงว่า... ความสัมพันธ์ที่พยายามรักษาไว้ อาจจะเป็นแค่ของที่แตกสลายไปแล้วจริงๆ นะคะ” น้ำเสียงของพายสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของรินรดากลับฉายชัดถึงความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ รินรดายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอขยับตัวเข้าใกล้ธันวามากขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกนั้นทำให้พายรู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ธันวานิ่งงัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่มักจะดูเนี้ยบเสมอ บัดนี้กลับสั่นไหว เขาไม่ได้มองเอกสารในมือรินรดา แต่มองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขารัก—พาย “พาย ฟังผมก่อน” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระวนกระวายที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “ริน... คุณออกไปก่อน นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ” “ไม่ใช่ที่ของรินเหรอคะ? แต่ในนี้คืออนาคตของบริษัทคุณนะธันวา ถ้าคุณยอมเซ็นสัญญากับทางบ้านริน ปัญหาทุกอย่างที่พายก่อไว้ หรือแม้แต่ความวุ่นวายที่คุณต้องแบกรับ มันจะหายไปในพริบตา” รินรดาชูซองเอกสารขึ้นสูง ราวกับเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่เธอจะใช้ฟาดฟันเพื่อแย่งชิงทุกอย่างกลับคืนมา พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบโดยที่ไม่มีอาวุธ “ความวุ่นวายเหรอคะ? พายไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นภาระให้ใคร แต่ถ้าการที่พายอยู่ตรงนี้มันทำให้คุณธันวาต้องลำบากใจถึงขั้นต้องเอาอนาคตไปแลก... งั้นพายก็ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ” พูดจบ พายก็หันหลังหมายจะเดินออกไปจากห้องทำงานที่เคยดูอบอุ่น แต่กลับกลายเป็นห้องที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิต ทว่ามือแกร่งของธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน เขาออกแรงดึงเพียงเบา พายก็เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอรักยังคงเป็นกลิ่นเดียวที่ทำให้เธอสงบลงได้เสมอ แม้ในยามที่โลกกำลังจะพังทลาย “ปล่อยค่ะ” พายพึมพำ แต่แรงดึงกลับแน่นขึ้น “ไม่ปล่อย” ธันวาตอบเสียงหนักแน่น เขาสะบัดหน้าไปทางรินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่พายเคยเห็น “รินรดา ผมบอกให้คุณออกไป และเอกสารนั่น... เอามันกลับไปที่ที่มันควรอยู่ หรือไม่ก็ฉีกมันทิ้งซะ เพราะไม่ว่าคุณจะยื่นเงื่อนไขอะไรมา หรือจะพยายามใช้ความหลังครั้งเก่ามาบีบบังคับแค่ไหน คำตอบของผมก็ยังเป็นคำเดิม” รินรดาชะงัก สีหน้าเธอเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความโกรธเกรี้ยว “ธันวา! คุณกำลังทำลายตัวเองเพราะผู้หญิงซุ่มซ่ามคนนี้เนี่ยนะ? คุณลืมแล้วเหรอว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง? เค้กที่ไหม้ งานที่เละเทะ ทุกอย่างที่เธอทำคือความล้มเหลว!” ธันวากระชับอ้อมกอดพายไว้แน่นขึ้น เขาโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกับหน้าผากของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและเด็ดขาด “พายอาจจะซุ่มซ่าม เธออาจจะทำเค้กไหม้ หรืออาจจะทำของพัง แต่สิ่งที่เธอทำไม่เคยพัง คือหัวใจของผม และริน... จำไว้นะครับ สิ่งเดียวในโลกที่ผมต้องการ ไม่ใช่สัญญาการร่วมทุน ไม่ใช่ความสำเร็จทางธุรกิจ แต่มันคือผู้หญิงคนนี้ คนเดียวเท่านั้น” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสามที่แทรกซึมผ่านบรรยากาศอันตึงเครียด รินรดากำซองเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ เธอจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจพายพุ่งสูงขึ้น พายเงยหน้าขึ้นมองธันวา ดวงตากลมโตของเธอยังคงมีน้ำตาคลอหน่วย “คุณธันวาพูดจริงเหรอคะ? คุณไม่ได้แค่พูดเพื่อให้รินรดาออกไปใช่ไหม?” ธันวาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงเผาะบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา เขาอมยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดที่พายเคยได้รับมาตลอดระยะเวลาที่คบกัน “สำหรับผม... ความเป็นระเบียบที่ไร้หัวใจ มันสู้ความวุ่นวายที่เติมเต็มทุกส่วนในชีวิตไม่ได้หรอกครับ พาย... คุณคือของขวัญที่ผมรอคอยมาตลอดชีวิต ไม่ใช่เพราะความโก๊ะของคุณหรอกนะ แต่เพราะคุณคือคนเดียวที่ทำให้ผมกล้าที่จะเป็นตัวเอง” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พายกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ในอก ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง ตามด้วยการเปิดเข้ามาของ 'ใครบางคน' ที่ทำให้ธันวาต้องผละออกจากพายอย่างเสียดาย “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะ แต่ดูเหมือนว่า 'ความลับ' ที่ฉันเพิ่งไปสืบมาได้ จะทำให้คืนนี้ของคุณสองคนโรแมนติกน้อยลงเยอะเลยล่ะ” กิ๊บยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเพื่อนสนิทคนสวยดูซีดเผือดผิดปกติ ในมือของเธอถือโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่เปิดวิดีโอคอลค้างไว้ เผยให้เห็นภาพของใครคนหนึ่งที่พายรู้จักดี... คนที่ควรจะอยู่ที่อื่น แต่ตอนนี้กลับยืนอยู่หน้าบ้านของธันวาพร้อมกับกุญแจสำรองในมือ! เค้กวานิลลาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้พายกับธันวาฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้ไปได้นะคะ!