เค้กไหม้แต่หัวใจพองโต

"คุณธันวาคะ... พายขอโทษค่ะ พายไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้" เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นไหม้ที่อบอวลไปทั่วสวนหลังบ้าน ธันวายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของเขาดูขัดกับบรรยากาศของเศษซากความพยายามที่กองอยู่บนโต๊ะยาว พายยืนก้มหน้า มือไม้ที่เลอะคราบครีมและรอยเขม่าจากการทำเค้กบิดไปมาจนแทบจะกลายเป็นปม เธอทำพลาดอีกแล้ว... ในวันสำคัญที่สุดของเขา แทนที่จะได้เห็นรอยยิ้มอย่างที่หวัง กลับกลายเป็นหายนะที่ทำเอาสวนสวยพังไม่เป็นท่า ธันวาปรายตามองเค้กรูปทรงเบี้ยวบูดที่เกรียมเป็นสีดำด้านบน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ปลายจมูกเปื้อนผงโกโก้จนดูคล้ายลูกหมีมอมแมม ดวงตาของเขาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำนิ่งเริ่มไหวระริก ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่เขาพยายามสร้างเกราะป้องกันไว้เสมอ แต่เป็นเพราะภาพตรงหน้าที่ชวนให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างต้องสั่นคลอนอย่างรุนแรง "พาย..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าลงเล็กน้อย "พายตั้งใจทำเค้กวานิลลาที่คู...เอ่อ ที่คุณชอบที่สุดค่ะ พายพยายามทำตามสูตรเป๊ะเลยนะคะ แต่พายดันลืมดูเวลาไปหน่อย พอหันมาอีกทีมันก็... ฮึก" หยดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงบนแก้มใส พายรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ยิ่งทำให้รอยเปื้อนบนใบหน้ากระจายไปทั่ว จนธันวาต้องหลุดขำออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว "คุณหัวเราะพายเหรอคะ?" พายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตางุนงง "เปล่าครับ... เอ้ย เปล่าค่ะ" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอใช้สรรพนามผิดจังหวะ "ผมแค่... กำลังนึกว่าคนเราจะทำเรื่องผิดพลาดได้น่าเอ็นดูขนาดนี้เชียวหรือ" เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งและวานิลลาที่ผสมกับกลิ่นไหม้จางๆ ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นที่พึงประสงค์สำหรับนักธุรกิจเจ้าระเบียบอย่างเขา แต่แปลกนัก... ที่เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นกลิ่นที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยได้รับมาในวันเกิดปีนี้ ธันวาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างบรรจง ก่อนจะเอื้อมมือไปซับคราบโกโก้ที่ข้างแก้มของพายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสั่นเล็กน้อยยามที่สัมผัสผิวแก้มเนียนละเอียด พายหยุดหายใจไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา ราวกับถูกสะกดให้จมลงไปในความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมนั้น "พาย... คุณรู้ไหมว่าการที่พยายามทำอะไรบางอย่างเพื่อใครสักคนด้วยใจจริง มันมีค่ามากกว่าเค้กที่สมบูรณ์แบบร้อยก้อนซะอีก" ธันวากระซิบ น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลจนพายรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก "แต่ว่า... มันไหม้นะคะ แถมยังขมด้วย" พายพึมพำอย่างน้อยใจในความโก๊ะของตัวเอง ธันวาไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมา ตักเค้กส่วนที่ยังพอทานได้ตรงกลางก้อนขึ้นมา แล้วส่งเข้าปากท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของพาย "รสชาติเป็นไงคะ?" ธันวาเคี้ยวช้าๆ ลิ้มรสความขมของรอยไหม้และความหวานของเนื้อเค้กที่ยังพอมีหลงเหลืออยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่แววตาที่จ้องมองเธอนั้นเปลี่ยนไป มันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยายใดๆ จนพายต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย "มันขม... ขมมาก" เขาหยุดเว้นจังหวะ "แต่กลับเป็นรสชาติที่ผมอยากจดจำไปตลอดชีวิตเลยล่ะ" พายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับเค้กที่ไหม้ไปแล้ว บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบเหงาบัดนี้กลับกลายเป็นความหวานล้ำที่อบอวลไปทั่วสวน ธันวาวางช้อนลง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงนิดเดียว แสงไฟสลัวในสวนสะท้อนอยู่ในแววตาของทั้งคู่ ความรู้สึกที่เคยติดค้างอยู่ในใจของธันวาเริ่มเอ่อล้นออกมาจนไม่อาจเก็บกั้นได้อีกต่อไป เขาค่อยๆ เลื่อนมือมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ ราวกับจะยืนยันว่าเธอมีตัวตนอยู่ตรงนั้นจริงๆ พายรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ ความโก๊ะที่เคยสร้างปัญหาดูเหมือนจะไร้ความหมายไปในทันที เมื่อมีคนคนหนึ่งพร้อมจะมองข้ามมันและเห็นถึง 'ความตั้งใจ' ที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง "พาย... พรุ่งนี้ไปที่บริษัทกับผมนะ" ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ไปทำไมเหรอคะ? พายไม่กล้าไปหรอกค่ะ เดี๋ยวก็ไปทำเอกสารสำคัญพังอีก" พายรีบปฏิเสธทันควัน ธันวายิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้คนมองแทบจะละลายกองไปกับพื้น "ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่า... พนักงานที่ซุ่มซ่ามที่สุดคนนี้ คือคนพิเศษที่สุดของผม" คำพูดนั้นทำให้โลกของพายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธออ้าปากค้าง เตรียมจะถามย้ำให้แน่ใจ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าสวน พายและธันวาผละออกจากกันแทบจะทันที ก่อนที่เงาร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงจะปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟ "เซอร์ไพรส์ไหมคะธันวา? รินเห็นไฟในสวนเปิดอยู่ เลยแวะมาหา... แหม ดูท่ารินจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่าคะ?" รินรดายืนกอดอก สายตาคมกริบของเธอกวาดมองสภาพที่เลอะเทอะของโต๊ะอาหาร ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของพายด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด มือของเธอในกระเป๋าถือถือซองเอกสารบางอย่างไว้แน่น พายรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่พุ่งเข้ามาในใจอย่างรุนแรง เมื่อเห็นแววตาของรินรดาที่ไม่ได้มาดีอย่างที่ปากพูด เค้กที่ไหม้ไปแล้วไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป เพราะสิ่งที่พายเห็นในมือของรินรดานั้น... มันคือสิ่งที่อาจจะทำให้ค่ำคืนนี้พังทลายยิ่งกว่าเค้กนับพันก้อน เค้กวานิลลาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ยัยพายจอมโก๊ะกับคุณธันวาผู้แสนเย็นชากันมาโดยตลอดนะคะ