ชุดราตรีหายนะ

“โอ๊ย! ใครก็ได้ช่วยเปิดไฟทีค่ะ!” เสียงอุทานด้วยความตกใจของฉันดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดสนิทที่ปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา เสียงแก้วไวน์กระทบกันเปรี้ยงปร้าง ตามมาด้วยความเย็นเฉียบที่ซึมผ่านผ้าไหมเนื้อดีของชุดราตรีสีครีมที่ฉันอุตส่าห์ยืมเพื่อนสนิทมาอย่างทะนุถนอม ความซวยของพายไม่เคยปรานีใครจริงๆ ค่ะ ในขณะที่ฉันพยายามจะเดินเลี่ยงไปหยิบขนมปังเจ้ากรรมบนโต๊ะอาหาร ส้นสูงของฉันเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับพรมที่เผยอขึ้นมาเพียงนิดเดียว ผลลัพธ์น่ะหรือคะ? ไวน์แดงรสเลิศที่ควรจะอยู่ในแก้ว กลับกลายเป็นสีสันใหม่ที่เด่นหราอยู่บนอกเสื้อของฉันทันที “พาย? เธออยู่ตรงไหนน่ะ!” เสียงของกิ๊บตะโกนมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด แต่ฉันทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ พยายามกวาดมือไปตามโต๊ะเพื่อหาทิชชูอย่างทุลักทุเล ความมืดไม่ใช่ประเด็นหลักในตอนนี้ แต่เป็นคราบสีแดงฉานที่กำลังแผ่ขยายเหมือนแผนที่โลกบนชุดราคาแพงต่างหากค่ะ ถ้าธันวาเห็นสภาพนี้... เขาต้องมองฉันเป็นยัยซุ่มซ่ามที่ไม่รู้จักกาลเทศะจนอยากจะถอนตัวจากการพาฉันมาออกงานเสียตั้งแต่ตอนนี้แน่ๆ ท่ามกลางความสับสน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและจังหวะก้าวที่มั่นคงดังใกล้เข้ามา ฉันจำกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่มีความสะอาดและเยือกเย็นนี้ได้ดี... ธันวา “อย่าขยับ” เสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งของเขาดังขึ้นใกล้หูพอที่จะทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว มือใหญ่ของเขาคว้าข้อมือฉันไว้มั่น “ผมอยู่นี่แล้ว” เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แสงไฟสลัวจากฉุกเฉินสีส้มก็เริ่มทำงาน ทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนรางเป็นเงาตะคุ่ม ฉันเห็นธันวายืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบของเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตามาเห็นสภาพชุดราตรีของฉัน ความสะอาดคือสิ่งที่เขาให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง และตอนนี้... ฉันคือหายนะเดินได้ที่อยู่ตรงหน้าเขา “ธันวา... คือพาย...” ฉันพยายามจะอธิบายด้วยเสียงสั่นเครือ แต่เขากลับถอดสูทตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว แล้วคลุมไหล่ฉันไว้จนมิด “อย่าพูดอะไรทั้งนั้น เดินตามผมมา” เขาไม่รอคำปฏิเสธ มือของเขาเปลี่ยนจากข้อมือมาโอบเอวฉันแน่น กึ่งจูงกึ่งลากให้เดินออกไปจากจุดที่คนกำลังชุลมุน เราหลบเข้ามาในห้องพักรับรองที่เงียบสงัด ธันวาปิดประตูล็อคกลอนเรียบร้อยก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาถอนหายใจยาว พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋ากางเกง “คุณน่ะนะ... ครั้งเดียวจริงๆ ที่ปล่อยให้คลาดสายตา” เขาพึมพำ แต่ทว่าการกระทำของเขากลับสวนทางกับคำพูด มือหนาบรรจงนำผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำแตะลงบนรอยคราบไวน์บนชุดฉันอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับการทำความสะอาดราวกับมันเป็นภารกิจกู้ชาติ “พายขอโทษค่ะ พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันมืดแล้วก็...” “เงียบก่อน” เขาเอ่ยขัดพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน “รอยนี้มันกว้างเกินกว่าจะเช็ดออกด้วยวิธีปกติ ถ้าขืนออกไปตอนนี้ รินรดาคงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้คุณได้แก้ตัวแน่ๆ” ชื่อของรินรดาที่หลุดออกมาจากปากเขาทำเอาฉันชะงัก เธอเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่มองฉันเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัดทิ้งตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในงาน และเหตุการณ์ไฟดับเมื่อครู่... ฉันเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ “ธันวาคะ... เมื่อกี้ตอนไฟดับ พายเห็น...” ฉันเว้นจังหวะ ลังเลว่าจะพูดเรื่องรีโมทคอนโทรลสีเงินในมือของเขาดีไหม เขาชะงักมือที่เช็ดคราบไวน์ทันที นัยน์ตาคมกริบนั้นสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้รักระเบียบจัด “เห็นอะไร” “เห็น... เอ่อ... เห็นคนถืออะไรบางอย่างที่ดูเหมือนรีโมท ก่อนที่ไฟจะดับน่ะค่ะ” ธันวาปล่อยมือออกจากผ้าเช็ดหน้า เขาไม่ได้มองหน้าฉันอีกต่อไป แต่เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปข้างนอกด้วยท่าทางที่ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศในห้องเงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว “พาย... ฟังผมนะ” เขาหมุนตัวกลับมา น้ำเสียงของเขาดูจริงจังและกดดัน “งานคืนนี้มันอันตรายกว่าที่คุณคิด และของที่คนคนนั้นถืออยู่... มันไม่ใช่แค่เครื่องมือควบคุมไฟ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้งจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูก็ถูกเคาะเสียงดังสนั่นจากด้านนอก “ธันวาคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? รินเห็นคุณหายเข้ามาทางนี้ พอดีมีคนรายงานว่าระบบไฟถูกแฮ็ก... รินเป็นห่วงค่ะ” เสียงของรินรดาแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงลูกบิดประตูที่ถูกหมุนพยายามจะเปิดเข้ามา ธันวามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะคว้าข้อมือฉันแล้วดึงให้เข้าไปหลบหลังตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่ในห้อง “ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด” เขาเน้นย้ำ ก่อนจะเดินไปที่ประตูแล้วกระชากมันเปิดออก ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือรินรดาในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ดูมั่นใจเกินร้อย เธอชะโงกหน้าเข้ามาในห้องด้วยสายตาที่กวาดมองไปทั่ว ก่อนจะหยุดลงที่ธันวาที่ยืนขวางทางไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ธันวาคะ... ไหนล่ะคะคนที่เธอพาเข้ามา? รินเห็นนะคะว่าเธอวิ่งตามคุณมา” เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ พลางก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว “หรือว่า... คุณกำลังซ่อน ‘ตุ๊กตาโก๊ะๆ’ ของคุณไว้ไม่ให้รินเห็นกันคะ?” หัวใจฉันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นรินรดาค่อยๆ เดินตรงมาที่ตู้เสื้อผ้าที่ฉันกำลังยืนตัวสั่นอยู่ ธันวายืนนิ่งเหมือนรูปปั้น แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่มือของรินรดา... ในมือของเธอมีอะไรบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟสลัว มันคือรีโมทคอนโทรลสีเงินแบบเดียวกับที่ฉันเห็นในความมืดไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนของยัยพายและคุณชายมาดนิ่งในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา