การช่วยชีวิตที่น่าอาย

“อุ๊ย!” เสียงอุทานเล็กๆ ของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่กระจายไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา วินาทีนั้นดูเหมือนเข็มนาฬิกาจะหยุดเดิน หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของไวน์แดงที่กำลังซึมผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีสีครีมตัวสวยที่เธอเพิ่งยืมเพื่อนมา ไม่ใช่แค่ซึมผ่าน แต่มันกำลังไหลอาบไปทั่วแผ่นหลังของรินรดา พายยืนนิ่งค้าง มือที่ถือถาดคานาเป้สั่นระริก ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองที่เพิ่งทำลายบรรยากาศงานเลี้ยงกาล่าการกุศลย่อยๆ ให้กลายเป็นหายนะย่อมๆ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยฉาบไปด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ขณะที่สายตาของผู้คนรอบข้างนับร้อยคู่เริ่มจับจ้องมาที่จุดเกิดเหตุ “พาย... นี่เธอทำอะไรลงไป!” เสียงรินรดาแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจและโมโห “ฉัน... คือว่า... สะดุดพรมค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ!” พายก้มตัวลงละล่ำละลัก ร่างกายที่โงนเงนด้วยความประหม่าทำให้เธอเกือบจะเซไปชนแจกันดอกไม้ใบใหญ่ข้างหลังอีกรอบ “สะดุด? หรือตั้งใจ? ฉันไม่ยักรู้ว่าพนักงานเสิร์ฟที่นี่ถึงขั้นต้องมาทำตัวซุ่มซ่ามใส่ลูกค้าแบบนี้” รินรดาหันมาจ้องเขม็ง มุมปากเหยียดหยาม “ธันวาคะ ดูสิคะ คนของคุณทำอะไรไว้” ธันวาที่ยืนอยู่ข้างรินรดามาตลอดจังหวะนั้นก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจในทันที เขาไม่ได้มองรินรดา แต่สายตาคมกริบกวาดมองพายที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก ก่อนจะเบนสายตาไปที่รอยไวน์บนชุดของรินรดาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก “ผมคิดว่าอุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุนะครับ ริน” เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม “แต่มันเลอะเทอะไปหมดแล้วนะธันวา เธอทำให้ฉันอับอาย!” รินรดาประท้วงพลางสะบัดมือ ธันวาถอดเสื้อสูทนอกของเขาออกอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติที่สุด ก่อนจะคลุมทับไหล่ของรินรดาเพื่อปิดรอยเปื้อนนั้นไว้ แม้ใบหน้าของเขาจะดูเรียบเฉย แต่แววตานั้นกลับสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้รินรดาเงียบลงได้ทันที “ผมขอโทษแทนพนักงานของผมด้วยนะครับ” ธันวากล่าวกับรินรดา ก่อนจะหันมาทางพาย “ส่วนเธอ... ตามผมมา เดี๋ยวนี้” คำสั่งนั้นสั้นและทรงพลัง พายรีบก้มศีรษะขอโทษรินรดาอีกครั้งด้วยความลนลานก่อนจะเดินก้มหน้าก้มตาตามแผ่นหลังกว้างของธันวาออกไปทางประตูหลังของห้องจัดเลี้ยงที่ค่อนข้างเงียบเชียบ ทันทีที่พ้นจากสายตาผู้คน พายก็ทรุดตัวลงพิงกำแพงทันที ลมหายใจหอบถี่ “พายทำพังหมดเลย... ฮือออ ชีวิตพายจบแล้วใช่ไหมคะคุณธันวา” ธันวาหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนน้ำตาคลอเบ้า เขาถอนหายใจยาว พลางขยับเนกไทให้หลวมขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เดินระวังๆ วันนี้ตั้งใจจะมาช่วยงาน ไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นจุดสนใจให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะใช่ไหม?” “พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ พรมมันลื่น แล้วจังหวะนั้น... ฮือ” ธันวามองท่าทางที่ดูไร้เดียงสาแต่สร้างเรื่องได้ไม่หยุดหย่อนของเธอแล้วก็นึกโกรธไม่ลง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้า “เช็ดหน้าซะ แล้วเงยหน้าขึ้นมา ผมไม่ได้พาคุณออกมาเพื่อให้คุณร้องไห้” “คุณธันวาไม่โกรธพายเหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่น ช้อนตามองเขาอย่างมีความหวัง “โกรธสิ... โกรธที่ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่น” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา “แต่ในเมื่อผมเป็นคนพาคุณมา ผมก็ต้องเป็นคนจัดการให้มันจบด้วยดี ไม่ใช่ปล่อยให้รินรดาเอาคุณไปนินทาในงาน” พายใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน เธอเพิ่งรู้ตัวว่าในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด ก็ยังมีผู้ชายคนนี้ที่เลือกจะยืนอยู่ข้างเธอเสมอ “ขอบคุณนะคะ...” “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น” ธันวาขัดขึ้นก่อนที่เธอจะพูดจบ “เย็นนี้หลังจบงาน คุณต้องไปช่วยผมตรวจสต็อกเอกสารแทนการชดใช้ที่ทำชุดแขกเลอะ ถือว่าเป็นการทำโทษ” พายพยักหน้ารัว “ได้เลยค่ะ! จะให้ทำอะไรพายยอมหมดเลย!” ขณะที่พายกำลังจะแย้มยิ้มออกมาได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงทางเดิน ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และพบว่ารินรดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่เคยโกรธเกรี้ยวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก เธอถือโทรศัพท์มือถือที่บันทึกภาพวิดีโอเหตุการณ์เมื่อครู่ไว้แน่น “เป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ค่ะธันวา” รินรดาแค่นหัวเราะ “ถ้าคนในบริษัทเห็นว่าประธานบริษัทผู้แสนเข้มงวดของเขา กำลังแอบซ่อนความสัมพันธ์กับพนักงานเสิร์ฟโก๊ะๆ คนหนึ่ง... หุ้นบริษัทที่กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ในสัปดาห์หน้า จะยังคงราคาดีอยู่ไหมนะ?” ธันวาขมวดคิ้วแน่น ก้าวขาไปบังตัวพายไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ พายหน้าซีดเผือด ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่เธอพยายามปิดบังกำลังถูกคนตรงหน้าใช้เป็นเครื่องมือทำลายผู้ชายที่เธอแอบรัก “ริน... คุณต้องการอะไร” ธันวาถามเสียงเย็น “ฉันต้องการให้คุณถอนตัวจากโปรเจกต์งานประมูลของสมาคมเสีย แล้วฉันจะลบคลิปนี้ทิ้ง” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ “เลือกระหว่างชื่อเสียงของคุณ... กับยัยเด็กโก๊ะคนนี้... เลือกเอาค่ะ ธันวา” เค้กวานิลลาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยพายในบทนี้ด้วยนะคะ!