งานเลี้ยงการกุศล

“ถ้าคุณคิดว่าเครื่องประดับราคาแพงพวกนี้จะช่วยปิดบังความเน่าเฟะข้างในได้ คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์เลยค่ะ รินรดา” พายแค่นยิ้มทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่ได้หวาดกลัวจนสั่นเทาเหมือนเมื่อครู่ แต่มันคือความรู้สึกโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาอำมหิตของหญิงสาวตรงหน้า รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ พร้อมกับกระชับมีดพกขนาดเล็กในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน “ปากดีจังนะยัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ “เธอคิดเหรอว่าธันวาจะสนใจเลขาโก๊ะๆ อย่างเธอไปตลอดรอดฝั่ง? เขาแค่สงสาร... หรือไม่ก็ต้องการของเล่นแปลกๆ ไว้แก้เหงาก็เท่านั้นแหละ” “งั้นรินรดาก็คงเป็นของเล่นที่พังแล้วสินะคะ ถึงได้ถูกทิ้งให้กลายเป็นอดีตแบบนี้” คำพูดนั้นเหมือนดั่งน้ำมันราดลงบนกองเพลิง รินรดาตวัดมือขึ้นหมายจะคว้าคอเสื้อพาย แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องเก็บของที่ถูกล็อคไว้จากด้านนอกกลับถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวฉับเข้ามาในห้อง พร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิจนเยือกเย็น “ทำอะไรอยู่?” ธันวายืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แววตาคมกริบของเขากวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มือของรินรดา พายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจนตัวโยน แต่ความรู้สึกโล่งใจกลับเปลี่ยนเป็นความกังวลทันทีเมื่อเห็นรินรดาเปลี่ยนท่าทีเป็นหญิงสาวผู้แสนอ่อนหวานในพริบตา “ธันวาคะ! พายเขา... เขาทำท่าเหมือนจะทำร้ายริน รินแค่จะป้องกันตัว” รินรดาแสร้งบีบน้ำตา พร้อมกับซ่อนมีดเล่มเล็กไว้ข้างหลังอย่างแนบเนียน พายอ้าปากค้างกับความ ‘หน้าไหว้หลังหลอก’ ของอีกฝ่าย เธอรีบเดินเข้าไปหาธันวา “คุณธันวาคะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พายไม่ได้ทำอะไรเลย เธอต่างหากที่...” ธันวายกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาก้าวผ่านพายไปหาคู่หมั้นเก่า ร่างสูงใหญ่บังพายไว้มิดชิด ความกดดันแผ่ซ่านจนพายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอได้แต่ยืนก้มหน้ากำชายเสื้อตัวเองแน่น กลัวเหลือเกินว่าธันวาจะเชื่อคำลวงของรินรดา “งานการกุศลคืนนี้จะเริ่มในอีกไม่กี่นาที” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าพาย “รินรดา ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวไร้สาระแบบนี้ ผมคงต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยให้เชิญคุณออกไปจากงาน” รินรดาหน้าเสีย เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะแค่นยิ้ม “ธันวาเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ ตั้งแต่มีเลขาส่วนตัวที่ ‘พิเศษ’ ขนาดนี้” เธอกระแทกไหล่พายขณะเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ธันวาหันกลับมาหาพาย เขาสังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและร่องรอยความตื่นตระหนกในดวงตาคู่สวยนั้น เขายื่นมือออกไปเหมือนจะสัมผัสใบหน้าเธอ แต่แล้วก็ชะงักไว้เพียงแค่อากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบเศษฝุ่นบนไหล่พายออกให้อย่างเบามือ “แต่งตัวให้เรียบร้อย อีกสิบนาทีเจอกันที่โถงใหญ่” เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนงงกับความเย็นชาที่เจือปนด้วยความเป็นห่วงเล็กๆ นั้น --- ภายในงานเลี้ยงการกุศลสุดหรูหรา แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบชุดราตรีสีแชมเปญของเหล่าไฮโซ พายในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูแต่แอบมีความโก๊ะอยู่ในตัว — เพราะเธอเกือบทำส้นรองเท้าส้นสูงติดร่องระบายน้ำหน้างานไปแล้ว — พยายามเดินตามธันวาให้ทันท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คน “คุณธันวาคะ รายชื่อแขกที่จะบริจาคเงินก้อนใหญ่เตรียมไว้ให้แล้วนะคะ อยู่ในแท็บเล็ตเล่มนี้ค่ะ” พายรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิดๆ ขณะก้าวเท้าฉับๆ จนเกือบจะสะดุดพรมแดง “อืม” ธันวาตอบรับสั้นๆ สายตาของเขายังคงสอดส่องไปทั่วงานอย่างคนระแวดระวัง “พาย อย่าห่างจากผมเกินสองเมตร และที่สำคัญ... ห้ามดื่มอะไรที่คนแปลกหน้ายื่นให้เด็ดขาด” “รับทราบค่ะ! คุณธันวาจะให้พายเฝ้าระวังรินรดาเหรอคะ?” “เปล่า” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น “ผมแค่ไม่อยากให้คนโก๊ะๆ ต้องเจ็บตัวเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองในที่ที่อันตรายแบบนี้” คำพูดของเขาทำให้พายใจเต้นรำไปมาเหมือนคนหัดเต้นบัลเล่ต์ เธอหน้าแดงก่ำรีบก้มหน้ามองแท็บเล็ตเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขิน จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าทางเดินที่เธอเลือกเดินนั้นเป็นทางลัดที่ค่อนข้างลับตาคน “เอ่อ... คุณธันวาคะ ทางนี้น่าจะใกล้ห้องโถงจัดงานมากกว่านะคะ” พายชี้ทางไปทางระเบียงด้านหลัง “ทางนี้มันเปลี่ยวเกินไป พาย...” ยังไม่ทันที่ธันวาจะพูดจบ เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนมาตามทางเดินก็ทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก ร่างเงาของชายชุดดำสามคนเดินออกมาจากมุมมืด พวกมันไม่ได้มาเพื่อทักทาย แต่มือที่สอดอยู่ในเสื้อสูทบ่งบอกชัดเจนว่าพวกมันพก ‘อาวุธ’ มาด้วย ธันวารีบก้าวมาบังตัวพายไว้ด้านหลังทันที “พาย ถอยไปอยู่หลังเสา” เสียงของธันวาเคร่งขรึมและเฉียบขาด “คุณธันวาคะ พวกเขา...” “ไป!” พายตัดสินใจวิ่งไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ตามคำสั่ง แต่ในจังหวะที่เธอหันกลับมามองสถานการณ์ เสียงกระซิบที่คุ้นหูจากด้านหลังของเสากลับทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “หวังว่าธันวาจะปกป้องเธอได้ตลอดรอดฝั่งนะ... เพราะงานนี้ ไม่ใช่แค่การกุศล แต่มันคือการถอนรากถอนโคน” พายหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่รินรดา แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายแฟ้มคดีที่ธันวาเคยแอบเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน... ชายคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว เขาคนนั้นกำลังถือรีโมทคอนโทรลสีเงินขนาดเล็กในมือ และที่หน้าจอหลักของงานเลี้ยง... ไฟทุกดวงก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความโก๊ะและเรื่องราวสุดเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนลุ้นไปกับพายและคุณธันวามากขึ้นค่ะ!