รอยยิ้มแรก

"หยุดมองหน้าฉันแล้ววิ่งไปซะ!" เสียงตวาดห้วนสั้นของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของบันไดหนีไฟ กลิ่นอายของความตื่นตระหนกอบอวลอยู่ในอากาศพอๆ กับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่จางลงตามกาลเวลา พายชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป เธอหันกลับมามองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งผลักเธอออกมาด้วยแววตาเลิ่กลั่ก "แต่คุณธันวาคะ ถ้าฉันไปคนเดียวแล้วเกิดไปทำอะไรพังขึ้นมา... ใครจะรับผิดชอบล่ะคะ!" พายตะโกนกลับไป ประโยคที่ดูเหมือนจะไร้สาระในสถานการณ์วิกฤตทำเอาธันวาที่กำลังหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูถึงกับชะงัก เขาปรายตามองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าตาตื่นตระหนกจนลืมไปว่ามือข้างหนึ่งของตัวเองดันไปคว้าเอา 'ถังดับเพลิง' ติดมือมาด้วยในจังหวะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว ธันวาเม้มปากแน่น เขาอยากจะขำแต่สถานการณ์รอบตัวกลับไม่เอื้ออำนวย "พาย... วางถังดับเพลิงลง แล้ววิ่งไปที่รถฉันที่จอดอยู่ชั้นใต้ดิน อย่าหันหลังกลับมาจนกว่าฉันจะส่งข้อความไปหา ถ้าเธอพลาด... ฉันอาจจะช่วยเธอไม่ทัน" "เข้าใจแล้วค่ะ!" พายพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ทว่าในวินาทีที่จะหันตัวหนี ส้นรองเท้าคัตชูของเธอก็ดันไปเกี่ยวเข้ากับขอบประตูเหล็กที่เธอกำลังจะปิดเข้าพอดี ร่างเล็กเสียหลักเซถลาถอยหลังกลับไปชนอกแกร่งของธันวาเข้าอย่างจังจนทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นในมุมอับของทางเดิน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของกันและกัน กลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวธันวาปะทะเข้ากับจมูกของพายจนเธอแทบลืมความเจ็บที่สะโพก "นี่เธอ..." ธันวาครางเสียงต่ำ พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่พายที่กำลังลนลานดันคว้าปกเสื้อเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว ทว่ากลายเป็นว่าเธอดึงให้เขาโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น พายเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล้มใส่คุณนะ แต่มัน... มันเป็นเพราะรองเท้าคู่บ้านี่แท้ๆ เลย!" เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางก้มลงไปจัดการกับส้นรองเท้าที่หลุดออกมาเป็นชิ้นส่วนประหลาดๆ ในมือ ธันวาจ้องมองภาพตรงหน้า—หญิงสาวที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ กำลังนั่งพยายามประกอบร่างรองเท้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและจริงจังราวกับกำลังกู้ระเบิด ทั้งที่เศษพลาสติกมันหักครึ่งไปแล้ว ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง แถมยังมีคราบฝุ่นติดอยู่ที่แก้มซ้ายจนดูเลอะเทอะไปหมด ความตึงเครียดที่เกาะกินใจธันวามาตลอดหลายชั่วโมงกลับมลายหายไปในชั่วพริบตา มุมปากที่เคยเฉยชาของนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนเย็นชาค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ จนกลายเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มแรกที่เขาไม่ได้มีไว้เพื่อธุรกิจ แต่มันเกิดขึ้นเพราะความโก๊ะที่ไร้ทางเยียวยาของคนตรงหน้า "ขำอะไรคะ!" พายโวยวายเมื่อเห็นเขาหลุดยิ้ม "คนเขากำลังซีเรียสนะคะ!" "เปล่า..." ธันวาตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองเธอเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "แค่สงสัยว่า... ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทำไมเธอถึงยังดูเหมือนตัวการ์ตูนที่พยายามจะทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องตลกได้ขนาดนี้" "ฉันไม่ใช่ตัวการ์ตูนนะ!" พายเถียงคอเป็นเอ็น แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่อเมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเขา บรรยากาศกำลังจะดำเนินไปในทิศทางที่อบอุ่นขึ้น หากไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำที่กำลังใกล้เข้ามาจากทางบันไดหลัก ธันวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาในทันที เขาคว้าข้อมือพายแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไปได้แล้ว พาย" เขาพูดเสียงหนักแน่นก่อนจะดันเธอไปทางประตูหนีไฟอีกด้าน "ถ้ารอดไปได้... ฉันจะสอนให้เธอเลิกซุ่มซ่ามด้วยตัวเอง" พายวิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอวิ่งไปจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ เธอเห็นรถหรูของธันวาจอดอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่าเมื่อเธอกำลังจะก้าวไปถึงข้างรถ เสียงปลดล็อกรถก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ไม่ใช่ธันวา... แต่เป็นรินรดาที่ยืนกอดอกพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยัน "วิ่งหนีเก่งเหมือนกันนี่นังเด็กโก๊ะ" รินรดาแค่นหัวเราะพลางจ้องมองพายด้วยสายตาเหมือนกำลังดูเหยื่อที่จนมุม "ธันวาอาจจะใจอ่อนกับความซื่อบื้อของเธอ แต่สำหรับฉัน... คนที่โง่เกินกว่าจะรู้ว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับอะไร ก็ไม่สมควรได้รับโอกาสให้หายใจอยู่นานเกินไปหรอกนะ" รินรดาขยับมือขึ้นช้าๆ พร้อมกับแสงวาววับจากวัตถุโลหะในมือที่สะท้อนกับไฟเพดาน พายเบิกตากว้าง ความกลัวที่เพิ่งมลายหายไปกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทางหนีเดียวของเธอถูกปิดตายโดยผู้หญิงที่พร้อมจะกำจัดเธอทิ้งได้ทุกเมื่อ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความน่ารักของยัยโก๊ะกับคุณชายระเบียบจัดในตอนนี้นะคะ!