กาแฟรสประหลาด

“ชดใช้ด้วยอะไรคะ... งานบ้าน? ทำความสะอาดห้องทำงาน? หรือจะให้พายไปทำอะไรที่มันพิสดารกว่านั้น!” พายแผดเสียงขึ้นมาทันทีที่ธันวาเดินพ้นระยะประชิดไปแล้ว เธอหอบหายใจถี่พลางพยายามข่มหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองเพลในอก เขาหยุดกึกแล้วหันมามองด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มจางๆ ที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอจะต้องทำอะไรบ้าง... แต่ถ้าเธอเสนอตัวอยากทำเรื่องพิสดารขนาดนั้น ฉันก็ไม่ขัดข้องนะ” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานหรูหรา ปล่อยให้พายยืนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้จนหน้าแดงก่ำ ‘ไอ้คุณชายจอมเผด็จการ! คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือยังไงนะ’ เธอสบถในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่สะอาดกริบราวกับไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว... การชดใช้ในแบบของเธอน่ะหรือ? ก็นี่ไง กาแฟสักแก้ว เพื่อแสดงความเป็นมิตร (หรืออาจจะเพื่อวางยาเบาๆ ให้เขาสงบปากสงบคำลงบ้าง) พายเดินตรงไปที่มุมเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติด้วยท่าทางมุ่งมั่น เธอเคยเห็นธันวาดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลทุกเช้า แต่วันนี้ด้วยความที่สมองยังมึนงงกับคำขู่ของเขา มือไม้ของเธอก็เริ่มทำงานไม่ประสานกัน เธอหยิบกระปุกสีขาวบนชั้นวางขึ้นมาด้วยความรีบร้อน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่บนฝามันเขียนว่า ‘เกลือบริสุทธิ์’ ไม่ใช่ ‘น้ำตาลทราย’ “คุณธันวาคะ... รับกาแฟสักแก้วไหมคะ พายชงให้เอง ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่เมื่อวานพายทำแจกันคุณแตก” เธอเอ่ยเสียงใส แสร้งทำเป็นยิ้มหวานประจบประแจง ธันวาเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร มองเธอด้วยแววตาประเมิน “ใจดีผิดปกติแบบนี้... แอบใส่ยาถ่ายลงไปหรือเปล่าพาย?” “แหม! พายก็แค่คนดีที่อยากกู้ภาพลักษณ์คืนมาหรอกค่ะ ไม่ได้ใจร้ายใจดำเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะ” เธอวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขาด้วยความมั่นใจ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ทำให้เธอมั่นใจว่าผลงานชิ้นเอกนี้ต้องทำให้เขาประทับใจจนลืมความโกรธแน่นอน ธันวาหยิบแก้วขึ้นมา สูดกลิ่นหอมก่อนจะค่อยๆ จิบเข้าไปคำหนึ่ง... วินาทีนั้น พายยืนลุ้นจนตัวเกร็ง รอคอยคำชมที่จะหลุดออกจากปากเขา แต่แล้วบรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ธันวาชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งเรียบเริ่มบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งได้สัมผัสกับนรกบนดิน “นี่เธอ...” เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน วางแก้วลงกระแทกกับโต๊ะจนน้ำกาแฟกระฉอกออกมา “นี่มันกาแฟสูตรไหนกัน!” “อร่อยใช่ไหมคะ? พายตั้งใจชงเชียว... เอ๊ะ ทำไมหน้าคุณเป็นแบบนั้นล่ะคะ?” พายถามอย่างซื่อบื้อ ก่อนจะตัดสินใจหยิบแก้วของเขาขึ้นมาจิบตามบ้างเพียงเล็กน้อย ความเค็มที่พุ่งจู่โจมต่อมรับรสจนลิ้นชาทำให้พายแทบจะพ่นพรวดออกมาทันที เธอรีบคว้าแก้วน้ำเปล่ามาดื่มแทบไม่ทัน “นี่มัน... เค็ม! ทำไมมันเค็มเหมือนน้ำทะเลแบบนี้!” ธันวาหันมามองเธอด้วยสายตาที่เดือดพล่าน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างใหญ่โตของเขาแผ่ปกคลุมตัวเธอจนพายรู้สึกตัวลีบเล็ก “เกลือ... เธอใส่เกลือแทนน้ำตาลสินะ พาย! นี่เธอตั้งใจจะประชดชีวิตฉันหรือจะกำจัดฉันกันแน่!” “พายไม่ได้ตั้งใจนะ! พายแค่... มันเบลอๆ ไปหน่อย!” เธอพยายามถอยหลังหนี แต่สะดุดเข้ากับขาเก้าอี้จนเสียหลักร่างถลาไปข้างหน้า ธันวารีบคว้าข้อมือเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้พายเซเข้าไปปะทะกับอกแกร่งของเขาอย่างจัง กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ปะทะเข้าที่จมูกจนพายใจสั่นไม่เป็นจังหวะ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นแรงและบรรยากาศกำลังล่อแหลม ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ “ธันวาคะ! รินมีเรื่องจะคุยกับคุณเรื่องโปรเจกต์ใหม่... อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ สงสัยรินจะเข้ามาขัดจังหวะ 'กิจกรรมกระชับความสัมพันธ์' ของคุณกับยัยเด็กซุ่มซ่ามนี่อยู่หรือเปล่าคะ?” เสียงแหลมสูงที่ฟังดูคุ้นหูทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันแทบไม่ทัน รินรดายืนกอดอกพิงขอบประตู สายตาที่มองมาที่พายเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ราวกับเจ้าของห้อง โดยไม่สนใจเลยว่าพายจะรู้สึกอย่างไร ธันวาขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าของเขากลับมาเรียบตึงและเย็นชาอีกครั้ง “มีอะไรก็พูดมา รินดา ผมไม่มีเวลามากนัก” รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเดินตรงไปที่แก้วกาแฟปริศนานั่น ก่อนจะหยิบขึ้นมาดมแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “กาแฟรสประหลาดแบบนี้... คงเป็นฝีมือของคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งความต่างระหว่างเกลือกับน้ำตาลสินะคะ ธันวาคะ คนแบบนี้ไม่คู่ควรกับการอยู่ใกล้คุณหรอกค่ะ รังแต่จะทำเรื่องเสียๆ หายๆ ให้คุณต้องตามล้างตามเช็ดไม่หยุดหย่อน” พายกำมือแน่น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอไม่ใช่คนเก่งกาจ แต่เธอไม่ใช่คนที่ชอบให้ใครมาดูถูกกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้โต้ตอบกลับไป ธันวาก็ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเธอเอาไว้ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่รินรดาด้วยรังสีอำมหิตที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน “รินดา... คนที่ผมจะให้คอยดูแลเรื่องกาแฟหรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวของผม ผมเป็นคนเลือกเอง และที่สำคัญ...” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะหันมามองพายด้วยสายตาที่ลึกล้ำจนเธออ่านไม่ออก “พายไม่ได้ทำเรื่องเสียหาย... เธอแค่ทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อของผมมีสีสันขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง” คำพูดของธันวาทำให้รินรดาหน้าเสีย ส่วนพายถึงกับยืนอึ้งสนิท แต่ยังไม่ทันที่เหตุการณ์จะคลี่คลาย โทรศัพท์บนโต๊ะของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเลขาฯ หน้าห้องที่กระหืดกระหอบ “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนแอบอ้างชื่อบริษัทคุณไปทำสัญญาฉ้อโกงที่ต่างประเทศ ตอนนี้ตำรวจกำลังจะมาที่หน้าบริษัทค่ะ!” ธันวาสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหันมามองพายด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด “พาย... ในลิ้นชักโต๊ะของฉันมีแฟลชไดรฟ์สีดำซ่อนอยู่ หยิบมันออกมาแล้ววิ่งไปที่รถของฉันเดี๋ยวนี้ ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด!” “แต่ว่าคุณ...” พายยังไม่ทันพูดจบ ธันวาก็ผลักเธอไปทางประตูห้องลับที่เชื่อมกับทางหนีไฟ “ไป! อย่าให้ใครจับตัวเธอได้จนกว่าฉันจะตามไปทัน... เพราะถ้าเธอพลาด ชีวิตของเธอต่อจากนี้จะไม่ใช่แค่เรื่องโก๊ะๆ อีกต่อไป!” เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพายและคุณธันวามาจนถึงตอนนี้นะคะ!