หลงทางในคฤหาสน์

“ตอบฉันมา พาย!” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นจนพายรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ เธอหดคอหนี แววตาคมกริบของเขามองจ้องมาที่เธอราวกับจะต้อนให้จนมุม มือที่กำลังกำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองไว้แน่นของพายสั่นเทา เธอไม่ใช่คนจงใจทำ แต่มันคือความซุ่มซ่ามระดับหายนะที่เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร “พะ...พาย... พายแค่จะกดเซฟเอกสารค่ะคุณธันวา แต่ว่า... นิ้วมันลื่น...” “นิ้วลื่นถึงขนาดส่งอีเมลสำคัญทิ้งลงถังขยะน่ะเหรอ?” เขาขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้พายใจสั่น เธอรู้สึกเหมือนคนตัวเล็กจิ๋วเมื่ออยู่ต่อหน้ายักษ์ใหญ่ที่กำลังโกรธจัด “เธอรู้ไหมว่าอีเมลฉบับนั้นคือดีลร้อยล้านที่ฉันเตรียมมาทั้งเดือน” “พายขอโทษค่ะ พายจะรีบกู้คืนเดี๋ยวนี้!” พายละล่ำละลัก ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังเพื่อหันไปจัดการกับคอมพิวเตอร์ แต่ด้วยความลนลานจนเกินเหตุ ปลายเท้าของเธอกลับไปเกี่ยวเข้ากับขาโต๊ะทำงานจนเซถลา “ว้าย!” ร่างบางเซถลาไปชนชั้นวางหนังสือข้างผนังจนมันเอนเอียง หนังสือเล่มหนาตกลงมาใส่หัวเธอโครมใหญ่ พร้อมกับจังหวะที่เธอเสียหลักหงายหลังไปพิงเข้ากับแผงไม้ที่ดูเหมือนจะลั่นเปรี๊ยะ พายหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือพื้นไม้ที่เธอพิงอยู่กลับหมุนวนราวกับกลไกลับบางอย่าง ก่อนจะเปิดช่องว่างให้ร่างของเธอร่วงผลุบเข้าไปข้างใน เสียงโครมครามดังสนั่นตามด้วยความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่ ธันวาเบิกตากว้าง เขาไม่ได้คาดคิดว่าห้องทำงานที่เขาออกแบบเองกับมือจะมีช่องลับที่เปิดออกเพราะแรงกระแทกจาก ‘ความซุ่มซ่าม’ ของหญิงสาว เขาพุ่งตัวตามเข้าไปทันทีโดยไม่ลังเล “พาย!” ภายในห้องนั้นมืดสลัว แสงสลัวจากหน้าต่างบานเล็กบนผนังเผยให้เห็นว่านี่คือห้องเก็บของเก่าที่ไม่น่าจะมีตัวตนอยู่ในผังคฤหาสน์ พายลุกขึ้นนั่งพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่รอบตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ที่นี่ไม่ใช่ห้องเก็บของธรรมดา แต่เป็นห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยรูปวาดสีน้ำมันมากมาย ทุกรูปเป็นภาพวาดของ ‘แมว’ ในอิริยาบถต่างๆ ทั้งภาพแมวที่กำลังนอนขด ภาพแมวที่กำลังกระโดด และภาพแมวที่ดูเหงาหงอย... งานศิลปะทุกชิ้นมีลายเส้นที่อ่อนโยน ผิดกับภาพลักษณ์เจ้าระเบียบไร้หัวใจของธันวาโดยสิ้นเชิง “คุณธันวา... นี่มัน...” พายพึมพำขณะเดินเข้าไปดูภาพวาดหนึ่งที่วางอยู่บนขาตั้งไม้ มันเป็นภาพลูกแมวตัวน้อยที่มีผ้าพันแผลที่ขา ธันวาที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดชะงัก สีหน้าดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด เขารีบก้าวเข้ามาดึงผ้าคลุมสีขาวผืนใหญ่มาปิดภาพวาดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว “ออกไปซะ พาย! ใครใช้ให้เธอเข้ามาที่นี่!” เสียงของเขาไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนตอนแรก แต่มันสั่นไหวและเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย พายไม่ได้เดินออกไปตามคำสั่ง สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ภาพวาดนั้น “คุณเป็นคนวาดพวกนี้เหรอคะ? คุณวาดแมวพวกนี้... เพราะพวกมันเหรอคะ?” เธอมองเห็นกรงแมวขนาดใหญ่ที่มุมห้อง ภายในกรงมีที่นอนนุ่มๆ และของเล่นวางระเกะระกะอยู่ มันดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก “ฉันบอกให้หยุด!” ธันวาหันกลับมาตวาด แต่เมื่อเห็นแววตาที่ใสซื่อและเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจของพาย เขาก็ชะงักงัน ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมและเย็นชาคนนี้กลับมีความลับที่แสนเปราะบางซ่อนอยู่ เขาคอยดูแลแมวจรจัดที่บาดเจ็บเหล่านั้นอย่างเงียบเชียบ ทุกครั้งที่เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อเกาพุงให้เจ้าแมวสีเทาที่ส่งเสียงครางครืดๆ ในลำคอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันคือสายตาของมนุษย์คนหนึ่งที่มีหัวใจอันนุ่มนิ่ม “คุณไม่ได้ใจร้ายอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด” พายยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “คุณแค่... ซ่อนความใจดีนี้ไว้ข้างหลังระเบียบพวกนั้น เพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอใช่ไหมคะ?” ธันวานิ่งเงียบ แววตาของเขาไหววูบ เขาไม่เคยเปิดเผยด้านนี้ให้ใครเห็นมาก่อน แม้แต่รินรดาที่เคยเป็นคนรักก็ไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ของเขา “เธอเข้าใจผิดไปไกลแล้ว” ธันวาพูดเสียงเรียบ แต่ไม่ได้ไล่เธอออกไปอีก เขาหยิบกระป๋องอาหารแมวขึ้นมาเปิดด้วยมือที่แสนนุ่มนวล “ฉันแค่มีงานอดิเรกที่น่ารำคาญเท่านั้นเอง” บรรยากาศในห้องนั้นเงียบสงบ ต่างจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย พายค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขาและนั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ เธอไม่ได้รังเกียจขนแมวที่ติดอยู่ตามสูทราคาแพงของเขาแม้แต่น้อย “คุณธันวาคะ... ต่อให้คุณจะพยายามซ่อนมันยังไง แต่รอยยิ้มของคุณตอนนี้ มันฟ้องนะคะว่าคุณมีความสุขแค่ไหน” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าของหญิงสาวข้างกายที่เปื้อนฝุ่นจากการล้มเมื่อครู่ แสงไฟสลัวจากหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้พายดูงดงามราวกับภาพวาดในจินตนาการ เขาเริ่มรู้สึกว่าการที่มีคนรับรู้ความลับนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่เขากลัว แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นในจังหวะเดียวกัน เสียงประตูลับที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก “ธันวา! นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องเก็บขยะกับยัยเด็กซุ่มซ่ามนี่!” เสียงแหลมสูงของรินรดาแทรกเข้ามาทำลายทุกอย่าง ธันวารีบลุกขึ้นยืนทันที ท่าทีอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น พายรีบลุกขึ้นตามด้วยความตกใจจนเท้าไปสะดุดเข้ากับถาดอาหารแมวที่วางอยู่ ทำให้ก้อนอาหารเม็ดกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด ธันวามองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เขาหันไปหารินรดาที่ยืนจิกตามองพายด้วยความโกรธจัด ก่อนจะมองสลับกลับมาที่พาย “พาย... ฉันว่าเธอควรกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอได้แล้ว” ธันวาพูดเสียงเย็น “ส่วนเรื่องอีเมลที่เธอทำพัง... ฉันตัดสินใจได้แล้วว่าจะลงโทษเธออย่างไร” เขาเดินตรงเข้าไปหาพาย สายตาของเขามีบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอเบาๆ “เตรียมตัวไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่นี้ไป เธอจะต้องชดใช้ในแบบที่ฉันต้องการเท่านั้น” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายและหัวใจที่ซ่อนเร้นของเจ้าชายน้ำแข็งกับยัยโก๊ะของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!