กฎเหล็ก 10 ข้อ

“ถ้าไม่อยากให้ชีวิตพังเพราะความปากโป้งของเธอ ก็จงสิงตัวอยู่ในนั้นจนกว่าฉันจะอนุญาต” เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากธันวายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของพาย เหมือนเสียงเคาะระฆังเตือนภัยที่ดังรัวอยู่ในใจ หญิงสาวกอดเข่าแน่น พิงหลังกับชั้นวางของที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำความสะอาด กลิ่นน้ำยาถูพื้นฉุนกึกเตะจมูกจนเธอต้องเบ้หน้า แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่ากลิ่น คือเสียงรองเท้าส้นสูงของรินรดาที่กระทบกับพื้นหินอ่อนด้านนอกห้องเก็บของ กึก... กึก... กึก... รินรดาหยุดยืนหน้าประตูห้องเก็บของ พายกลั้นหายใจจนตัวสั่นพั่บ เธอได้ยินเสียงหญิงสาวผู้มาใหม่ถอนหายใจยาว ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ ราวกับกำลังหยอกเย้าเหยื่อ “รู้หรอกน่าว่าเธออยู่ในนั้น... พาย” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยพิษร้ายทำให้พายขนลุกชัน “ธันวาเขาใจดีเกินไปที่จะขังใครไว้ในที่มืดๆ แบบนั้น แต่ก็นะ... สำหรับคนอย่างเธอ บางทีการขังไว้ในที่ที่สมควรอยู่ก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว” รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พายนั่งงงในความมืด หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวออกจากมุมมืดหลังจากมั่นใจว่าความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ เธอผลักประตูออกมาอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องหยุดกึก... ธันวายืนกอดอกพิงกำแพงรออยู่แล้ว ในมือถือไอแพดและแฟ้มเอกสารหนาปึ้ก ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับจะประเมินค่าว่าเธอมีประโยชน์หรือเป็นภาระกันแน่ “ออกมาได้สักทีนะ แม่สาวจอมก่อเรื่อง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนพายแทบหยุดหายใจ “คุณธันวา! คือ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ว่า...” “ไม่ต้องอธิบาย” เขาสวนกลับทันควัน ก่อนจะโยนแผ่นกระดาษสีขาวที่พิมพ์ตัวอักษรเรียงเป็นระเบียบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กกลางโถงทางเดิน “กฎแม่บ้านฉบับใหม่ที่เธอต้องทำตามตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ถ้าทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว... ฉันจะถือว่าเธอยอมแพ้ และเราก็คงไม่มีเรื่องต้องเกี่ยวข้องกันอีก” พายหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไล่ไปตามข้อความที่เขียนด้วยฟอนต์เรียบง่ายแต่ทิ่มแทงใจคนอ่าน 1. ห้ามเดินลงส้นเท้าเด็ดขาด พื้นหินอ่อนนี้คือสมบัติล้ำค่า 2. ทุกย่างก้าวในบ้านต้องมีระยะห่างจากแจกันและของตกแต่งไม่ต่ำกว่าหนึ่งเมตร 3. การทำความสะอาดต้องใช้ผ้าไมโครไฟเบอร์สีขาวเท่านั้น ห้ามมีฝุ่นเกาะเกิน 0.01 มิลลิเมตร 4. กาแฟยามเช้าต้องมีอุณหภูมิเป๊ะที่ 65 องศาเซลเซียส ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น 5. ห้ามส่งเสียงดังเกิน 30 เดซิเบลในเขตพื้นที่ส่วนตัวของฉัน 6. ชุดทำงานของฉันต้องรีดด้วยเตารีดไอน้ำแบบกดทับ ห้ามรูดผ่านผ้าโดยตรง 7. ทุกวันเวลาสี่ทุ่มตรง ต้องรายงานสถานะสิ่งของในบ้านเป็นลายลักษณ์อักษร 8. ห้ามยิ้มหรือหัวเราะในขณะที่ฉันกำลังนั่งทำงานเคร่งเครียด 9. อุปกรณ์ทำความสะอาดต้องวางเรียงตามลำดับสีและขนาด 10. ถ้าทำกฎข้อใดข้อหนึ่งพลาด... เธอต้องจ่ายค่าปรับเป็นหนึ่งในสิบของเงินเดือนรายวัน พายอ้าปากค้าง “นี่คุณ! กฎข้อ 4 กับข้อ 10 นี่มันเกินไปไหมคะ! จะให้ฉันใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดกาแฟทุกเช้าเลยหรือไง?” ธันวาเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังไปชนโต๊ะ เขาก้มตัวลงมาสบตาเธอในระยะใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ผสมกับความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้น “ที่นี่คือคฤหาสน์ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ถ้าอยากทำงานที่นี่และต้องการเงินก้อนนั้นไปช่วยที่บ้าน... ก็ทำตามให้ได้ หรือจะเลือกเดินออกไปตอนนี้ แล้วไปหางานใหม่ที่ไม่ต้องใช้ความประณีตแบบนี้ ก็เลือกเอา” เขากดดันเธอด้วยสายตาที่ท้าทาย พายกัดริมฝีปากแน่น ความโกรธปนความน้อยใจจุกอยู่ที่คอหอย แต่เธอไม่มีทางเลือก เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อยอมแพ้ “ตกลงค่ะ!” เธอเชิดหน้าตอบอย่างมุ่งมั่น “ฉันจะทำตามทุกข้อ... แต่ถ้าวันไหนฉันทำได้ครบหมด คุณต้องสัญญาว่าจะเลิกทำตัวเย็นชาและยอมฟังเหตุผลของฉันบ้าง” มุมปากของธันวากระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขากำลังสนุกที่เห็นแมวน้อยตัวนี้พยายามขู่ฟ่อ “งั้นก็เริ่มจากข้อที่ 4 เดี๋ยวนี้เลย ไปชงกาแฟมาให้ฉัน อุณหภูมิต้องเป๊ะ ถ้าพลาด... เธอโดนหักเงินแน่” พายวิ่งตื๋อไปที่ห้องครัวด้วยความลนลาน เธอคว้าแก้ว คว้ากาแฟ และพยายามเล็งอุณหภูมิน้ำตามสัญชาตญาณ ในหัวก็ท่องกฎ 10 ข้อนั้นซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่ง... เพล้ง! เสียงแจกันดอกไม้ราคาแพงในห้องรับแขกแตกกระจายจากการสะดุดชายกระโปรงของตัวเอง ธันวาที่เดินตามมาดูผลงานถึงกับขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะเดินเข้าไปดุ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน เขารับสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พายแอบฟังอย่างตั้งใจ “ว่าไงนะ? หุ้นที่ลงทุนไปกำลังร่วง? ใครเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องความลับของบริษัทออกไป!” ธันวาหันขวับมามองพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหวาดระแวงอย่างที่สุด เพราะบนโต๊ะทำงานที่เขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ มีเพียงพายคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น! “พาย...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงเย็นเยียบ “บอกฉันทีว่าสิ่งที่ฉันเห็นในหน้าจอตอนนี้ ไม่ใช่ฝีมือของเธอที่แอบไปกดส่งอีเมลฉบับนั้นเข้าถังขยะกลาง!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่กำลังจะวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ ของคุณชายระเบียบจัดกับยัยโก๊ะของเรานะคะ - เค้กวานิลลา