วันแรกที่นรก (สำหรับธันวา)

“คุณพาย! นั่นมันกระทะใบที่แปดของสัปดาห์นี้แล้วนะคะ!” เสียงตะโกนของแม่บ้านรุ่นใหญ่ดังลั่นห้องครัวหรูหราที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ด้วยงบประมาณมหาศาล พายยืนตัวแข็งทื่อ มือยังคงถือด้ามจับกระทะที่หลุดออกมาจากตัวกระทะซึ่งตอนนี้กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าของชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามา ธันวายืนนิ่งราวกับรูปปั้น กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขาถูกกลบด้วยกลิ่นไหม้ฉุนกึกของซุปครีมเห็ดที่กลายเป็นสีดำสนิท เขามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาสีเข้มฉายแววปวดหัวอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ “ฉัน... ฉันแค่จะขยับมันนิดเดียวเองค่ะคุณธันวา” พายเอ่ยเสียงอ่อย ใบหน้ามอมแมมไปด้วยคราบเขม่าจากฝาหม้อที่กระเด็นใส่ก่อนหน้านี้ เธอกระพริบตาปริบๆ หวังว่าความน่ารัก (ที่ดูจะไม่ค่อยช่วยเท่าไหร่) จะช่วยลดทอนความโกรธของเจ้านายมาดเนี้ยบลงได้บ้าง ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเดินเลี่ยงกองซากความเสียหายบนพื้นเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้ต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรงเหมือนอย่างที่คนอื่นคาดหวัง แต่กลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาหยิบผ้ากันเปื้อนที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวมทับสูทแบรนด์เนมของตัวเอง แล้วเริ่มก้มลงเก็บเศษกระเบื้องที่แตกกระจายอย่างใจเย็น “ออกไปเถอะครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันหมายถึง คุณออกไปพักเถอะครับพาย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “ถือว่านี่เป็นคำสั่งแรกของผมในฐานะนายจ้าง... ห้ามเข้าใกล้โซนทำครัวอีกจนกว่าผมจะอนุมัติ” พายเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอตั้งใจมาทำงานเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ได้มีดีแค่ความซุ่มซ่าม แต่ดูเหมือนทุกครั้งที่เธอขยับตัว โลกทั้งใบจะหมุนวนเข้าหาความพินาศเสมอ “แต่ฉันต้องทำหน้าที่แม่บ้านนะคะ ถ้าไม่ให้เข้าครัว แล้วฉันจะทำอะไรล่ะคะ?” เธอถามพลางเดินตามหลังเขาไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร “ไปยืนในสวน แล้วนับจำนวนใบไม้จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดินก็ได้ครับ หรือถ้ามันยากเกินไปสำหรับคุณ... ก็แค่ไปนั่งนิ่งๆ ในห้องรับแขก อย่าให้ผมต้องเสียค่าซ่อมแซมเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนเพิ่มอีกเลย” ธันวาพูดโดยไม่หันมามอง แต่ความสั่นของปลายนิ้วที่เขากำลังจัดการกับเศษกระเบื้องบอกพายได้ดีว่า เขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์แค่ไหน พายหันหลังกลับด้วยความรู้สึกหดหู่ เธอเดินคอตกออกจากห้องครัว ทว่าในจังหวะที่ก้าวผ่านธรณีประตู ขาเจ้ากรรมก็ดันไปเกี่ยวเข้ากับพรมเช็ดเท้าที่วางอยู่ไม่เรียบ ร่างของเธอเซถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ สิ่งเดียวที่เธอคว้าไว้ได้ในวินาทีนั้นคือแจกันเซรามิกหายากบนโต๊ะข้างทาง *เพล้ง!* เสียงแตกสลายดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัย ธันวาทิ้งทุกอย่างในมือแล้วรีบหันกลับมา ท่าทางของเขาไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไป แต่เป็นความตกตะลึงที่เจือไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจขั้นสุด เขาก้าวเร็วๆ เข้ามาหาเธอ พายหลับตาปี๋รอรับคำด่าทอ แต่ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับกลายเป็นความอุ่นร้อนที่ฝ่ามือ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มหน้าคะมำไปจูบกับพื้นหินอ่อน “คุณนี่มัน... เกินคำบรรยายจริงๆ” ธันวาก้มลงมองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาเล็กน้อยของพาย น้ำเสียงของเขามีความอ่อนลงอย่างน่าประหลาด “เจ็บตรงไหนไหม?” พายส่ายหน้าพลางสะอื้นเบาๆ “ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฮือออ ฉันแค่อยากทำให้คุณประทับใจ แต่ทำไมทุกอย่างมันพังไปหมดเลยล่ะคะ” ธันวาถอนหายใจอีกครั้ง เขาปล่อยมือจากเธอแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยดน้ำตาที่ปัดป้ายแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลนั้นทำให้หัวใจของพายเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยถูกใครดูแลอย่างทะนุถนอมขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากผู้ชายที่ดูเหมือนจะรังเกียจเธอเข้าไส้ “ผมไม่ได้ต้องการคนมาทำให้ประทับใจ” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมแค่ต้องการคนที่ทำตัวให้ปลอดภัย... ทั้งต่อตัวเอง และต่อทรัพย์สินของผม” ในขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นความอบอุ่น เสียงกดกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขาขยับตัวถอยห่างจากพายทันที ท่าทางที่เขาแสดงออกเปลี่ยนเป็นระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเงาคนผ่านม่านบังตา แม่บ้านคนเก่ารีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “คุณธันวาคะ... คุณรินรดามาค่ะ เธอมีกุญแจสำรองเข้ามาด้วยตอนนี้เลยค่ะ!” ใบหน้าของธันวาซีดเผือดลงในทันที เขาหันมาสบตาพายด้วยสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “คุณบอกว่าอยากไถ่โทษใช่ไหม?” เขาถามพลางกวาดสายตามองซากความเสียหายรอบตัว “งั้นงานแรกของคุณคือ... ทำอย่างไรก็ได้ให้เธอกลับไปเดี๋ยวนี้ โดยห้ามบอกว่าผมอยู่ในบ้าน!” พายเบิกตากว้าง เธอยังไม่ทันจะเอ่ยถามอะไร ประตูบ้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวย่างเข้ามาด้วยมาดนางพญา สายตาของรินรดากวาดไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่พาย แล้วเหยียดยิ้มที่ทำให้พายรู้สึกเย็นสันหลังวาบ “ว้าว... ไม่ยักรู้ว่าธันวาเปลี่ยนรสนิยมมาชอบของเล่นซุ่มซ่ามแบบนี้แล้ว” รินรดาแค่นหัวเราะพลางเดินตรงเข้ามาหาพาย “บอกฉันซิ แม่บ้านคนใหม่... ธันวาหลบอยู่ที่ไหน?” พายยืนตัวแข็งทื่อ เธอหันไปมองมุมห้องที่ว่างเปล่า... ธันวาหายไปแล้ว ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับรินรดาเพียงลำพัง ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากธันวาที่ส่งมาว่า... *‘ขังตัวเองไว้ในห้องเก็บของนั่นแหละ อย่าออกมาจนกว่าฉันจะเรียก... เพราะถ้าเธอออกมาตอนนี้ ความลับเรื่องการลงทุนของบริษัทจะพังพินาศเพราะเธอ!’* ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยพายตัวโก๊ะนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา