ข้อเสนอสุดโหด

“ถ้าคุณเลือกไม่ได้ว่าจะจ่ายเงินห้าล้านนั่นคืนภายในสามวันยังไง ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือ... เตรียมตัวไปพบทนายของผมที่ศาลในเช้าวันจันทร์ค่ะ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้ม เขาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า แต่ประโยคนั้นกลับเฉือนลึกเข้าไปในความรู้สึกของพายจนเธอแทบหยุดหายใจ พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายเนี้ยบๆ ในห้องนี้มันช่างดูขัดกับสถานการณ์ที่แสนจะกระอักกระอ่วนของเธอเหลือเกิน เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการที่เพิ่งทำแจกันราคาแพงระยับของเขาร่วงแตกกระจายเมื่อครู่—ซึ่งนั่นแหละ คือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด “ห้าล้าน... คุณธันวาคะ คือพายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เรื่องแจกันนั่น พายแค่... แค่สะดุดสายไฟ แล้วมันก็...” “พรมที่นี่ราคาแพงกว่าเงินเดือนทั้งปีของคุณรวมกันเสียอีก พาย” ธันวาวางปากกาหมึกซึมลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ “และคุณก็ไม่ได้ทำแค่แจกันแตก แต่คุณยังทำกาแฟหกใส่เอกสารสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงสำคัญของผมด้วย” พายก้มหน้ามองรอยคราบสีน้ำตาลบนกระดาษปึกหนาบนโต๊ะ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเป็นคนซุ่มซ่ามมาตั้งแต่จำความได้ แต่นี่มันเกินขีดจำกัดไปไกลโข เธอไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาคืนเขาได้แน่ๆ ตระกูลพายไม่ใช่คนรวย และการจะขายบ้านที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะทำได้ “พายไม่มีเงินขนาดนั้นจริงๆ ค่ะ...” เสียงของเธอสั่นเครือ “แต่พายยินดีจะชดใช้ทุกอย่าง ขอแค่ไม่ใช่การขึ้นศาล... นะคะ” ธันวาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มที่อ่านไม่ออก เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่เส้นผมที่รวบไว้แบบลวกๆ จนหลุดรุ่ยไปข้างหนึ่ง ไปจนถึงดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก “งั้นข้อเสนอใหม่... มาเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์ของผม” พายชะงักไป “แม่บ้าน?” “ไม่ใช่แม่บ้านธรรมดา แต่เป็นแม่บ้านที่ต้องทำตามกฎระเบียบของผมทุกข้อ งานทุกอย่างต้องเป๊ะ ทุกตารางนิ้วในบ้านต้องสะอาดไร้ที่ติ และที่สำคัญ... ห้ามทำข้าวของพังเด็ดขาด” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวโน้มตัวมาข้างหน้าจนใบหน้าคมเข้มอยู่ใกล้เธอในระยะที่ไม่ควร “ถ้าคุณทำได้ครบสามเดือน หนี้ทั้งหมดถือเป็นอันยกเลิก แต่ถ้าวันไหนที่คุณทำพลาดแม้แต่นิดเดียว... เราเจอกันที่ศาลพร้อมหมายเรียกทันที” “สามเดือน... เพื่อแลกกับห้าล้านเนี่ยนะ?” พายเบิกตากว้าง “มันดูคุ้มสำหรับคุณเกินไปหรือเปล่าคะ?” “สำหรับผม มันคือการทรมานตัวเองที่ต้องทนเห็นคนซุ่มซ่ามอย่างคุณเดินไปเดินมาในบ้าน” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่ถ้าคุณปฏิเสธ เราก็จบการเจรจาตรงนี้” พายกัดริมฝีปากแน่น สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีทางเลือกอื่น กิ๊บเพื่อนรักของเธอคงจะตบหน้าเธอฉาดใหญ่ถ้าเธอกลับไปบอกว่ายอมติดคุกหรือโดนฟ้องล้มละลายเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง การไปทำงานใช้หนี้ที่บ้านเขาอาจจะดูน่าอึดอัด แต่มันก็ดีกว่าการต้องเสียบ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ไป “ก็ได้ค่ะ... พายตกลง” เธอกลั้นใจตอบพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างแน่วแน่ “จะให้เริ่มงานเมื่อไหร่คะ?” ธันวามองดูแววตามุ่งมั่นของหญิงสาวที่เพิ่งตอบตกลงทั้งที่ยังตัวสั่นไม่หยุด เขาไม่ได้รู้สึกสะใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบไหวในใจ เขาหยิบการ์ดสีดำเงาส่งให้เธอ “เย็นนี้ ตอนห้าโมงตรง ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว” ... เวลาสี่โมงห้าสิบเก้านาที พายยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งบ้าน เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หวังว่าความซุ่มซ่ามที่เป็นเหมือนเงาตามตัวจะหยุดทำงานไปสักพัก แต่ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในตัวบ้าน เสียงรองเท้าส้นสูงของใครบางคนที่ดังสะท้อนมาจากบันไดวนก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูเดินลงมาด้วยท่าทางสง่างาม ดวงตาคู่สวยจ้องมองพายด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง “เธอคงจะเป็น ‘หนี้’ ก้อนใหม่ของธันวาใช่ไหม?” รินรดายิ้มเยาะพลางก้าวเข้ามาใกล้ “จำไว้นะแม่สาวน้อย ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และธันวาก็เกลียดความสกปรกที่สุด... หวังว่าเธอจะมีปัญญาทำความสะอาดโดยไม่ทำอะไรพังไปเสียก่อนนะ” พายกำสายกระเป๋าแน่น เธอไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่แววตาของรินรดากลับฉายชัดถึงความไม่เป็นมิตรอย่างรุนแรง ในขณะที่พายกำลังจะอ้าปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปทันที “ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องโถงส่วนตัวของผม... รินรดา?” น้ำเสียงเย็นเยียบของธันวาดังขึ้น เขาเดินเข้ามาข้างๆ พาย แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนให้กับหญิงสาวตรงหน้าแม้แต่น้อย รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานประจบประแจง แต่พายกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มข้างกาย ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะพูดอะไรต่อ ประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออกโดยแม่บ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... ที่สวนหลังบ้าน มีคนบุกรุกเข้ามาและกำลังจะทำลายห้องเก็บของสะสมของคุณ!” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวเท้าออกไปโดยไม่หันมามองพาย แต่ก่อนที่เขาจะลับสายตาไป เขาหันมาหาเธอแล้วกำชับเสียงเข้ม “อยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น!” พายยืนงงอยู่กลางห้องโถง แต่สัญชาตญาณบางอย่างกลับกระตุ้นให้เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอตัดสินใจวิ่งตามเขาไปเงียบๆ จนถึงสวนหลังบ้าน ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ชายฉกรรจ์สามคนกำลังพยายามพังประตูห้องเก็บของที่ธันวาหวงนักหวงหนา และหนึ่งในนั้นถือคบเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในมือ! ทันใดนั้น ธันวาก็ชักปืนพกออกมาจากกระเป๋าสูทและเล็งไปที่หัวหน้ากลุ่มบุกรุก ทว่าพายที่กำลังจะก้าวไปห้ามกลับสะดุดรากไม้จนร่างถลาไปข้างหน้าอย่างแรง มือของเธอคว้าไปโดนแจกันเซรามิกที่วางประดับอยู่ข้างทางจนมันหล่นลงมาแตกเสียงดังสนั่น เพล้ง! เสียงแจกันแตกดึงความสนใจของทุกคนในสวน รวมถึงหัวหน้ากลุ่มโจรที่หันกลับมามองทางพายด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป้าหมายจากประตูห้องเก็บของ เป็นร่างของหญิงสาวที่เพิ่งก่อเรื่อง... พาย! “จัดการยัยนั่นก่อน! มันเห็นหน้าเราแล้ว!” ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นพายตกเป็นเป้าหมาย เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเลือก... ระหว่างการรักษาความปลอดภัยของสมบัติในห้องเก็บของ หรือช่วยชีวิตผู้หญิงซุ่มซ่ามที่เพิ่งกลายมาเป็นแม่บ้านของเขา! หวังว่าตอนที่สองนี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ที่น่ารักของเค้กวานิลลานะคะ!