แจกันใบนั้นทำพิษ

“ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะให้คุณชดใช้ในแบบที่คุณประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ ‘ธันวา’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลโมเดิร์น แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเนี้ยบกริบยังคงหันหลังให้ผู้บุกรุก ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ‘พาย’ หญิงสาวผู้โชคร้ายในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านทำความสะอาดประจำบริษัทเกร็งตัวจนแทบหยุดหายใจ มือไม้ที่ถือไม้ขนไก่สั่นระริกจนปลายขนสะบัดไปโดนขอบโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ซึ่งบนนั้น... มีแจกันกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินครามลวดลายโบราณวางเด่นเป็นสง่าอยู่ “คะ...คุณธันวาคะ พายแค่... แค่จะเข้ามาทำความสะอาดโต๊ะให้ตามตารางงานค่ะ ไม่ได้คิดจะ...” “ตารางงานหรือความสอดรู้สอดเห็น?” ธันวาหันขวับกลับมา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรังเกียจในความสะเพร่า เธอคือพนักงานใหม่ที่ฝ่ายบุคคลเพิ่งรับเข้ามาได้เพียงสามวัน แต่สร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตที่แสนเป็นระเบียบของเขาได้มากกว่าใครที่เคยเจอมา “ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งฝ่ายบุคคลให้ไล่คุณออกตั้งแต่วันนี้” พายรีบถอยหลังกรูดด้วยความลนลาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่ชินกับการถูกดุด้วยถ้อยคำที่เฉือดเฉือนเช่นนี้ แต่ในขณะที่ขาเรียวพยายามจะก้าวถอยห่าง รองเท้าผ้าใบเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับขอบพรมเปอร์เซียผืนหนาที่ปูอยู่กลางห้องจนได้ “ว้าย!” ร่างกายของพายเสียหลักถลาไปด้านหลัง มือที่ถือไม้ขนไก่ปัดไปโดนแจกันโบราณล้ำค่าที่ตั้งอยู่บนฐานรองรับ วินาทีนั้นทุกอย่างดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าลง พายเบิกตากว้างมองแจกันใบงามที่ค่อยๆ เอียงตัวลงมา ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ แต่กลับกลายเป็นการปัดมันให้ร่วงหล่นลงสู่พื้นหินอ่อนเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว *เพล้ง!* เสียงเซรามิกราคาแพงแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้องราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายความเงียบสงัดจนหมดสิ้น เศษกระเบื้องแหลมคมกระเด็นไปรอบทิศทาง พายทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าถอดสีซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง ความเงียบที่ตามมาหลังจากนั้นช่างน่าอึดอัดยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว ธันวายืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมจ้องมองซากแจกันตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่แจกันโบราณธรรมดา แต่มันคือของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่คุณปู่มอบให้ก่อนจากไป เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นกระเบื้องดูหนักแน่นและทรงพลังจนพายเผลอกลั้นหายใจ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ เงาของเขาบดบังแสงไฟจนทำให้ใบหน้าของธันวาตกอยู่ในความมืดสลัว “รู้ไหมว่าแจกันใบนั้น...” ธันวาคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกับพาย น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบจนน่ากลัว “มันมีมูลค่ามากกว่าเงินเดือนทั้งชีวิตของคนอย่างคุณรวมกันเสียอีก” “พะ...พายขอโทษค่ะ พายไม่ได้ตั้งใจ พายแค่สะดุด พายจะรับผิดชอบนะคะ!” พายรีบเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ ความโก๊ะกังของเธอในคราวนี้มันทำร้ายหัวใจของคนตรงหน้าอย่างรุนแรง ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่าเป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือที่หนาและอบอุ่น (ในยามปกติ) ออกมาเชยคางเธอให้เงยขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ “รับผิดชอบงั้นเหรอ? คำพูดสวยหรูที่คนผิดมักจะชอบใช้กันสินะ” เขากดเสียงต่ำจนคนฟังขนลุกซู่ “ในเมื่อคุณทำแจกันแตกละเอียดจนไม่มีทางซ่อมแซมได้... ผมก็มีข้อเสนอใหม่ให้คุณพิจารณา” พายกลั้นหายใจรอฟังคำตัดสินของ ‘ซาตานในคราบนักธุรกิจ’ ตรงหน้า มือของเขายังคงเชยคางเธอไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บนิดๆ “จากวันนี้ไป คุณไม่ต้องทำความสะอาดห้องนี้แล้ว... แต่คุณต้องมาเป็น ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ ให้ผมตลอด 24 ชั่วโมง จนกว่าผมจะพอใจว่าหนี้สินราคาแพงลิ่วนี้ถูกชดใช้จนหมดสิ้น” พายตาโตขึ้นทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เธอกำลังจะปฏิเสธ แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่มีการเคาะบอก “ธันวาคะ! เกิดเรื่องอะไรขึ้น... โอ้ว พระเจ้า! แจกันนั่น!” รินรดา เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่กึ่งเยาะเย้ยกึ่งสะใจ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หญิงสาวสวยเฉี่ยวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงเดินตรงเข้ามาเกาะแขนธันวาอย่างถือสิทธิ์ “คนใช้ซุ่มซ่ามแบบนี้ควรไล่ออกไปตั้งนานแล้วนะคะ ไม่เห็นต้องเสียเวลาเจรจาด้วยเลย” พายมองมือของรินรดาที่เกาะแขนธันวา ก่อนจะเหลือบไปเห็นธันวาที่ไม่ได้ขยับตัวหนีแม้แต่น้อย หัวใจของพายกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกผิดที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความสับสนที่เริ่มกัดกินหัวใจ “รินรดา... ฉันจัดการเองได้” ธันวาพูดเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือที่เคยเชยคางพายกลับไปปรับปกเสื้อให้ตัวเองอย่างเย็นชา พายมองภาพคนสองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอเพิ่งจะก่อเรื่องใหญ่จนต้องตกเป็นเบี้ยล่างของชายหนุ่มผู้เจ้าระเบียบคนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... บางอย่างในแววตาของธันวาที่เหลือบมองมาทางเธอเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันไปหาหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยท่าทีที่ดูเหินห่างกว่าที่คิด หรือว่า... ข้อเสนอ 24 ชั่วโมงนั้น เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำเพื่อทวงหนี้เพียงอย่างเดียว? ความวุ่นวายครั้งใหญ่ของพายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนชีวิตที่แสนสงบสุขของเธอ กำลังจะถูกพายุที่ชื่อว่า ‘ธันวา’ พัดพาสู่ทิศทางที่ไม่คาดฝันเสียแล้ว หวังว่าตอนแรกจะถูกใจนักอ่านที่น่ารักของเค้กวานิลลานะคะ!