ความเชื่อใจ

"คุณแม่คะ! พายไม่ได้ลาออกเพราะเรื่องเล่นๆ นะคะ ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน และพายขอร้อง... ได้โปรดอย่ากล่าวหาพายต่อหน้าธันวาแบบนี้เลยค่ะ" น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ แต่นัยน์ตากลับจ้องมองคุณหญิงนิตยา—มารดาผู้สูงศักดิ์ของธันวา—อย่างไม่หลบเลี่ยง แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่มาจุกอยู่ที่ลำคอ ความกดดันมหาศาลจากสายตาคมกริบของท่านทำเอาพายเกือบจะถอยกรูดไปชนโต๊ะทำงานตัวหรูของธันวาอยู่แล้วเชียว "เหตุผลเหรอ? เหตุผลของเด็กที่ทำแฟ้มเอกสารสำคัญของบริษัทฉันเปื้อนกาแฟจนอ่านไม่ออกน่ะเหรอคะ!" คุณหญิงแค่นยิ้ม มุมปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นเหยียดหยามอย่างชัดเจน "ธันวา... ลูกจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ปั่นหัวไปถึงไหนกัน" ธันวาที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ เคลื่อนตัวมาบังหน้าฉันไว้เพียงครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้ดูตึงเครียดเกินไป แต่น้ำเสียงที่เขาตอบกลับมารดาช่างราบเรียบและเย็นเยียบจนฉันเองยังขนลุก "คุณแม่ครับ... เรื่องเอกสารผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องพาย เธอเป็นพนักงานที่ผมเลือกเอง และการตัดสินใจของผม ผมคิดว่าผมโตพอที่จะรับผิดชอบมันได้โดยไม่ต้องให้ใครมาบงการนะครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับแขกมุมห้องยกยิ้มมุมปาก เธอจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับกำลังดูละครฉากเด็ดที่เธอเป็นผู้กำกับอยู่เบื้องหลัง ฉันเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วหัวใจ ไม่ใช่เพราะคำด่าทอของคุณหญิง แต่เป็นเพราะฉันรู้ตัวดีว่าความซุ่มซ่ามของฉันมันสร้างปัญหาให้ธันวามากแค่ไหน... แต่ทันใดนั้น ฝ่ามืออุ่นจัดของเขาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นส่งกระแสความอบอุ่นบางอย่างเข้ามาประโลมจิตใจที่บอบช้ำให้ฟื้นคืน "ผมขอตัวไปประชุมก่อนนะครับแม่ แล้วหลังจากนี้... ผมจะพาพายไปทานข้าวเย็น เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ธันวาพูดทิ้งท้ายก่อนจะดึงฉันให้เดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรวดเร็ว ตลอดทางเดินในบริษัทที่ดูเหมือนจะยาวไกลจนไม่มีที่สิ้นสุด หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับกลองชุด พาย... เธอจะบ้าไปแล้วหรือไง ธันวากำลังปกป้องเธออยู่ แต่ถ้าเรื่องนี้มันทำให้เขากับแม่ต้องทะเลาะกันหนักขึ้นล่ะ? "ธันวาคะ..." ฉันเรียกเขาเบาๆ เมื่อเราเข้ามาในลิฟต์ส่วนตัวที่มีเพียงเราสองคน เขากดปุ่มจอดชั้นดาดฟ้าแทนที่จะเป็นชั้นล่าง เสียงถอนหายใจยาวของเขาทำให้ฉันใจหาย "เธอไม่ต้องไปฟังแม่หรอกนะพาย" เขากล่าวโดยไม่หันมามอง แต่เขากลับปล่อยมือจากข้อมือฉันเปลี่ยนไปจับมือฉันไว้แน่นแทน "สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่... สิ่งที่เธอพยายามแก้ไขความผิดพลาดในอดีต ผมเห็นมันหมด" "แต่คุณแม่ท่านเกลียดพาย" ฉันพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า "พายไม่อยากเป็นตัวปัญหาให้คุณ ถ้าพายหายไป... ทุกอย่างอาจจะง่ายขึ้นสำหรับคุณ" ธันวาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาที่ใช้สู้กับคนทั้งโลกมาเป็นความอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยชินเสียที เขาเช็ดหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของฉันด้วยนิ้วโป้งเบาๆ "พาย... ฟังผมนะ" เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉัน "ผมไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตง่ายๆ และที่สำคัญ... ผมไม่ใช่คนที่จะทิ้งสิ่งที่ 'สำคัญที่สุด' ในชีวิตไปเพียงเพราะคำพูดของใคร" คำว่า 'สำคัญที่สุด' ก้องอยู่ในหัวใจของฉัน มันไม่ใช่แค่คำหวานหู แต่มันคือความมั่นใจที่ธันวาหยิบยื่นให้ในวันที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าที่สุด ความเชื่อใจที่เขาแสดงออกผ่านแววตาคู่นั้นทำให้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมเขาถึงเป็นคนที่ฉันยอมเสี่ยง... ยอมแม้กระทั่งจะแลกทุกอย่างเพื่อจะอยู่ข้างๆ คนที่ดูเหมือนจะเจ้าระเบียบจนน่าหมั่นไส้คนนี้ "คุณเชื่อใจพายจริงๆ ใช่ไหมคะ?" ฉันถามเสียงเบาหวิว "ผมไม่เคยเชื่อใจใครมากเท่านี้มาก่อน" ทันใดนั้น เสียงเตือนของลิฟต์ก็ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดออกสู่ดาดฟ้าที่ลมเย็นพัดผ่าน แต่บรรยากาศที่ควรจะโรแมนติกกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินตรงเข้ามาหาเราทั้งคู่ "แหม... หวานกันจังเลยนะคะ" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอไม่ได้เดินมาคนเดียว แต่ในมือถือโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงทิ้งไว้ ราวกับกำลังรอจังหวะนี้อยู่ "ธันวาคะ... ถ้างั้นฉันคงต้องบอกให้คุณรู้สักหน่อย ว่าสิ่งที่ 'พาย' ทำลงไปตอนที่ไม่อยู่บริษัทจริงๆ แล้วเธอนำข้อมูลโปรเจกต์ใหม่ไปให้ใคร... หรืออยากจะฟังจากปากคนที่เธอไปพบเมื่อวานดีล่ะคะ?" รินรดายื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าธันวา บนหน้าจอนั้นคือภาพถ่ายที่พายกำลังยืนคุยกับ 'ศัตรูทางธุรกิจคนสำคัญ' ของบริษัทธันวาเมื่อวานนี้... ภาพที่ดูมุมกล้องแล้วเหมือนการส่งมอบเอกสารลับอย่างชัดเจน! ธันวาชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที เขาค่อยๆ หันมามองหน้าฉัน... แววตาของเขาที่เคยมีความเชื่อใจ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยคำถามที่ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี! เค้กวานิลลาหวังว่าตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวลุ้นไปกับพายในตอนถัดไปนะคะ!