ธันวาปกป้องพาย

"ถ้าคุณคิดว่าหลักฐานปลอมๆ แค่นี้จะทำให้ผมเปลี่ยนใจไปจากพายได้ คุณก็ดูถูกความเชื่อใจของผมต่ำเกินไปแล้วนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังกังวานท่ามกลางห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสนิทจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ติดขัดของรินรดา เขาไม่ได้ตวาด ไม่ได้ขึ้นเสียง แต่แววตาที่เคยมองคนอย่างมีมารยาทกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก มือหนาที่ถือโทรศัพท์เครื่องบางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกดปิดหน้าจอไฟล์วิดีโอที่พยายามจะใส่ร้ายหญิงสาวที่เขารักอย่างสุดกำลัง พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวราวกับกลองชุด ความโก๊ะที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวหายวับไปชั่วขณะ เธอไม่คิดว่ารินรดาจะกล้าถึงขนาดตัดต่อคลิปเสียงและภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อสัปดาห์ก่อนให้กลายเป็นเรื่องของการทรยศบริษัท "มันไม่ใช่แค่เรื่องงานนะคะธันวา... แต่เป็นเรื่องที่พายตั้งใจจะขโมยความลับทางการค้าไปให้คู่แข่งต่างหาก" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงพยายามหว่านเสน่ห์ด้วยการขยับกายเข้าหา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอทำให้ธันวาขยับถอยห่างด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด "ความลับเหรอคะ?" ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งคว้าเอวบางของพายที่เพิ่งตัดสินใจก้าวพ้นประตูเข้ามาด้วยความตกใจดึงเข้ามาโอบไว้แนบกาย "คุณดูถูกพายเกินไป หรือดูถูกความสามารถในการคัดเลือกคนของผมกันแน่ พายอาจจะดูซุ่มซ่าม อาจจะทำของตกแตกหรือสะดุดขาตัวเองบ่อยๆ แต่นั่นคือความใสซื่อที่ผมภูมิใจ และที่สำคัญ... พายไม่มีวันทรยศใคร เพราะเธอซื่อสัตย์เกินกว่าจะทำเรื่องสกปรกแบบที่คุณทำ" พายเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าที่เคร่งขรึมของชายหนุ่มข้างกายด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก แววตาของธันวาที่มองรินรดานั้นเด็ดขาดและเฉียบคม ผิดกับยามที่เขามองเธอ ซึ่งมักจะเจือด้วยความเอ็นดูเสมอ "ธันวา! คุณกำลังหลงยัยเด็กนี่จนหน้ามืดตามัว!" รินรดาแผดเสียงอย่างเหลืออด ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา "ผมไม่ได้หลง... แต่ผมเลือก" ธันวากระชับวงแขนที่โอบเอวพายแน่นขึ้น "ต่อจากนี้ไป พายไม่ใช่แค่พนักงานในบริษัท หรือคนที่ผมดูแลอยู่ แต่เธอคือคนของผม ใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายเธอไม่ว่าด้วยวิธีไหน หรือใส่ร้ายเธอด้วยความเท็จ... คนนั้นต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองอย่างสาสม โดยเฉพาะคุณ รินรดา" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอจ้องมองทั้งคู่ด้วยความโกรธแค้นจนตัวสั่น ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบหรูแล้วหันหลังเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง ความตึงเครียดที่พายแบกไว้ก็มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบที่ทำให้นึกถึงความอบอุ่นของอ้อมกอดที่ยังโอบรัดเธออยู่ พายช้อนตาขึ้นมองธันวาอย่างเกรงใจ "เอ่อ... คือว่า พายไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะ แต่ว่าเรื่องคลิปนั่น..." ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าเปื้อนยิ้มแหยๆ ของหญิงสาว เขาใช้นิ้วชี้เคาะจมูกรั้นของเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่อย่าคิดว่าการที่คุณซุ่มซ่ามจนเกือบจะทำให้ตัวเองตกเป็นเครื่องมือของคนอื่นแบบนี้ ผมจะปล่อยไปง่ายๆ นะ" "หมายความว่าไงคะ?" พายเอียงคอถามด้วยความสงสัย "หมายความว่าตั้งแต่นี้ไป คุณต้องอยู่ในการดูแลของผมแบบ 'พิเศษ' ยิ่งกว่าเดิม... ยิ่งกว่าเจ้านายกับลูกน้อง" ธันวากระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำจนหัวใจของพายเต้นไม่เป็นจังหวะ ทว่าในจังหวะที่พายกำลังจะเอ่ยปากถามถึงความหมายของประโยคนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ พายหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อข้อความบนหน้าจอนั้นคือภาพถ่ายใบลาออกของเธอกับลายเซ็นปลอมแปลงที่ถูกส่งกระจายไปทั่วกรุ๊ปไลน์พนักงานบริษัท ก่อนที่ธันวาจะได้เห็นข้อความนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ 'คุณท่าน' หรือคุณแม่ของธันวาที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง และแววตาที่จับจ้องมาที่พายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ธันวา! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เรื่อง! ดูนี่สิ... นอกจากจะโก๊ะแล้วยังแอบลาออกโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ เธอคิดว่าบริษัทเราเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง!" เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของพายและธันวามาจนถึงตอนนี้นะคะ!