รินรดาก่อเรื่อง

“พาย... ถ้าเธอเชื่อเรื่องแคปชั่นเพ้อเจ้อพวกนี้ ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะ” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังซีดเผือด พายเม้มริมฝีปากแน่น ความโก๊ะที่เคยมีดูเหมือนจะมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกปั่นป่วนที่ตีรวนอยู่ในอกเหมือนพายุหมุน พายไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอทำเพียงแค่ดันโทรศัพท์เครื่องหรูนั้นคืนให้เจ้าของด้วยมือที่สั่นเทา พยายามซ่อนความเสียใจที่มันเริ่มล้นปรี่ออกมาผ่านดวงตาที่วูบไหว “ไม่ใช่ว่าพายเชื่อเรื่องที่เขียน... แต่พายแค่สงสัยว่า ทำไมรินรดาถึงต้องทำแบบนี้” “เธอก็รู้ว่ารินรดากำลังทำอะไร” ธันวาลดโทรศัพท์ลง ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท “คนพาลที่พ่ายแพ้ในเกมธุรกิจ ก็มักจะใช้วิธีสกปรกในการทำลายสมาธิคนอื่นเสมอ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด โทรศัพท์ของพายที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดคราดราวกับรู้เวลา ข้อความในกลุ่มแชทของบริษัทเด้งขึ้นมารัวๆ ไม่หยุด เสียงแจ้งเตือนที่ดังต่อเนื่องทำให้ทั้งสองคนชะงัก พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่แค่เรื่องของธันวา แต่มันคือเรื่องของเธอ... *‘ได้ข่าวว่าเด็กฝึกงานที่สนิทกับคุณธันวาคนนั้น จริงๆ แล้วมีประวัติฉาวโฉ่เรื่องแย่งแฟนชาวบ้านมาก่อนนะ เห็นว่าที่ได้เข้ามาทำงานที่นี่ได้ ก็เพราะใช้มารยาเล่มเกวียน...’* “นี่มันอะไรกัน...” พายพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนสาดน้ำร้อนใส่หน้ากลางที่สาธารณะทำให้พายชาไปทั้งตัว “พาย?” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวเข้ามาคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเธอเพียงแค่ปราดเดียว ดวงตาคมกริบของเขากวาดอ่านข้อความในกลุ่มแชทที่ถูกแคปเจอร์มาจากโซเชียลมีเดียส่วนตัวของรินรดา รัศมีรอบตัวชายหนุ่มเปลี่ยนไปในทันที ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดที่พยายามจะสะกดไว้ รินรดาไม่ได้แค่เล่นงานธันวา แต่เธอกำลังเล่นงานพายด้วยการป้ายสีให้กลายเป็นผู้หญิงขายตัวที่หวังไต่เต้าด้วยวิธีสกปรก “ยัยบ้าเอ๊ย!” ธันวาสบถเสียงต่ำ เขาหยิบแจ็กเก็ตสูทขึ้นมาพาดบ่าทันทีโดยไม่สนมารยาททางธุรกิจ “ไปกับผม” “จะไปไหนคะ?” พายถามอย่างลนลาน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง การเป็นคนโก๊ะที่มองโลกในแง่ดีไม่ได้หมายความว่าเธอจะไร้ความรู้สึก เมื่อถูกใส่ร้ายในเรื่องที่ไม่ได้ทำ ความโกรธก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจเล็กๆ เช่นกัน “ไปจัดการคนที่ชอบสร้างเรื่องให้มันจบๆ ไปเสียที” ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนที่ร่างระหงของรินรดาจะก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าสวยคมนั้นปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เธอไม่ได้มีความเกรงใจหรือความละอายใจแม้แต่น้อย “มากันพอดีเลยนะคะ... กำลังคุยกันเรื่องข่าวสนุกๆ อยู่ใช่ไหมคะ ธันวา?” “คุณทำเกินไปแล้ว รินรดา” ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้คนในห้องแทบหยุดหายใจ “ข่าวลือพวกนี้มันไม่มีมูลความจริงแม้แต่นิดเดียว” รินรดาแค่นหัวเราะพลางเดินวนรอบตัวพาย สายตาที่มองดูเหมือนกำลังมองดูเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนรองเท้าแบรนด์เนมของเธอ “ไม่มีมูล? แล้วรูปที่ฉันไปยืนหน้าบ้านคุณเมื่อคืนล่ะคะ? หรือจะเป็นแชทที่คนเขาพูดกันทั่วออฟฟิศเรื่องยัยเด็กนี่ที่แอบไปนอนค้างห้องคุณ... คุณจะบอกว่าฉันกุเรื่องขึ้นมาเองงั้นเหรอ?” “คุณมันก็แค่คนใจร้าย...” พายโพล่งออกมา แม้จะน้ำตาคลอแต่เธอก็เชิดหน้าขึ้น รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมด “คุณทำแบบนี้เพราะคุณกลัวใช่ไหมคะ? กลัวว่าตัวเองจะไม่มีที่ยืนในใจคุณธันวาอีกต่อไป เลยต้องทำลายคนอื่นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีจอมปลอมของตัวเอง!” รินรดาชะงักไป รอยยิ้มที่มุมปากหุบลงทันที เธอเดินเข้าไปใกล้พายจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำที่ได้ยินกันเพียงสามคน “ศักดิ์ศรีจอมปลอมงั้นเหรอ? พาย... เธอคิดว่าผู้ชายที่เจ้าระเบียบขนาดนี้ จะยอมรับผู้หญิงซุ่มซ่ามที่สร้างแต่ความเดือดร้อนอย่างเธอไปได้นานแค่ไหนกัน? เขาแค่สงสารเธอเท่านั้นแหละ” “พอได้แล้ว!” ธันวาแทรกตัวเข้ามาคั่นกลาง เขาดึงพายไปไว้ด้านหลังด้วยท่าทีปกป้อง “ออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะแจ้งความเรื่องหมิ่นประมาท” รินรดามองธันวาด้วยสายตาเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความอาฆาต ก่อนจะหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “ได้... ถ้าคุณต้องการแบบนั้น แต่อย่าลืมนะคะธันวา ว่าหลักฐานที่ฉันมีมันไม่ได้มีแค่รูปถ่าย... แต่ยังมีคลิปเสียง ‘คืนนั้น’ ที่คุณกับฉันเคยคุยกันก่อนที่จะเลิกรา... คิดให้ดีนะ ว่าถ้าคลิปนี้หลุดไป หุ้นของบริษัทคุณจะดิ่งลงเหวไปกี่จุด” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที พายตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นธันวาหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาดูเหมือนคนถูกต้อนจนมุมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือของธันวาสั่นน้อยๆ ในขณะที่เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คุณ... หมายความว่ายังไง?” พายกระซิบถามด้วยหัวใจที่หล่นวูบ รินรดาเลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ ก่อนจะกดส่งไฟล์บางอย่างเข้าโทรศัพท์ของธันวา เสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน และเมื่อธันวากดเปิดเสียงนั้น... ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากวิญญาณ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและธันวากับความวุ่นวายที่ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้นะคะ เค้กวานิลลาขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนผ่านวันยากๆ ไปได้เหมือนพายค่ะ!