ของขวัญชิ้นแรก

"อย่าขยับ!" เสียงตะโกนก้องของหัวหน้าการ์ดห้างสรรพสินค้าดังลั่นตัดผ่านเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แผดร้องอย่างบ้าคลั่ง พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างธันวา มือที่กำชายเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นสั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มข้างกาย ไม่ใช่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความเย็นเยือกจากความโกรธที่เขากำลังกดทับเอาไว้ รินรดายืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยท่าทีนิ่งเฉย ราวกับเธอเป็นเพียงผู้ชมละครเวทีฉากหนึ่ง มากกว่าจะเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกล้อมกรอบ รอยยิ้มมุมปากของเธอที่ส่งมาให้พายนั้นแฝงไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด "คุณธันวาคะ ดูเหมือนเราจะงานเข้าใหญ่แล้วนะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้นพลางเลิกคิ้วมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เริ่มขยับเข้าใกล้ "ไม่คิดเลยว่าการมาช้อปปิ้งธรรมดาๆ จะจบลงด้วยการถูกล้อมแบบนี้" ธันวาไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคู่สนทนา เขาหันมาคว้ามือพายที่สั่นเทาของเธอมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาส่งผ่านไปถึงหัวใจของหญิงสาวทันที พายเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าที่เคร่งขรึมของเขา ธันวาไม่ได้ดูตื่นตระหนก เขากลับดูเหมือนราชสีห์ที่กำลังประเมินศัตรู "อยู่ใกล้ผมไว้ พาย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น "อย่าปล่อยมือ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ในจังหวะที่หัวหน้าการ์ดเดินเข้ามาประชิด ธันวาก็ควักสมาร์ทโฟนออกมา กดโทรออกด้วยความเร็วสูงเพียงครั้งเดียว "ผมธันวา... ที่สาขาหลักกำลังมีปัญหาเรื่องระบบรักษาความปลอดภัยผิดพลาด ให้คนของคุณมาจัดการเดี๋ยวนี้ ผมให้เวลาห้านาที" เพียงแค่ประโยคนั้น บรรยากาศตึงเครียดก็เปลี่ยนไปทันที หัวหน้าการ์ดชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเริ่มเปลี่ยนเป็นเหงื่อกาฬที่ไหลซึมออกมาตามไรผม เพราะพวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าชายที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่นั้น คือเจ้าของห้างรายใหญ่ที่เป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับเครือบริษัทของธันวาโดยตรง "คุณธันวา... ต้องขอประทานโทษด้วยครับ ระบบเซ็นเซอร์ขัดข้องทำให้เกิดการล็อกดาวน์ผิดพลาดครับ!" หัวหน้าการ์ดรีบโค้งตัวต่ำอย่างลนลาน ธันวาปรายตามองด้วยสายตาที่เย็นชาจนพายแอบขนลุก "ถ้าห้านาทีนี้ระบบยังไม่กลับมาเป็นปกติ ผมจะถือว่าพวกคุณบกพร่องต่อหน้าที่ครั้งร้ายแรง" เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว รินรดาก็ทำเพียงไหวไหล่ เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ "น่าเสียดายนะคะ จบลงง่ายไปหน่อย" เธอส่งสายตาอาฆาตมาให้พายอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นราวกับฝันร้ายที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว "ไปกันเถอะ" ธันวากระชับมือพายแน่นขึ้น "ที่นี่ไม่มีอะไรน่าอยู่แล้ว" ... คืนนั้น ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ พายแอบย่องเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเพนท์เฮาส์ เธอซ่อนห่อของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลเรียบง่ายไว้ข้างหลัง มือที่เคยจับตะขอถักนิตติ้งจนแดงก่ำตลอดทั้งสัปดาห์สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เธอพยายามถักผ้าพันคอผืนนี้ด้วยตัวเอง ถึงมันจะมีช่องโหว่บ้าง ด้ายหลุดลุ่ยบ้าง แต่มันคือความตั้งใจทั้งหมดที่เธอมี ธันวามักจะบ่นว่าเขาหนาวง่าย และเธออยากเป็นคนแรกที่ทำอะไรแบบนี้ให้เขา เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา พายรีบก้าวถอยหลังไปพิงโซฟา แต่ความซุ่มซ่ามเจ้าประจำก็เล่นงานเธอจนได้ ปลายเท้าของเธอสะดุดขอบพรมจนร่างทั้งร่างเซถลาไปข้างหน้า "ว้าย!" หวังว่าพื้นพรมจะนุ่มพอที่จะรับน้ำหนักตัวได้ แต่สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นอ้อมกอดอุ่นๆ ของคนตัวสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน ธันวารับตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยความฉงน "จะรีบไปไหนครับคุณซุ่มซ่าม?" เขาถามพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พายหน้าร้อนผ่าว พยายามจะผละออกแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะมือที่ถือห่อของขวัญอยู่ทำท่าจะหลุดมือ ธันวาขมวดคิ้วมองห่อของขวัญในมือเธอ "นั่นอะไร?" "เอ่อ... ของขวัญค่ะ" พายอ้อมแอ้มตอบ ยื่นส่งให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ "ตอนแรกกะจะเซอร์ไพรส์วันอื่น แต่วันนี้... เห็นคุณดูเครียดๆ จากเรื่องที่ห้าง ก็เลยอยากให้วันนี้เลย" ธันวารับห่อของขวัญไปวางบนโต๊ะไม้ขัดเงา เขาแกะกระดาษห่ออย่างเบามือ เมื่อผ้าพันคอไหมพรมสีเทาเข้มปรากฏแก่สายตา เขาก็นิ่งไปสักพัก พายใจหายวาบ เธอคิดว่ามันคงดูแย่และไม่สมฐานะคนเนี้ยบอย่างเขา "ฉัน... ฉันถักเองนะคะ อาจจะไม่สวยเท่าของแบรนด์เนมที่คุณใส่ แต่ฉันตั้งใจมาก... ถ้าคุณไม่ชอบ ก็..." ไม่ทันที่พายจะพูดจบ ธันวาก็หยิบผ้าพันคอขึ้นมาคล้องคอตัวเองอย่างรวดเร็ว สัมผัสของมันนุ่มนวลและแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่มากกว่าเส้นใยไหมพรมธรรมดา เขาหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมา "ใครบอกว่าผมไม่ชอบ?" เขาเอ่ยเสียงพร่า "มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุด... เท่าที่ผมเคยได้รับมาเลยล่ะ" พายยิ้มกว้างออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อขอบคุณเธอ เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ใบหน้าของธันวาเปลี่ยนสีทันทีที่อ่านข้อความนั้น ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและกังวลอย่างเห็นได้ชัด พายรู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "พาย... ผมคงต้องออกไปเดี๋ยวนี้" ธันวาเอ่ยเสียงเครียดพลางหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาสวม "เกิดอะไรขึ้นคะ?" พายถามด้วยความตระหนก ธันวาส่งโทรศัพท์ให้พายดู ในนั้นเป็นภาพถ่ายของรินรดากำลังยืนอยู่หน้าบ้านของธันวาในยามวิกาล พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆ ที่ทำให้พายถึงกับหน้าชา... *'ความลับที่เก็บไว้มาตลอดห้าปี... ถึงเวลาต้องให้คุณรู้เสียทีว่าทำไมฉันถึงทิ้งคุณไปในคืนนั้น'* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ