ฝนตกกับรถเสีย

“เบรก! พาย หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของธันวาดังกลบเสียงฟ้าร้องที่คำรามครืนครั่นอยู่เหนือหัว แต่ดูเหมือนสติสัมปชัญญะของพายจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านั้น เมื่อรถสปอร์ตคันหรูของชายหนุ่มเสียหลักไถลลงข้างทางที่เป็นดินโคลนเหลว ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำราวกับโลกจะแตก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่ของทั้งคู่และเสียงฝนที่กระทบหลังคารถดังสนั่นหวั่นไหว “ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ คือ... คือถนนมันลื่น หรือว่าหนูหมุนพวงมาลัยแรงไปหน่อย...” พายพูดเสียงสั่น มือเล็กๆ ที่ยังคงกำพวงมาลัยแน่นสั่นระริก เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้บึ้งตึงยิ่งกว่ายักษ์ขมูขี ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด เขายกมือขึ้นนวดขมับพยายามระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่าน นิสัยเจ้าระเบียบในตัวเขากำลังกรีดร้องเมื่อเห็นสภาพรถที่รักจมโคลนจนมิดขอบล้อ “ไม่ต้องโทษถนนหรอกพาย โทษความซุ่มซ่ามของเธอนั่นแหละ” “ก็หนูพยายามจะหลบกิ่งไม้ที่ร่วงลงมานี่คะ!” เธอเถียงอุบอิบแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ ชายหนุ่มไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก เขาผลักประตูรถออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า พายรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้ววิ่งตามออกไป ก่อนจะพบว่าท่ามกลางความมืดมิดและป่ารกชัฏข้างทาง มีเพียงกระท่อมไม้เก่าๆ หลังหนึ่งที่ดูจะทรุดโทรมจนแทบพังทิ่อิงแอบอยู่ไม่ไกล “ไปตรงนั้นก่อน ถ้าไม่อยากเป็นปอดบวมตายเสียก่อน” ธันวาสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด เขาคว้าข้อมือพายแล้วลากให้วิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปยังที่พักพิงที่เดียวที่มีให้เห็นในรัศมีหลายกิโลเมตร ภายในกระท่อมมืดสนิทและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ธันวาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องสำรวจ เขากวาดสายตาผ่านกองฟางเก่าๆ และหยากไย่ที่ห้อยระย้า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่มุมหนึ่งของห้องที่มีร่องรอยการจุดไฟเมื่อไม่นานมานี้ “นี่มันบ้านร้างหรือเปล่าคะคุณธันวา... หนูเริ่มกลัวแล้วนะ” พายกระซิบ กอดตัวเองแน่นด้วยความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าที่เปียกโชกของเธอแนบไปกับผิวหนังจนเห็นรอยนูนของชุดชั้นในอย่างชัดเจน ธันวาหันกลับมามอง แล้วเขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า ก่อนจะรีบถอดเสื้อสูทราคาแพงของเขาคลุมไหล่ให้เธออย่างไม่ตั้งใจ “เปียกขนาดนี้เดี๋ยวก็ไข้ขึ้น หันหลังไป” “คะ?” “ฉันบอกให้หันหลังไป! ฉันจะจุดไฟ ถ้าไม่อยากหนาวตาย ก็อย่าเรื่องมาก” พายทำตามอย่างว่าง่าย เธอหันหลังให้เขา พลางลอบสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มผู้เจ้าระเบียบและรักสะอาดขั้นสุด กำลังก้มหน้าก้มตาใช้เศษไม้แห้งพยายามก่อกองไฟอย่างทุลักทุเล มือที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นเช็คธนาคารมหาศาล บัดนี้กลับเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน และนั่นทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด “คุณธันวาคะ... จริงๆ แล้ว คุณไม่ต้องใจดีกับหนูขนาดนี้ก็ได้” พายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงฝน ธันวาหยุดมือที่กำลังปัดกวาดเศษฟาง เขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของหญิงสาว ความโก๊ะของเธอสร้างความปวดหัวให้เขามานักต่อนัก แต่ทุกครั้งที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เขากลับไม่เคยทิ้งเธอได้ลงคอจริงๆ “ฉันไม่ได้ใจดี พาย” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับอ่อนแสงลง “ฉันแค่ไม่อยากให้คนร่วมทางต้องมาตายอยู่กลางป่า มันดูเป็นความล้มเหลวในการจัดการของฉัน” “ปากแข็งจังเลยนะคะ” พายอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา กองไฟเริ่มลุกโชนส่องสว่างให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มในมุมที่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง เขามองเธอนิ่งนาน แสงไฟวูบวาบสะท้อนในดวงตาคู่คม ก่อนที่เขาจะขยับเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา “เธอนี่มันตัวปัญหาจริงๆ พาย ตั้งแต่เจอเธอ ชีวิตฉันก็ไม่เคยเป็นระเบียบอีกเลย” พายไม่ตอบ แต่กลับสบตาเขานิ่ง ความใกล้ชิดที่บีบคั้นทำให้บรรยากาศในกระท่อมเปลี่ยนไปจนลมหายใจติดขัด เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน... ทว่า ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระท่อม มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่เหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งอย่างจงใจและเยือกเย็น ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที ธันวาขมวดคิ้วแน่นและรีบหยิบไฟฉายขึ้นมาเตรียมพร้อม พายหน้าถอดสีเมื่อประตูไม้เก่าๆ ที่ควรจะปิดตายกลับถูกผลักออกอย่างแรง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รินรดา' ในชุดกันฝนสีดำสนิท ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งรอยยิ้ม และในมือของเธอกลับถือวัตถุโลหะสีเงินวาววับที่สะท้อนกับแสงไฟกองไฟจนน่าสยอง “คุณธันวาคะ... ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ” รินรดาแค่นยิ้ม “และดูเหมือนว่าความลับที่ธันวาพยายามปกปิดมาตลอด... กำลังจะถูกเปิดเผยในคืนนี้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเค้กวานิลลามาจนถึงตอนนี้นะคะ!