เปิดใจในคืนเหงา

“คุณรินรดาคะ... ดูเหมือนว่างานเลี้ยงการกุศลคืนนี้จะไม่ได้จัดขึ้นเพื่อฉลองความสำเร็จอย่างที่ฉันเข้าใจนะคะ” พายยืนตัวเกร็งอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของธันวา มือที่ถือแก้วน้ำผลไม้สั่นจนน้ำกระเพื่อม ดวงตากลมโตจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนเชิดหน้าอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง รินรดาไม่ได้สนใจพายเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ธันวา... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและโหยหาในเวลาเดียวกัน ธันวาขยับตัวบังพายไว้มิด เขาปรับสีหน้าจากชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนให้กลายเป็นนักธุรกิจมาดนิ่งไร้ความรู้สึก แววตาของเขาเย็นชาจนพายรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบลงในรัศมีสามเมตร “การที่เธอโผล่มาแบบไม่ได้รับเชิญ มันไม่ได้ทำให้สิ่งที่เธอต้องการมันเกิดขึ้นจริงหรอกนะรินรดา” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง “กลับไปเสีย ก่อนที่ฉันจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเชิญเธอออกไปจริงๆ” “ธัน! คุณจะใจร้ายกับฉันไปถึงไหนกันคะ? หรือเพราะนังเด็กโก๊ะคนนี้ที่ทำให้คุณลืมไปแล้วว่าความจริงแล้วคุณเป็นใคร... และครอบครัวของคุณทำอะไรลงไปบ้าง!” คำพูดของรินรดาเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงหัวใจของธันวาจนเขาชะงักไปครู่หนึ่ง พายสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังของเขาที่เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสดใสในดวงตาของหญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดีอย่างพายเริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวล เธอไม่เข้าใจว่ารินรดาพูดเรื่องอะไร แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ 'คุณชายระเบียบจัด' ของเธอกำลังเจ็บปวด “ไปกันเถอะค่ะ” ธันวาคว้าข้อมือของพายแล้วเดินกึ่งลากกึ่งจูงออกมาจากโถงงานเลี้ยงท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่เริ่มหันมาจับจ้องด้วยความสงสัย เขาพาสาวน้อยโก๊ะขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วเหยียบคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางต่ำและการหายใจที่ติดขัดของธันวาเท่านั้น พายเลือกที่จะไม่ถามอะไรในตอนนั้น เธอทำเพียงแค่นั่งเงียบๆ มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่ดูหมองหม่นลงอย่างน่าใจหาย รถแล่นมาหยุดที่หน้าบ้านพักตากอากาศริมทะเลที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย ธันวาลงจากรถโดยไม่แม้แต่จะหันมามองพาย เขาเดินดุ่มๆ ไปที่ระเบียงไม้หน้าบ้านแล้วทรุดตัวลงนั่ง พายเดินตามไปเงียบๆ ก่อนจะหยุดยืนห่างออกมาเล็กน้อย “คุณธันวาคะ...” พายเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ธันวาไม่ได้หันมา แต่เขาก็ยอมเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณเคยรู้สึกไหมครับ... ว่าโลกนี้มันช่างใจร้ายกับคนที่ไม่ได้รู้อะไรเลย” พายค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงบนพื้นไม้ข้างๆ เขา “พายอาจจะโก๊ะ อาจจะซุ่มซ่ามจนทำอะไรพังไปหมด แต่พายก็พอจะรู้นะคะว่าความเจ็บปวดน่ะ... ถ้าเก็บไว้คนเดียวมันเหมือนแบกหินก้อนใหญ่ไว้บนอกเลยนะคะ” ธันวาหันมามองพาย ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความเปราะบาง “พ่อของผม... เขาไม่ได้เป็นนักธุรกิจมือสะอาดอย่างที่ใครต่อใครคิดหรอกครับ สิ่งที่รินรดากำลังถืออยู่ในมือคือหลักฐานการโกงบัญชีและฟอกเงินของบริษัทเราเมื่อสิบปีก่อน พ่อยอมรับผิดและแลกกับการติดคุกแทนเพื่อปกป้องครอบครัว แต่เขาพรากทุกอย่างไปจากแม่... ทำให้แม่ตรอมใจตายเพราะความอับอาย” เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ “ผมพยายามสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ สร้างกฎระเบียบ สร้างความสมบูรณ์แบบเพื่อปกปิดรอยร้าวที่ใครต่อใครพยายามจะขุดขึ้นมาซ้ำเติม และรินรดา... เธอรู้ดีที่สุดว่าจุดอ่อนที่เดียวของผมคืออะไร” พายขยับเข้าไปใกล้จนไหล่ของเธอแตะกับไหล่ของเขา เธอไม่ได้พูดคำปลอบโยนสวยหรู แต่เธอกลับวางมือเล็กๆ ลงบนหลังมือที่กำแน่นของเขา “ถ้าวันนั้นคุณธันวาไม่ได้เป็นคนทำ... แล้วทำไมคุณต้องแบกมันไว้คนเดียวคะ? พายอาจจะช่วยอะไรเรื่องธุรกิจไม่ได้ แต่พายจะเป็นพายคนเดิม... ที่คอยยิ้มให้คุณในวันที่โลกนี้ใจร้ายกับคุณเองค่ะ” ธันวาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แววตาของเขาอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่เขารู้สึกว่าโลกกำลังถล่มลงมา ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า 'วุ่นวาย' ที่สุด จะกลายเป็นคนที่ทำให้เขาหายใจได้สะดวกที่สุด “ขอบคุณนะพาย... ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้” เขากำลังจะเอื้อมมือไปกุมมือของพายไว้ ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจ รินรดาเดินออกมาจากเงามืดพร้อมกับชายร่างกำยำสองคนในชุดสูทสีดำสนิท เธอไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะในมือของเธอถือเอกสารปึกหนึ่งที่ธันวารู้จักดีที่สุด “ซึ้งกันพอหรือยังคะ?” รินรดาเอ่ยเสียงเย็น “ธัน... ฉันไม่อยากจะทำแบบนี้หรอกนะ แต่ในเมื่อคุณเลือกที่จะปกป้อง 'ของเล่น' ชิ้นใหม่มากกว่าชื่อเสียงของตระกูล... งั้นเรามาดูกันว่าพรุ่งนี้เช้า ข่าวหน้าหนึ่งของทุกสำนักพิมพ์จะเป็นยังไง” เธอโยนแฟ้มเอกสารลงบนพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จัดการเก็บของที่เหลือในบ้านนี้ให้หมด ทุกอย่างที่เป็นของเขา... และอย่าให้เหลือแม้แต่เศษกระดาษที่บอกว่าเขาเคยมีตัวตนอยู่ในบริษัทนี้!” เค้กวานิลลาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับความรักที่เริ่มผลิบานท่ามกลางพายุลูกใหญ่นี้นะคะ!