ทำไมต้องหึง?

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันปาแจกันใบนี้ใส่หัวคุณเหมือนที่ปาแฟ้มเมื่อกี้ ก็กรุณาหุบปากแล้วออกไปจากห้องทำงานของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!” เสียงหวานที่เคยเจื้อยแจ้วกลับกลายเป็นน้ำเสียงเด็ดขาดจนสั่นเครือ พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่ได้เสียใจที่ต้องไล่เขาออกไป แต่มันคือความเจ็บช้ำที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธันวายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววสับสนและตัดพ้อ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ความเงียบเชียบในบริษัทที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเหตุการณ์โก๊ะๆ ของพายกลายเป็นความเย็นชาที่กัดกินใจ “พายแกต้องเลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมได้แล้วนะ” กิ๊บสะกิดเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งเขี่ยกราฟตัวเลขในจอมอนิเตอร์อย่างไร้จุดหมาย “วันนี้มีนัดทานมื้อเที่ยงกับคุณภูมิไม่ใช่เหรอ? ตื่นสิยะ! อย่าให้เขาเห็นว่าเราโทรมเพราะผู้ชายเฮงซวยคนนั้น” พายถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้โทรมเพราะเขาเสียหน่อย แค่พักผ่อนไม่พอน่ะ กิ๊บ... ไปกันเถอะ เดี๋ยวคุณภูมิจะรอนาน” ร้านอาหารอิตาเลียนหรูใจกลางเมืองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความโรแมนติก 'ภูมิ' ชายหนุ่มรุ่นพี่ผู้แสนดีที่ดูจะเข้ากับพายได้ดีอย่างน่าประหลาด เขายิ้มอ่อนโยนขณะตักสลัดให้เธอ “พายดูมีเรื่องไม่สบายใจนะครับ มีอะไรอยากระบายกับพี่ไหม? พี่พร้อมรับฟังเสมอนะ” “ขอบคุณนะคะพี่ภูมิ... พายแค่...” ยังไม่ทันที่พายจะได้พูดจบ เสียงลากเก้าอี้ดังครืดจากโต๊ะข้างหลังเธอก็ขัดจังหวะขึ้น แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านมาถึงแผ่นหลัง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคย กลิ่นสะอาดเหมือนสบู่เหลวเจือความเย็นเยือกของมินต์ที่พายไม่มีวันลืม ธันวานั่งลงที่โต๊ะข้างหลังเธอ เขาไม่ได้ทักทายใคร แต่บรรยากาศโดยรอบกลับเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น “ผมว่าที่นี่บริการแย่ลงนะ” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้น ชัดเจนจนคนทั้งร้านต้องหันไปมอง “จานชามก็วางไม่เป็นระเบียบ คนที่นั่งร่วมโต๊ะก็น่ารำคาญไม่แพ้กัน” พายชะงัก ช้อนในมือสั่นไหวเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเขากำลังประชดเธอ “พายครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?” ภูมิถามด้วยความห่วงใย ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่หลังมือของพาย วินาทีนั้นเอง เสียงมีดกระทบจานกระเบื้องดังกังวานขึ้น ธันวาวางมีดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังโครม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวตรงมาที่โต๊ะของพาย ร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี้ยบกริบยืนตระหง่านบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับบนตัวเธอ “ขอโทษนะครับที่ต้องเสียมารยาท” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงหึงที่พุ่งพล่านในดวงตา “แต่ผมจำได้ว่าเอกสารโปรเจกต์ใหม่ของบริษัทเรายังสรุปไม่จบ คุณเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ไม่ใช่เหรอ? มัวแต่นั่งจีบกันแบบนี้ งานจะเดินได้อย่างไรครับคุณพาย?” พายเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตสั่นระริก “มันเป็นเวลาพักเที่ยงนะคะคุณธันวา และเอกสารนั้น... ฉันจัดการทุกอย่างเสร็จตั้งแต่วันที่คุณถูกไล่ออกไปจากชีวิตฉันแล้วค่ะ!” “งั้นเหรอ?” ธันวาก้มลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอจนใจสั่น “ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงว่างพอที่จะตอบคำถามผมสินะ... ทำไมต้องเป็นไอ้หมอนี่? ผู้ชายที่แม้แต่จะเลือกเนคไทให้เข้ากับสูทยังทำไม่ได้เนี่ยนะ?” “นั่นมันเรื่องของฉันค่ะ!” พายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา “คุณไม่มีสิทธิ์มาหึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของอะไรทั้งนั้น ในเมื่อคุณเป็นคนเลือกเองที่จะทำลายทุกอย่าง!” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวและเจ็บปวดในคราวเดียว เขาคว้าข้อมือของพายไว้แน่น “ผมไม่ได้หึง... ผมแค่รังเกียจ! รังเกียจที่เห็นคุณเอาเวลาไปเสียกับคนไร้ค่าในเมื่อคุณควรจะรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... คือคนที่คุณควรจะแคร์ที่สุด” “ปล่อยค่ะ!” พายสะบัดมือออกจนสุดแรง “ถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่งกับชีวิตฉัน ฉันจะเรียกพนักงานมาเชิญคุณออกไปเดี๋ยวนี้!” “เชิญเลยครับ เรียกให้คนทั้งร้านดูเลยก็ได้” ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “แต่จำไว้นะพาย... ยิ่งคุณพยายามผลักไสผมมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งเห็นผมวนเวียนอยู่ใกล้คุณมากขึ้นเท่านั้น เพราะผมไม่มีวันปล่อยให้คุณกลายเป็นของคนอื่น... โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จักแม้แต่จะดูแลคุณให้ดีพอ!” เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางร้านท่ามกลางสายตาของลูกค้านับสิบ ภูมิพยายามจะเข้ามาปลอบ แต่พายกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความลับที่เธอกลบฝังไว้ในใจกำลังจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทว่า... ขณะที่พายกำลังจะหันไปขอโทษภูมิและเดินออกจากร้าน เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงเตือนดังลั่น บนหน้าจอแสดงชื่อเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่ภาพโปรไฟล์ที่ปรากฏขึ้นทำเอาพายแทบหยุดหายใจ มันเป็นรูปภาพของธันวาในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำ ในสถานที่ที่เธอมั่นใจว่าไม่ใช่บ้านของเขา และข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอทำเอาพายมือไม้สั่น “กลับบ้านเดี๋ยวนี้พาย... ถ้าไม่อยากให้รินรดาเห็นสิ่งที่อยู่ในห้องนอนของผมตอนนี้” หวังว่าตอนที่ 14 นี้จะทำให้คุณนักอ่านลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดือดพล่านของพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ!