ทำอาหารเย็น

"วางโทรศัพท์ลงซะ พาย" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นทันทีที่พายก้าวเข้ามาในห้องครัว น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังใจกระตุก เขายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวสะอาดตา สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่มือที่กำลังสั่นเทาของเธออย่างไม่วางตา พายกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอเพิ่งเห็นข้อความนั้น... รูปภาพของผู้ชายที่แสนเย็นชาและสมบูรณ์แบบคนนี้ในชุดคลุมอาบน้ำ ในสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย มันกระแทกใจเธอจนรู้สึกชาไปทั้งร่าง "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" พายพยายามเค้นเสียงให้ดูปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรำด้วยจังหวะผิดปกติ "รินรดาจะเห็นอะไรในห้องของคุณ" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่านยากกลับไหวระริกเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้เธอจนพายต้องถอยหลังไปพิงโต๊ะเตรียมอาหาร "ถ้าอยากรู้ว่าอะไรอยู่ในห้อง ก็เลิกทำหน้าเหมือนคนทำความผิดแล้วไปล้างมือนั่นซะ เรามีเวลาไม่มากก่อนที่วัตถุดิบจะเสียรสชาติ" เขาสั่งพลางคว้าผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มมาผูกที่เอว ก่อนจะโยนอีกผืนสีครีมมาให้เธอ พายมองผ้ากันเปื้อนในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้กังวลจนน่าหมั่นไส้ เธออยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งแล้ววิ่งหนีไปจากความอึดอัดนี้ แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันบีบบังคับเกินไป การทำอาหารเย็นตามคำสั่ง (หรือคำท้า) ของธันวาคือสิ่งเดียวที่ขวางกั้นระหว่างเธอกับความเป็นจริงที่เธอหวาดกลัว ห้องครัวกว้างขวางเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นของเครื่องเทศและเนื้อวัวคุณภาพดี ธันวาหยิบจับมีดอย่างคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าดูเป็นระเบียบและสง่างามราวกับกำลังร่ายรำ เขาหั่นแครอทเป็นชิ้นเท่ากันเป๊ะจนน่าตกใจ ในขณะที่พายทำได้เพียงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างๆ กับตะกร้าผักที่เธอเพิ่งหยิบมาวาง "หั่นแบบนั้นเดี๋ยวก็บาดนิ้วตัวเองหรอก" ธันวาถอนหายใจ ก่อนจะวางมีดลงแล้วเอื้อมมือมาซ้อนหลังเธอเพื่อจับมือที่กำลังถือมีดให้มั่น สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบลงบนหลังมือของเธอทำให้พายลืมหายใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นสะอาดสะอ้านที่ทำให้เธอมึนหัวอย่างประหลาด "ผ่อนคลายหน่อย พาย..." เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาขนอ่อนลุกซู่ "คุณมัวแต่พะวงเรื่องคนอื่น จนลืมไปว่าตอนนี้คุณยืนอยู่กับใคร" "หนูแค่... หนูแค่ไม่อยากโดนรินรดาเข้าใจผิด" พายตอบอ้อมแอ้ม แม้ในใจจะอยากถามว่า *'แล้วรูปในโทรศัพท์นั่นล่ะคะ จะให้หนูเข้าใจว่ายังไง'* "งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิ" ธันวาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือของเขายังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์ ล้อมกักขังเธอไว้ในวงแขน "พิสูจน์ให้เห็นว่าคุณน่ะ 'สำคัญ' พอที่จะทำให้ผมเลิกสนใจคนอื่น" เขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมคู่นั้น มันไม่มีวี่แววของการโกหกหรือการล้อเล่น มีเพียงความเร่าร้อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความระเบียบจัด "คุณธันวา..." "ชู่ว..." เขาใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากของเธอเบาๆ "ตั้งใจหั่นหอมให้เสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวมีรางวัลให้" พายหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโก๊ะความเปิ่นของเธอในยามปกติมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความประหม่าที่หอมหวานและอันตราย เธอเริ่มลงมือหั่นผักตามคำแนะนำของเขาอย่างตั้งใจ แม้บางครั้งมีดจะเฉียดนิ้วจนธันวาต้องคว้าข้อมือเธอไว้บ่อยครั้ง แต่การได้ใกล้ชิดกันในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ มันทำให้พายลืมเลือนความโกรธเคืองเรื่องรูปโปรไฟล์ไปชั่วขณะ แต่แล้ว... เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านก็ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศแสนโรแมนติกนั้น ทำลายความเงียบที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ธันวาชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในเสี้ยววินาที เขาปล่อยมือจากเธอแล้วเดินไปที่หน้าจอมอนิเตอร์หน้าประตู พายเดินตามไปอย่างลืมตัว และเมื่อภาพจากกล้องหน้าบ้านปรากฏขึ้นบนจอ หัวใจของพายก็เหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหว หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนหน้าตาบูดบึ้งอยู่หน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'รินรดา' ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลและมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตาจองหอง "มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ" ธันวาพึมพำ น้ำเสียงเรียบเย็นจนน่าขนลุก เขากดปุ่มเปิดประตูรั้วอัตโนมัติ ก่อนจะหันมามองพายแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างที่เธออ่านไม่ออก "พาย... ไปหยิบไวน์ในตู้มาสองแก้ว แล้วเดินไปที่ห้องรับแขก พร้อมกับผม" ธันวาพูดก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมเธอเบาๆ "จำไว้นะ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร อย่าแสดงความอ่อนแอให้เห็นเด็ดขาด... เพราะวันนี้ ผมจะทำลายแผนการทั้งหมดของเธอเอง" เมื่อพายเดินถือแก้วไวน์สั่นๆ ตามหลังธันวาไปที่ห้องรับแขก ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของรินรดาที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน แต่สิ่งที่ทำให้พายแทบหยุดหายใจไม่ใช่การปรากฏตัวของรินรดา หากแต่เป็นกล่องของขวัญใบเล็กๆ ที่รินรดาวางลงบนโต๊ะกลางห้อง "ธันวาคะ... ในเมื่อคุณไม่ยอมรับโทรศัพท์ ก็อย่าหาว่ารินใจร้ายที่เอา 'ความลับ' มาส่งถึงที่เลยนะคะ" รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะหันมามองพายด้วยสายตารังเกียจ "และหวังว่าแม่เด็กเสิร์ฟนี่ จะเข้มแข็งพอที่จะเห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องนี้นะคะ" ธันวาไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่หันมามองพายด้วยแววตาที่ทำให้เธอรู้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลานะคะ