ทรายเข้าตา

“ถอยออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดความอดทนกับความโง่เขลาของคุณมากกว่านี้!” เสียงตะคอกของธันวาดังแทรกเสียงไซเรนที่กำลังแผดเผาแก้วหู ร่างสูงโปร่งของเขาไม่ได้หันมามองพายเลยแม้แต่นิดเดียว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำที่ก้าวลงจากรถตำรวจด้วยท่าทีคุกคาม พายยืนตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลัง มือบางกำชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง “ธันวา... เกิดอะไรขึ้นคะ? ตำรวจพวกนี้... เกี่ยวอะไรกับคุณ?” พายถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าท่ามกลางความวุ่นวาย ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่คว้าข้อมือเล็กของพายแล้วกระชากให้หลบหลังรถสปอร์ตคันหรู “อย่าถามตอนนี้พาย! เข้าไปนั่งในรถ แล้วล็อกประตูซะ ห้ามออกมาจนกว่าฉันจะบอก!” “แต่ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ตรงนี้คนเดียวแน่ๆ!” ชายหนุ่มหยุดกะทันหัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับพาย ใบหน้าที่เคยราบเรียบดั่งน้ำแข็งบัดนี้มีร่องรอยของความกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด มือหนาที่ประคองใบหน้าเล็กของพายไว้สั่นเทาเล็กน้อย “ถ้าเชื่อใจฉัน... จงทำตามที่บอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง... ได้โปรดพาย” แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอนนั่นทำให้พายชะงัก เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าและยอมเข้าไปนั่งในรถ แต่ในจังหวะที่เธอปิดประตูรถ เสียงกรีดร้องของล้อรถอีกคันก็ดังลั่นเข้ามาจอดเทียบข้างรถของธันวา ร่างระหงของรินรดาในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางเยือกเย็นผิดกับสถานการณ์รอบข้าง รินรดาเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงไปหาธันวา “เล่นละครเก่งนี่คะธันวา แต่ดูเหมือนบทบาทของคุณจะพังไม่เป็นท่าแล้วนะ หลักฐานที่ฉันเตรียมไว้ให้ตำรวจ... น่าจะมากพอที่จะทำให้คุณไม่ได้กลับไปนั่งเก้าอี้ประธานบริษัทอีกนานเลยล่ะ” พายที่มองผ่านกระจกรถหัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก เธอเห็นตำรวจนายหนึ่งยื่นหมายค้นให้ธันวา เขารับมันมาด้วยความนิ่งสงบผิดปกติ ราวกับว่าเขาคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้แล้ว แต่ทว่า... ลมทะเลที่พัดกรรโชกแรงในจังหวะนั้นกลับพัดเอาทรายเม็ดละเอียดปลิวเข้าตาพายจนเธอน้ำตาไหลพราก พายขยี้ตาอย่างแรงด้วยความเจ็บปวดจนภาพเบลอพร่า “โอ๊ย...” ในจังหวะที่พายกำลังง่วนอยู่กับการจัดการกับดวงตาที่แดงก่ำ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก พร้อมกับสัมผัสอ่อนโยนที่ประคองใบหน้าของเธอไว้ “อย่าขยี้ครับ... เดี๋ยวตาจะอักเสบ” พายชะงัก เสียงนี้ไม่ใช่ธันวา... มันทุ้มต่ำและมีความเป็นกันเองมากกว่า พายลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งแม้จะยังแสบเคือง ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เขาไม่ใช่ธันวา แต่เป็นใครอีกคนที่ดูเหมือนจะรู้จักเธอเป็นอย่างดี “คุณ... คุณเป็นใครคะ?” พายถามพลางถอยกรูดไปติดประตูด้านในรถ ชายแปลกหน้าคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำสะอาดในรถของธันวามาล้างตาให้พายอย่างเบามือ “ผมเป็นคนที่ธันวาไว้ใจที่สุด... และก็เป็นคนเดียวที่จะพาคุณออกไปจากนรกขุมนี้ได้ รินรดาไม่ได้แค่ต้องการบริษัท เธอต้องการทำลายทุกอย่างที่ธันวารัก... รวมถึงคุณด้วย” “หมายความว่ายังไง? ธันวาเขาก็แค่มีปัญหาเรื่องงาน...” “ธันวาไม่ได้มีแค่ปัญหาเรื่องงาน แต่เขาเป็น ‘เหยื่อ’ ของเกมการเมืองที่สกปรกเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง” ชายคนนั้นกระซิบข้างหูพาย “และตอนนี้ ธันวากำลังตัดสินใจเลือก... ระหว่างการติดคุกเพื่อปกป้องความลับของคุณ หรือการยอมสารภาพผิดเพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง” พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า ‘ความลับของเธอ’ วนเวียนอยู่ในหัว เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอเป็นแค่พนักงานโก๊ะๆ ที่ซุ่มซ่ามไปวันๆ จะไปมีความสำคัญระดับที่ธันวาต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงได้อย่างไร ขณะที่พายกำลังจะเอ่ยปากถาม ความวุ่นวายด้านนอกก็ทวีความรุนแรงขึ้น ธันวาถูกใส่กุญแจมือโดยตำรวจนายหนึ่ง ทว่าเขากลับหันมามองที่รถของพาย สายตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้ แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษ “ธันวา!” พายตะโกนพร้อมกับผลักประตูรถออกไป แต่ชายแปลกหน้าคนนั้นกลับคว้าแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนพายต้องนิ่วหน้า “อย่าไปพาย ถ้าคุณก้าวขาลงจากรถตอนนี้ ทุกอย่างที่ธันวาทำมาจะสูญเปล่าทันที” เขาเตือนเสียงเรียบ พายมองผ่านกระจกไป เห็นธันวาถูกผลักขึ้นรถตำรวจ รินรดายืนกอดอกมองตามด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ก่อนที่สายตาของเธอจะหันมาสบกับพายในรถ รินรดาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงมายังรถของเธอ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพง เสียงบันทึกการสนทนาที่พายคุ้นหูที่สุดดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้น ‘...เพราะพายคือคนเดียวที่ถือรหัสผ่านบัญชีลับนั่นไว้ ถ้าเธอไม่ยอมเปิดปากบอก ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะรับความผิดนี้ไว้เอง’ เสียงของธันวาในบันทึกนั้นชัดเจนและหนักแน่น พายตัวชาวาบ รหัสผ่าน? บัญชีลับ? เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน! รินรดาหยุดยืนหน้ากระจกรถ พลางเคาะกระจกเบาๆ “ได้ยินแล้วใช่ไหมคะแม่สาวน้อย? คุณไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขาหลอกมาเที่ยวทะเลหรอกนะ... คุณคือ ‘กุญแจ’ ดอกสุดท้ายที่จะส่งคนรักของคุณไปนอนในคุกตลอดชีวิต... ถ้าคุณไม่ยอมบอกรหัสผ่านนั่นให้ฉันเดี๋ยวนี้!” นิยายเรื่องนี้ยังมีความลับอีกมากมายที่รอการเปิดเผย และเส้นทางความรักของพายกับธันวากำลังถูกทดสอบด้วยเดิมพันที่ใหญ่หลวงกว่าที่เคยเป็นมา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและธันวานะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ - เค้กวานิลลา