วันหยุดสุดหรรษา

“พาย... ถ้าเธอไม่หยิบรองเท้าอีกข้างมาใส่ในห้านาทีนี้ เราคงได้ไปทะเลในสภาพที่เท้าเปล่าหนึ่งข้างแน่นอนค่ะ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันของธันวาดังขึ้น ท่ามกลางความวุ่นวายภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังสตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่ พายสะดุ้งสุดตัวจนทำแว่นกันแดดราคาแพงที่เพิ่งยืมกิ๊บมาตกลงไปซอกเบาะ เธอร้องเสียงหลงก่อนจะมุดลงไปควานหาด้วยท่าทางทุลักทุเล มือซ้ายถือรองเท้าผ้าใบสีขาว มือขวาพยายามควานหาแว่นที่หายลับไปในความมืดใต้เบาะ “ขอโทษค่ะคุณธันวา! พายแค่อยากให้การเดินทางครั้งนี้มันสมบูรณ์แบบ แต่อะดรีนาลีนมันพุ่งพล่านจนพายทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ” เธอโผล่หัวขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงจากการมุดหาของ ธันวาถอนหายใจยาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยระเบียบจัดอ่อนแสงลง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อเท้าเธอเบาๆ ก่อนจะดึงให้เธอนั่งตัวตรง “นั่งเฉยๆ เถอะค่ะ เรื่องแว่นเดี๋ยวผมจัดการเอง การเดินทางของเราเริ่มไปตั้งแต่นาทีที่พายก้าวขึ้นรถแล้ว ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แค่ไม่ลืมอะไรก็พอ” คำพูดแสนธรรมดาที่แฝงความใส่ใจนั้นทำให้พายใจเต้นรัว เธอจำภาพบนหน้าจอมือถือที่เห็นเมื่อคืนไม่ได้แล้ว—ภาพเอกสารลับที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ภาพที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง แต่ในเวลานี้ ทะเลเบื้องหน้าคือสิ่งที่เธอต้องการมากกว่าการจมอยู่กับความกังวล รถเคลื่อนตัวออกจากตัวเมืองมุ่งสู่ชายฝั่ง ท้องฟ้าสีครามสดใสดูราวกับภาพวาด แต่ในความเงียบภายในรถ ธันวากลับเหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะที่เดาทางไม่ได้ เขากำลังคิดถึงความผิดปกติในระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัท และข้อความข่มขู่ที่ส่งตรงเข้าเครื่องเขาเมื่อคืน... *‘พายจะเป็นแพะรับบาปคนแรก’* “คุณธันวาคะ” พายทำลายความเงียบขึ้นมา “ทำไมถึงตัดสินใจพาพายมาทะเลกะทันหันขนาดนี้ล่ะคะ? ปกติคุณยุ่งกับงานจนแทบไม่มีเวลาหายใจเลยแท้ๆ” ธันวาชะลอรถเข้าข้างทางก่อนจะหันมามองใบหน้าซื่อๆ ของหญิงสาว เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ใสซื่อราวกับเด็กน้อย “บางที... การพาตัวเองออกจากจุดที่อันตรายที่สุด อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดก็ได้นะคะ” พายชะงัก เธอไม่เข้าใจความหมายแฝงนั่น แต่สัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในน้ำเสียง “พายไม่เข้าใจค่ะ แต่ถ้าคุณธันวาบอกว่าที่นี่ปลอดภัย พายก็จะเชื่อค่ะ” เมื่อถึงรีสอร์ตส่วนตัวติดชายหาด พายวิ่งปรี่ลงจากรถด้วยความตื่นเต้นจนเกือบสะดุดขอบฟุตบาทอีกครั้ง ธันวารีบคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะหน้าทิ่มลงไปในผืนทราย “ระวังหน่อยสิคะยัยโก๊ะ” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นอบอุ่นจนพายหน้าร้อนผ่าว “คุณธันวาอะ! เรียกพายแบบนี้อีกแล้ว” เธอทำแก้มป่อง แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อลมทะเลพัดปะทะใบหน้า ความกังวลเรื่องงานและความลับในคอมพิวเตอร์ดูเหมือนจะจางหายไปกับเกลียวคลื่น ตลอดทั้งวัน ทั้งคู่เดินเล่นริมหาด ธันวาถอดเสื้อสูทและปลดกระดุมคอเสื้อออกเผยให้เห็นลุคที่ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเริ่มเปิดใจเล่าเรื่องสมัยเด็กให้พายฟัง ส่วนพายก็พยายามเล่ามุกตลกฝืดๆ ของเธอให้เขาฟังจนธันวาหลุดขำออกมาจริงๆ เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจที่สุดเท่าที่พายเคยได้ยินมา ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน สัญญาณเตือนภัยในมือถือของธันวาก็ดังขึ้นรัวๆ เขาหน้าถอดสีทันทีเมื่อเปิดดูหน้าจอที่ปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ภาพเอกสาร แต่มันคือภาพพายที่กำลังเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าที่ดูสับสน และภาพต่อมาคือธนบัตรจำนวนมหาศาลที่ถูกวางทิ้งไว้ในลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานของเขาเอง ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่พายมักจะไปวางเอกสารส่งงาน “ไม่... เป็นไปไม่ได้” ธันวาพึมพำ ใบหน้าคมสันซีดเผือด “มีอะไรหรือเปล่าคะคุณธันวา?” พายเดินเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง ธันวาหันกลับมามองเธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นสับสนและหวาดระแวง “พาย... เมื่อสองวันก่อน ตอนที่คุณเข้าไปจัดโต๊ะทำงานให้ผม คุณได้เปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดไหมคะ?” พายขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “ลิ้นชักเหรอคะ? พายไม่เคยเปิดเลยค่ะ พายจำได้ว่าคุณธันวาสั่งห้ามเปิดลิ้นชักนั้นเด็ดขาด” “แต่ในกล้องวงจรปิด...” ธันวาหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น มือของเขาที่กำโทรศัพท์แน่นสั่นเทาเล็กน้อย ในขณะที่เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเริ่มฟังดูคล้ายเสียงคำรามของพายุที่กำลังก่อตัว ในจังหวะนั้นเอง ชายชุดดำสองคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากทางด้านหลังรีสอร์ต หนึ่งในนั้นหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาแล้วยื่นให้ธันวาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “คุณธันวาครับ... ทางตำรวจได้รับแจ้งว่ามีการทุจริตในบริษัทคุณ และหลักฐานสำคัญทั้งหมด ถูกพบในห้องทำงานของคุณ โดยมี 'ผู้ช่วย' ของคุณ เป็นคนกุญแจสำคัญในการนำเงินไปวางไว้ครับ” พายเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า มองดูหมายค้นและภาพถ่ายหลักฐานที่ถูกยัดเยียดใส่มือ ทั้งหมดนั้นเป็นภาพเธอกำลังหยิบเงินก้อนนั้นจริงๆ ทั้งที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยทำอะไรแบบนั้นตอนไหน รอยยิ้มของชายชุดดำกว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของธันวาที่ค่อยๆ หันมามองพายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วชายหาด พายรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกตัดขาดออกจากโลกใบนี้ ความสุขเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ถูกจัดฉากไว้ ธันวากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันขยับปาก เสียงไซเรนรถตำรวจหลายคันก็ดังระงมไปทั่วทางเข้าชายหาด... ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ และธันวาจะเลือกปกป้องพายหรือปกป้องความถูกต้องกันแน่? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อในตอนหน้าให้เร็วที่สุดค่ะ