ธันวาตามง้อ

“ถ้าคุณจะเอาไอ้นี่มาขู่เพื่อไล่ฉันออก บอกไว้เลยนะคะว่าไม่ต้องเหนื่อย... เพราะฉันเองก็ไม่คิดจะเหยียบที่นี่อีกแล้ว” เสียงของพายสั่นพร่า แม้พยายามจะคุมน้ำเสียงให้เข้มแข็งเพียงใด หยดน้ำตาที่เอ่อคลอจนรื้นดวงตาคู่สวยก็ทรยศต่อความรู้สึกเธอสิ้นดี มือบางที่สั่นเทาหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากพื้น มันคือภาพที่ถ่ายจากมุมอับชื่นในร้านกาแฟ เป็นภาพที่เธอกำลังก้มกราบใครบางคนด้วยความซาบซึ้งในวันวาน—ภาพที่รินรดาใช้บิดเบือนความจริงให้กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวว่าเธอขายตัวแลกเงิน รินรดายกยิ้มมุมปาก ความร้ายกาจฉาบเคลือบอยู่บนใบหน้าสวยจัด “ออกไปซะพาย อย่าให้ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปแปะไว้บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทเลย สงสารคุณธันวาเขา... เขามีรสนิยมต่ำเตี้ยขนาดนี้เชียวหรือ” พายไม่ตอบโต้อีก เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่าที่สายเกือบจะขาดแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของธันวาไปโดยไม่หันกลับมามอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วหัวใจ พายไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่การถูกเหยียบย่ำด้วยความจริงครึ่งเสี้ยวเช่นนี้ มันทำให้ความมั่นใจที่สะสมมาพังทลายลงในพริบตา ในจังหวะที่ร่างเล็กกำลังจะก้าวพ้นประตูเหล็กดัดของบริษัท ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก็ก้าวสวนเข้ามา ธันวาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหาตลอดทั้งบ่ายหลังจากประชุมเสร็จ “พาย? คุณร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรคุณ?” น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนไปทันที จากความนิ่งสงบกลายเป็นความร้อนรน “หลีกทางให้ฉันด้วยค่ะคุณธันวา” พายพูดเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่แน่นพอที่จะไม่ให้เธอหนีไปไหน “ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น! ใครมันกล้าทำให้ผู้ช่วยของผมเสียน้ำตา บอกผมมา” “ผู้ช่วยเหรอคะ?” พายหัวเราะร่าในลำคอ ดวงตาที่มองเขามีแต่ความร้าวราน “คุณคงลืมไปแล้วว่าตำแหน่งนี้มันไม่เหมาะกับคนสกปรกอย่างฉัน... ถามคู่หมั้นของคุณสิคะ เธอคงมีคำตอบที่ดีกว่าให้คุณ” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขาหันไปมองในห้องทำงานที่เปิดแง้มอยู่ เห็นรินรดายืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเย้ยหยัน ธันวาไม่ได้เอ่ยอะไรกับรินรดา แต่เขากลับรั้งข้อมือพายให้เดินตามเขาไปที่รถคันหรูที่จอดอยู่ด้านนอกทันที “ปล่อยนะคะ! คุณจะพาฉันไปไหน!” พายพยายามยื้อตัว “พาไปที่ที่ไม่มีใครทำร้ายคุณได้” ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เขาเปิดประตูรถให้เธอเข้าไป ก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งประจำที่และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในรถเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวาเหลือบมองพายเป็นระยะ เขาเห็นเธอสะอื้นเบาๆ จนไหล่บางสั่นไหว หัวใจคนตัวโตกระตุกวูบ ความรู้สึกห่วงหาอาทรที่เขาพยายามกดทับมาตลอดพรั่งพรูออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าการมีเธออยู่ข้างๆ มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตจนแทบขาดไม่ได้ “พาย...” เขาเรียกเบาๆ “ผมไม่รู้ว่ารินรดาทำอะไร หรือพูดอะไรให้คุณเจ็บปวด แต่ผมอยากให้คุณฟังผมนะ... สิ่งที่ผมเห็นในตัวคุณ คือคนที่ซื่อสัตย์และจริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา ผมไม่เคยสนอดีตของคุณ และไม่ว่ารูปพวกนั้นจะเป็นภาพอะไร มันไม่มีความหมายมากกว่าตัวตนที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้” พายหันมามองเขา น้ำตายังคงไหลพราก “คุณไม่รู้หรอกค่ะ ว่ามันทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมาเพื่อฉันไปหมดแล้ว... การทำงานที่นี่ มันเป็นที่เดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่า” ธันวาจอดรถริมทะเลที่เงียบสงบในช่วงพลบค่ำ เขาหันมาสบตาเธออย่างจริงจัง “งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิครับ ว่าคุณยังมีค่า... กลับมาทำงานให้ผม กลับมาอยู่ในที่ของคุณ และจากนี้ไป ผมสัญญา... ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน แม้แต่รินรดา ก็ไม่มีสิทธิ์จะทำให้คุณเสียน้ำตาอีก” คำสัญญาของชายหนุ่มมาดเนี้ยบที่ดูเย็นชาในสายตาคนอื่น แต่วันนี้กลับยอมทลายกำแพงระเบียบจัดเพื่อปกป้องเธอคนเดียว ทำให้พายใจเต้นรัว ความโกรธเคืองค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ “คุณจะปกป้องฉันจริงๆ ใช่ไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่น ธันวาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดกัน “ผมไม่ได้แค่ปกป้องคุณ แต่ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่า... ใครที่กล้าแตะต้องคนของผม จะต้องเจอกับอะไร” ในขณะที่พายกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือของธันวาก็ดังขึ้นสั้นๆ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วใบหน้าหล่อเหลาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาไม่ได้เปิดให้อ่าน แต่ดวงตาคู่นั้นวูบไหวราวกับเห็นบางอย่างที่คาดไม่ถึง “พาย... คุณต้องดูนี่” ธันวาพูดพร้อมยื่นมือถือให้ ภาพบนหน้าจอไม่ใช่ภาพจากแฟ้มของรินรดา แต่มันคือภาพถ่ายสดๆ ของเอกสารลับในห้องทำงานของเขาเอง ซึ่งถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนว่า *‘ความลับของธันวากำลังจะถูกเปิดโปง... และพายจะเป็นแพะรับบาปคนแรก’* ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและคุณธันวานะคะ เค้กวานิลลาสัญญาว่าจะเสิร์ฟความเข้มข้นให้รี้ดเดอร์ทุกท่านในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ