ความอดทนที่สิ้นสุด

"ถ้าคุณยังไม่มีปัญญาจัดการเรื่องแค่นี้ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายที่ต้องขีดเส้นตายให้คุณเลยนะคะ พาย" น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบเสียดแทงราวกับน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นกระจก พายยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานของธันวา มือที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนสั่นเทา เธอพยายามสะกดกลั้นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะคำดูถูก แต่เพราะภาพของธันวาที่ยืนหันหลังให้เธอในตอนนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เขาไม่ได้ปกป้องเธอ... เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างสิ่งที่ถูกต้องกับสิ่งที่ 'คุ้นเคย' "ดิฉัน... ดิฉันทำผิดพลาดตรงไหนคะ คุณรินรดา?" พายถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า พยายามรักษาความสุภาพแม้ความอดทนจะเดินทางมาถึงขีดสุด รินรดาแค่นหัวเราะ เหยียดริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยที่เคยดูอ่อนหวานในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับฉายแววอาฆาตอย่างปิดไม่มิด "ผิดตรงที่คุณไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ข้างๆ ธันวาไงคะ คนซุ่มซ่าม ไร้ระเบียบแบบคุณ มีแต่จะดึงให้ธันวาตกต่ำลง วันนี้เอกสารสำคัญหาย พรุ่งนี้คุณคงทำบริษัทเขาพังพินาศไปทั้งองค์กร" พายหันไปมองธันวาอีกครั้ง คราวนี้เขาหันมาแล้ว ดวงตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนกับเธอยามเธอทำเรื่องโก๊ะๆ กลายเป็นความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า... ความเหนื่อยล้าที่เธอมองออกว่า มันไม่ได้เกิดจากงาน แต่มันเกิดจาก 'ตัวเธอ' "ธันวาคะ..." พายเรียกชื่อเขาแผ่วเบา หวังว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แม้เพียงคำเดียวที่แสดงว่าเขายังเห็นคุณค่าของเธอ ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น แววตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะหลบสายตาไปทางหน้าต่าง "รินรดา... เรื่องนี้ผมขอจัดการเอง พายออกไปข้างนอกก่อนเถอะครับ ผมขออยู่คนเดียว" คำว่า 'ออกไป' ของเขา เหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจ พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนตัวสั่น เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจายราวกับความรู้สึกที่แตกสลายของเธอ เธอไม่ได้ก้มลงเก็บ แต่มองดูมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "เข้าใจแล้วค่ะ..." พายพึมพำ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องนั้นไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ในหัวของเธอมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เธอเดินโซเซออกมาถึงลานจอดรถ กิ๊บที่รออยู่รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "พาย! เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าซีดขนาดนี้?" "ฉันจะลาออก กิ๊บ..." พายตอบสั้นๆ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ฉันพยายามแล้ว... พยายามจะเป็นคนดีพอที่จะยืนข้างเขา แต่บางที... ความโก๊ะของฉันมันคงเป็นสิ่งที่ไม่ว่ายังไงเขาก็รับไม่ได้จริงๆ" "แกบ้าหรือเปล่า! เรื่องแค่นี้เนี่ยนะจะลาออก?" กิ๊บพยายามเขย่าไหล่เพื่อน แต่พายกลับสะบัดตัวออก "ถ้าการอยู่ใกล้เขา มันทำให้เขาต้องลำบากใจ และทำให้ฉันต้องดูไร้ค่าในสายตาใครบางคน ฉันว่า... การถอยออกมาอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำเพื่อเขาได้ดีที่สุดแล้ว" พายหยิบจดหมายลาออกที่ร่างไว้ในหัวตั้งแต่วันที่เริ่มถูกกลั่นแกล้งขึ้นมาพิจารณา เธอหยิบปากกาในกระเป๋าขึ้นมา จรดปลายลงบนกระดาษด้วยมือที่สั่นเทา ในขณะที่พายกำลังจะตัดสินใจเขียนชื่อลงบนหน้ากระดาษ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มที่คุ้นเคยซึ่งทำให้ใจเธอเต้นรัวอย่างผิดจังหวะ "อย่าแม้แต่จะคิดทำแบบนั้น พาย!" พายหยุดชะงัก เธอยังไม่หันกลับไป แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของธันวาที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังยืนอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่งคืบ "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันแล้วค่ะคุณธันวา" พายกล่าวเสียงแข็ง แม้หัวใจจะบีบตัวจนแทบหายใจไม่ออก "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเงียบ... ในเมื่อคุณเลือกที่จะให้คนอื่นมาเหยียบย่ำความรู้สึกของฉันแบบนี้ มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องทนอยู่ให้คุณรำคาญใจอีกต่อไป" ธันวาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น พายสะดุ้งสุดตัว แต่คราวนี้เขากลับไม่ปล่อย "ฉันไม่ได้เงียบเพราะไม่แคร์... แต่ฉันเงียบเพราะฉันกำลังพยายามหาทางกำจัด 'อุปสรรค' ที่กำลังจะทำลายเราให้สิ้นซาก" พายชะงักไป คำว่า 'เรา' ของเขามันหมายความว่าอย่างไร? เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยถาม เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดของเงาเสาอาคาร "กำจัดเหรอคะธันวา? น่ากลัวจังเลยนะคะ..." รินรดาเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่หายไป ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่สุดของโปรเจกต์ใหญ่ "แต่เสียใจด้วยนะคะ เพราะสิ่งที่พายเพิ่งทำหายไปเนี่ย... มันไม่ได้แค่ทำลายงานของคุณ แต่มันรวมถึงความลับบางอย่างที่ธันวาพยายามปกปิดมาตลอด... ความลับที่ถ้าพายรู้เข้า เธอจะไม่มีวันมองหน้าคุณแบบเดิมได้อีกเลย" รินรดาโยนแฟ้มลงบนพื้นต่อหน้าพาย เอกสารข้างในร่วงออกมาเป็นปึก พายก้มมองภาพถ่ายในแฟ้มนั้น แล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนไร้เสียงกรีดร้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนลืมหายใจเลยค่ะ!