การขัดขวางจากรินรดา

“ถ้าคุณธันวาไม่รังเกียจ รินว่าเราควรพิจารณาเรื่องการตรวจสอบเอกสารชุดนี้ใหม่นะคะ พายเขาอาจจะแค่... ตั้งใจดี แต่ความรอบคอบในระดับธุรกิจแบบเรา มันไม่ได้ใช้แค่ความตั้งใจค่ะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดอ่อนราวกับกำลังเป็นห่วงเป็นใย มือเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตบรรจงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มของธันวา ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองไปที่พายซึ่งยืนตัวลีบอยู่ตรงมุมห้อง พายกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ เธอเพิ่งนำงานสรุปยอดที่ตรวจสอบจนแน่ใจว่าถูกต้องที่สุดมาส่ง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะกลายเป็น 'ความผิดพลาด' ในสายตาของอดีตคนรักของคุณชายจอมเนี้ยบคนนี้ไปเสียแล้ว ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะไล่สายตาอ่านตัวเลขบนกระดาษ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่เดาอารมณ์ไม่ได้ พายรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอติดขัด เธอพยายามแล้ว... เธอตรวจสอบมันถึงสามรอบเพื่อไม่ให้เขาต้องตำหนิเรื่องความสะเพร่าเหมือนครั้งก่อนๆ “ตรงหน้าสี่สิบสองค่ะ” รินรดาแทรกขึ้นมา ราวกับอ่านใจพายออก เธอใช้นิ้วชี้แตะลงบนตัวเลขหนึ่งที่ดูผิดปกติ “จุดทศนิยมเลื่อนไปหนึ่งตำแหน่ง ถ้าส่งไปแบบนี้ พาร์ทเนอร์ฝรั่งเศสของเราคงได้หัวเราะเยาะความมือสมัครเล่นของบริษัทเราแน่ๆ ค่ะคุณธันวา” พายเบิกตากว้าง เธอรีบก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ “เป็นไปไม่ได้ค่ะ! พายเช็คแล้ว... เมื่อเช้านี้มันยัง...” “เช็คแล้วเหรอคะ?” รินรดาหันมาเลิกคิ้ว สายตาที่ส่งมานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเวทนาที่ดูร้ายกาจกว่าหลายเท่า “บางทีความตั้งใจอย่างเดียวมันไม่พอกับงานระดับนี้นะคะพาย การที่คนเราจะก้าวขึ้นมาอยู่เคียงข้างคุณธันวาได้ มันต้องมีมากกว่าความโก๊ะกังที่ทำให้คนอื่นต้องคอยตามแก้ปัญหาให้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวาง ธันวายังคงนิ่งเงียบ ท่าทีของเขาอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาเป็นคนเจ้าระเบียบ และความผิดพลาดเรื่องตัวเลขคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด พายรู้สึกได้ว่าความหวังที่เธอพยายามสร้างมาตลอดเริ่มพังทลายลงในพริบตา “รินพูดแรงไปหรือเปล่าครับ?” ธันวาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนพายใจหายวาบ “รินแค่ไม่อยากให้คุณเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ค่ะ คุณมีภารกิจที่ใหญ่กว่าต้องรับผิดชอบ ถ้ามัวแต่มานั่งตรวจงานพื้นฐานให้พนักงานที่... ขาดประสบการณ์แบบนี้ รินกลัวว่าโครงการใหญ่ของเราจะสะดุดนะคะ” รินรดายิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งกลายๆ ว่า ‘ออกไปซะ’ พายสูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับอาการมือสั่น “พาย... พายขอโทษค่ะ เดี๋ยวพายจะนำไปแก้ไขใหม่ทันที” “ไม่ต้องค่ะ” ธันวาสวนขึ้นมา มือหนาปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วเลื่อนกลับมาที่พาย “เรื่องนี้ผมให้คนอื่นดูต่อแล้ว คุณไปพักเถอะพาย” หัวใจของพายหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม คำว่า ‘ไปพัก’ ในบริบทของธันวาสำหรับเธอในตอนนี้ มันฟังดูเหมือนการถูกสั่งให้ถอยห่างจากพื้นที่ชีวิตของเขา เธอหันหลังเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับมีหินมาถ่วงไว้ในอก กิ๊บที่ยืนรออยู่หน้าห้องเห็นท่าทางของเพื่อนก็รีบคว้าแขนพาหลบไปมุมตึกทันที “เป็นไงบ้างแก? ยัยรินรดานั่นเล่นงานอะไรแกอีก?” กิ๊บถามด้วยความร้อนรน “เขาบอกว่าพายทำตัวเลขผิด... แต่กิ๊บ พายมั่นใจมากว่าพายไม่ได้ผิด พายตรวจแล้วตรวจอีกนะ” พายพยายามกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วย “ตอนนี้ธันวาดูเหมือนจะผิดหวังในตัวพายมากเลย กิ๊บ... พายรู้สึกเหมือนว่าความจริงที่พายรู้มาเมื่อวานมันยังไม่เลวร้ายเท่ากับความรู้สึกที่เขากำลังมองว่าพายเป็นตัวถ่วง” “มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ” กิ๊บหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด “แกเอาเอกสารมาให้ฉันดูซิ” ทว่าก่อนที่พายจะได้หยิบแฟ้มออกมา ร่างสูงโปร่งของรินรดาก็เดินออกมาจากห้องทำงานของธันวาพอดี เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ ยิ้มที่มุมปากนั้นดูเหนือกว่าอย่างชัดเจน “พายคะ... ลืมอะไรหรือเปล่า? อ้อ ลืมไปว่าคนโก๊ะๆ มักจะลืมแม้กระทั่งความผิดพลาดของตัวเอง” รินรดาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูพายด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “อย่าพยายามเลยค่ะ ความต่างระหว่างเรามันห่างกันเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะเอื้อมถึง กลับไปเป็นเด็กเสิร์ฟน้ำหรือทำอะไรที่ถนัดเถอะ อย่าทำให้คุณธันวาต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย” รินรดาเดินจากไป ทิ้งให้พายยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ความคิดของเธอตีรวนจนแทบระเบิด เธอไม่ได้โกรธที่โดนดูถูก แต่เธอเสียใจที่ธันวาเลือกที่จะเชื่อสิ่งที่รินรดาสร้างขึ้นมากกว่าตัวเธอ พายตัดสินใจในวินาทีนั้น เธอจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้รินรดาปั่นหัวอีกต่อไป “กิ๊บ... ไปกับพาย” พายพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจนกิ๊บแปลกใจ “จะไปไหน? จะไปปะทะยัยนั่นเหรอ?” “เปล่า...” พายสบตากับเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “พายจะไปหาธันวา... แต่ไม่ใช่เพื่อแก้ตัวเรื่องเอกสาร” พายหมุนตัวกลับไปยังประตูห้องทำงานธันวาอีกครั้ง เธอผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ธันวาเกลียดที่สุด แต่คราวนี้เธอไม่ได้สนใจกฎเกณฑ์เหล่านั้นอีกแล้ว เธอเห็นธันวากำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนจะโทรหาใครบางคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณธันวาคะ!” พายเรียกเสียงดังจนธันวาชะงัก “พาย? ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ไปพัก” ธันวาวางสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มามองเธอ ความนิ่งเฉยในแววตาของเขาทำให้พายใจกระตุก “พายไม่ได้มาเพื่อจะบอกว่าพายไม่ได้ทำผิด... แต่พายมาเพื่อบอกว่าคนที่คุณกำลังจะเซ็นสัญญาร่วมด้วยในบ่ายวันนี้ ไม่ใช่คนที่คุณคิดว่าเขาเป็น” พายพูดรัวเร็วขณะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน “และคนที่อยู่เบื้องหลังความผิดพลาดในเอกสารทั้งหมด... ก็ไม่ใช่พายคนเดียวค่ะ” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คิ้วหนาขมวดมุ่น “พาย คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” พายสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะวางหลักฐานบางอย่างลงบนโต๊ะ มันเป็นซองสีน้ำตาลที่เธอได้รับมาจากคนแปลกหน้าเมื่อเช้าตรู่ ซึ่งเธอพยายามมองข้ามมันไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านี่คือสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้ ธันวาหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดดู มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายข้างใน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าคนในภาพที่กำลังแลกเปลี่ยนข้อมูลลับกับคู่แข่งของเขานั้น... คือใคร “ไม่จริง...” ธันวาพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้...” พายมองหน้าชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาตลอดด้วยความรู้สึกใจสลาย เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในซองนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล แต่ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยอะไรออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักๆ สามครั้ง ตามด้วยร่างของชายชุดดำสองคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต ตามหลังมาด้วยรินรดาที่มีสีหน้าซีดเผือดผิดปกติ “คุณธันวาคะ... อย่าเพิ่งดูอะไรทั้งนั้น!” รินรดาตะโกนลั่นห้อง แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปเสียแล้ว ชายชุดดำคนหนึ่งชูตราสัญลักษณ์บางอย่างขึ้นมา “คุณธันวา อัครเดโชชัยครับ... เราได้รับแจ้งว่ามีการทุจริตในโครงการนี้และคุณมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย โปรดไปกับเราเพื่อสอบสวนด้วยครับ” ทุกอย่างหยุดนิ่ง... พายมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความช็อก ธันวาหันมาสบตาพาย แววตาของเขาที่เคยมั่นคง บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของพายและคุณชายธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!