พระอาทิตย์ตกดิน

“อย่าทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเสียของรักอย่างนั้นสิคะ คุณธันวา” พายเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางกระชับสายกระเป๋าสะพายใบเก่งที่ดูจะหนักเกินความจำเป็นไปหน่อย เธอเดินเตาะแตะอยู่บนผืนทรายที่เริ่มเย็นตัวลงเมื่อพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้า แสงสีส้มทองอมชมพูฉาบไล้ไปทั่วบริเวณราวกับภาพวาดสีน้ำมันราคาแพง แต่นั่นกลับเทียบไม่ได้เลยกับคิ้วที่ขมวดจนแทบจะผูกเป็นปมของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งข้างกาย ธันวายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาสวมเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศหาดทรายเอาเสียเลยในสายตาเขา แต่สำหรับพาย... ภาพผู้ชายเนี้ยบกริบที่ต้องมาเดินลุยทรายด้วยรองเท้าหนังราคาแพงกลับดูน่ารักจนเธออดไม่ได้ที่จะแกล้ง “ผมไม่ได้เสียของรัก พาย” เขาถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบมองเม็ดทรายที่เกาะอยู่ตามขอบรองเท้าของเขาด้วยสายตาเหมือนมันเป็นเชื้อโรค “ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมาเดินในที่ที่มีโอกาสทำให้รองเท้าผมพังได้ทุกนาทีแบบนี้ด้วย” “ก็เพราะว่าความสุขบางอย่าง มันต้องแลกมาด้วยความเลอะเทอะบ้างไงคะ” พายหยุดเดิน เธอหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเขา มือเล็กๆ ทั้งสองข้างไขว้หลังไว้ ดวงตากลมโตสดใสเปล่งประกายล้อเลียน “คุณน่ะ ชีวิตเรียบเกินไปจนน่ากลัว ถ้าวันนี้ไม่ลองเดินเหยียบทรายโดยไม่มีตารางเวลากำกับดูสักครั้ง ชีวิตคุณจะขาดทุนนะรู้ไหมคะ” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย สายตาที่เคยจดจ้องอยู่กับความผิดปกติของสิ่งแวดล้อมเลื่อนมาสบกับดวงตาใสซื่อคู่นั้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบาที่ดูเหมือนจะช่วยขับเน้นจังหวะการเต้นของหัวใจให้ชัดเจนขึ้น “พาย...” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลม “บางครั้ง ผมก็อยากเป็นคนแบบที่คุณบอกนะ แต่โลกของผมมัน... มันมีอะไรให้ต้องรับผิดชอบมากกว่าแค่การเดินเล่นริมหาด” พายไม่ได้ตอบทันที เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาสมทบกับกลิ่นไอทะเลสร้างบรรยากาศที่ยากจะอธิบาย “รู้ค่ะ ว่าคุณมีเรื่องให้แบกไว้เยอะ ทั้งเรื่องบริษัท ทั้งเรื่อง... คุณรินรดา” ชื่อนั้นหลุดออกมาเบาๆ แต่มันกลับทำให้บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปทันที ธันวาขยับตัวอย่างอึดอัด แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างพาดผ่าน “รินไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตอนนี้” เขาปฏิเสธเร็วเกินไป ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้พายรู้ว่ามันเกี่ยว “ถ้าไม่เกี่ยว ทำไมคุณถึงดูเหมือนคนกำลังหนีความจริงล่ะคะ?” พายถามพลางก้าวเดินต่อไปช้าๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินตามมาอย่างเสียไม่ได้ “ธันวาคะ บางครั้งพระอาทิตย์ที่ตกดินไปแล้ว มันก็ไม่ได้แปลว่ามันจะหายไปตลอดกาลหรอกนะ มันแค่รอเวลาที่จะขึ้นใหม่ในวันที่สดใสกว่าเดิม... เหมือนกับเรื่องราวบางอย่าง ถ้าเรากล้าที่จะทิ้งมันไว้ในอดีต เราก็จะเจอแสงสว่างใหม่ได้ง่ายขึ้น” ธันวามองแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินนำไป เขามองเห็นความมุ่งมั่นในท่าทางการเดินของเธอ ความโก๊ะของพายไม่ได้ทำให้เธอไร้ค่า แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่าโลกที่เขาเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบนั้น แท้จริงแล้วมันขาดความมีชีวิตชีวาอย่างที่ผู้หญิงคนนี้มี เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปตีคู่กับเธอ มือหนาเผลอเอื้อมไปกุมมือเล็กของพายไว้โดยไม่รู้ตัว พายสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดึงมือกลับ สัมผัสที่อบอุ่นจากมือของเขาทำให้ความเงียบระหว่างกันดูมีความหมายขึ้นเป็นกอง ธันวามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่ตอนนี้กลายเป็นสีม่วงเข้มตัดกับสีส้มจางๆ “พาย ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งผมต้องเลือกระหว่าง... สิ่งที่ผมเป็น กับ สิ่งที่ผมอยากจะเป็น... คุณจะยังอยู่ตรงนี้ไหม” คำถามนั้นจริงจังจนพายหันมามองใบหน้าของเขาได้ชัดๆ เขามองเธอด้วยสายตาที่เปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเนี้ยบและความหยิ่งทะนงในมาดนักธุรกิจหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวกับอนาคตที่มองไม่เห็น “พายไม่สัญญาเรื่องอนาคตนะคะ เพราะอนาคตมันคาดเดาไม่ได้” เธอหยุดเดินและหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว “แต่พายสัญญาได้ว่า ตอนนี้... วินาทีนี้ พายจะอยู่ข้างๆ คุณ ไม่ว่าคุณจะเป็นคุณชายผู้เนี้ยบกริบ หรือคุณธันวาคนธรรมดาที่กลัวทรายเข้าขอบรองเท้า พายก็อยู่ตรงนี้ค่ะ” คำพูดแสนธรรมดาแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจกลับกลายเป็นอาวุธที่ทำให้ธันวาไปไม่เป็น เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ความเงียบที่ขยายตัวออกมานั้นมีความหมายมากกว่าพันคำพูดที่เคยโต้เถียงกันมา ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกจนแทบจะหยุดหายใจ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบนั้นเสียราบคาบ เขากดรับสายด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดขึ้นทันที “ครับแม่... อะไรนะครับ? เรื่องหุ้นนั่นมันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ... อะไรนะ? รินรดาอยู่ที่นั่นเหรอ!” ธันวาหันกลับมามองพายด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตระหนกและลำบากใจ “พาย... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้ รินรดาเธอกำลังทำเรื่องใหญ่ที่ผมคาดไม่ถึงที่สำนักงานใหญ่ ถ้าผมไปไม่ทัน ทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทอาจจะตกเป็นของเธอ!” เขารีบวิ่งกลับไปทางรถทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่บนหาดทรายเพียงลำพัง ทันใดนั้น เงาร่างของใครบางคนที่ยืนแอบอยู่หลังโขดหินใกล้ๆ ก็ก้าวออกมา เธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ธันวาเพิ่งพูดถึงด้วยความหวาดหวั่น... รินรดา “เห็นไหมล่ะแม่สาวน้อย” รินรดายกยิ้มที่มุมปาก สายตามองพายด้วยความสมเพช “สำหรับธันวาน่ะ งานและอำนาจมาก่อนความรักเสมอ เธอคิดจริงๆ เหรอว่าแค่เดินเล่นริมหาดจะเปลี่ยนผู้ชายที่มีเลือดเป็นตัวเลขแบบนั้นได้?” รินรดาเดินเข้ามาใกล้พายมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนพายรู้สึกหายใจติดขัด “อย่ามั่นใจนักเลย เพราะเดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่บริษัท แต่มันคือตัวเขา... และเธอก็เป็นแค่ของเล่นที่เขาเอาไว้คลายเครียดระหว่างทางเท่านั้น” ก่อนที่พายจะได้ทันโต้ตอบ รินรดาก็โยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนพื้นทรายที่ปลายเท้าของพาย “เปิดดูสิ แล้วเธอจะรู้ว่าธันวากำลังปิดบังเรื่องอะไรที่น่ารังเกียจเกี่ยวกับครอบครัวเธอไว้... เรื่องที่เขาจะไม่ยอมบอกเธอไปตลอดชีวิต!” เค้กวานิลลาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือจากพายและธันวานะคะ เพราะความจริงกำลังจะเปิดเผยในตอนหน้าแล้วค่ะ!