คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

"คุณธันวา... ถ้าเรื่องที่อยู่ในกล่องนี้มันคือความจริง พี่รินไม่ได้โกหกใช่ไหมคะ?" พายเค้นเสียงถาม มือที่ถือกระดาษแผ่นบางสั่นเทาจนเกิดเสียงกระดาษเสียดสีเบาๆ ในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ธันวายืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั้นดูแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน พายมองดูคราบกาแฟที่หกเปื้อนพรมจากการที่เธอทำแก้วหลุดมือเมื่อครู่ มันตอกย้ำความโก๊ะและความสับเพร่าของเธอได้ดีเสมอมา แต่ครั้งนี้... หัวใจของเธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บกว่าความเย็นของกาแฟที่ซึมลงไปในเนื้อผ้า ธันวาค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองอย่างที่เธอหวาดหวั่น แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับฉายแววความเจ็บปวดที่ซ่อนลึกจนพายรู้สึกจุกที่ลำคอ "พาย... ฟังผมก่อนนะ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย เขาขยับเข้ามาใกล้ มือหนาเอื้อมมาหมายจะคว้ามือของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับลังเลว่าเขาจะมีสิทธิ์นั้นหรือไม่ "เรื่องครอบครัวของคุณ... มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่เห็นในกระดาษแผ่นนั้น ผมแค่..." "แค่ต้องการปกป้องพายงั้นเหรอคะ?" พายสวนกลับ ดวงตากลมโตเริ่มมีหยดน้ำใสๆ คลอหน่วย "การปิดบังเรื่องที่พ่อของพายอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับความล้มละลายของบริษัทคุณ... นี่คือการปกป้อง หรือแค่การรอเวลาให้พายรักคุณมากๆ แล้วค่อยขยี้ทิ้งคะ?" "พาย! ไม่ใช่แบบนั้น!" ธันวาขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะสูดหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์ เขาขยับเข้าใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย ความใกล้ชิดที่มักจะทำให้หัวใจเธอเต้นแรง บัดนี้กลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกเคว้งคว้าง "ผมยอมรับว่าผมเก็บมันไว้เป็นความลับ เพราะผมกลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณรู้ความจริง คุณจะมองผมด้วยสายตาแบบนั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงเหมือนที่คุณกำลังมองผมตอนนี้" ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ มือของเขาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าพายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้พายถึงกับใจอ่อนวูบ เธอเผลอมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่ในนั้น... เงาของหญิงสาวโก๊ะๆ ที่เขาเคยคอยเช็ดรอยเปื้อนบนใบหน้าให้เสมอมา "พายครับ..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันดูนุ่มนวลและจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ที่ผมพยายามทำทุกอย่างที่ผ่านมา ที่ผมคอยดูแลคุณ คอยบงการชีวิตคุณเรื่องจุกจิกนั่นนี่ ไม่ใช่เพราะผมรักความระเบียบจัดอย่างเดียวหรอกนะ แต่เป็นเพราะผม... ผม..." หัวใจของพายเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นธันวาโน้มใบหน้าลงมาหา ความเงียบงันในห้องทำงานถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจของคนสองคน ในนาทีนี้ ความโกรธแค้นเรื่องครอบครัวดูเลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความรู้สึกถวิลหาที่ท่วมท้น "ผมรัก..." *ครืด... ครืด...* เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของธันวาสั่นรัวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มันเป็นเสียงที่ทำลายช่วงเวลาอันแสนสำคัญนี้ลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ธันวาชะงักไป ดวงตาที่เคยจ้องมองพายอย่างหวานซึ้งวูบไหว เขาผละออกจากพายเล็กน้อย พายเห็นความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาเขานั่น "รับสายเถอะค่ะ" พายพูดพลางเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความผิดหวัง ธันวามองโทรศัพท์ที่โชว์ชื่อผู้ติดต่อ ‘สายด่วนฝ่ายบริหารวิกฤต’ ก่อนจะหันมามองพายอย่างลังเล แต่เมื่อชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอย้ำเตือนถึงความฉุกเฉินระดับบริษัท ชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดรับสาย "ครับ... ว่ามา... อะไรนะ? หุ้นร่วงงั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้นที่ไซต์งาน!" น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนไปเป็นนักธุรกิจมาดเนี้ยบที่สุขุมและเฉียบขาดทันที เขาเดินออกไปห่างจากจุดที่พายยืนอยู่ พายได้แต่ยืนกอดกล่องความลับในมือแน่น มองแผ่นหลังของธันวาที่กำลังเคร่งเครียดกับงาน เธอรู้ดีว่าในโลกของผู้ใหญ่อย่างเขา งานคือทุกสิ่ง แต่ในตอนนี้... หัวใจของเธอกลับรู้สึกว่าเขากำลังห่างไกลออกไปอีกครั้ง ในขณะที่ธันวากำลังสั่งการอย่างดุเดือดอยู่นั้น สายตาของพายก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พรมใกล้ๆ ขาโต๊ะทำงานของเขา มันคือซองเอกสารอีกฉบับที่หน้าตาเหมือนกับซองที่เธอถืออยู่ในมือเป๊ะ ต่างกันแค่เพียงตราประทับสีแดงฉานที่เขียนว่า ‘ลับเฉพาะ: ข้อมูลที่ต้องทำลายทิ้งทันที’ พายตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานโดยไม่ให้ธันวาที่กำลังยุ่งอยู่กับสายโทรศัพท์รู้ตัว เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบซองนั้นขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่ส่งเอกสารฉบับนี้มาให้ธันวา ไม่ใช่บริษัทคู่แข่ง... ไม่ใช่รินรดา... แต่เป็นชื่อของ ‘พ่อ’ เธอเอง! ในจังหวะนั้นเอง ธันวาก็วางสายโทรศัพท์และหันกลับมาพอดี ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของพาย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดราวกับคนเห็นผี ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับคำพูดที่ทำให้โลกของพายพังทลายลงในวินาทีนั้น "พาย! วางมันลงเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณเปิดอ่านหน้าถัดไป... คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าผมอีกเลย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความวุ่นวายของพายและคุณชายระเบียบจัดมาจนถึงตอนนี้นะคะ!