กลับสู่ความเป็นจริง

“ถ้าคุณก้าวเท้าผ่านประตูบานนั้นไปโดยที่ไดอารี่เล่มนี้ยังอยู่ในมือ ผมจะถือว่าคุณเลือกที่จะทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยกัน” เสียงทุ้มต่ำของธันวาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้ สายตาคู่คมที่เคยฉายแววอ่อนโยนยามมองพาย บัดนี้กลับดุดันและเย็นชาจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา มือที่ถือสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มสั่นระริก เธอไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของเขาเลยสักนิด แค่เห็นมันวางลืมทิ้งไว้บนโซฟาตอนที่เขาเผลอหลับไป เธอเพียงแค่จะหยิบมาเก็บให้เข้าที่ แต่แล้ว... ความซุ่มซ่ามที่เป็นนิสัยประจำตัวก็ทำให้มันร่วงลงพื้นและเปิดออกหน้าถัดไปพอดี พายกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา “ธันวา... พายไม่ได้ตั้งใจนะ พายแค่จะเก็บให้...” “วาง-มัน-ลง” เขาเน้นทีละคำ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหวาดหวั่นบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรีบวางสมุดเล่มนั้นลงบนโต๊ะข้างๆ เหมือนมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหราทันที บรรยากาศอึดอัดจนพายรู้สึกหายใจไม่ออก นี่น่ะหรือคือจุดสิ้นสุดของความสัมพันธ์ที่กำลังไปได้สวยในทริปพักผ่อนที่ผ่านมา? ความอบอุ่นที่ได้รับมาตลอดหลายวันราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่จนเธอยืนแทบไม่อยู่ “กลับไปซะ” ธันวาพูดเสียงเรียบ หันหลังกลับไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานคร “พรุ่งนี้เช้าที่บริษัท... เราจะทำตัวกันเหมือนคนไม่รู้จัก” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของพายจนชาหนึบ เธอเดินคอตกออกจากห้องนั้นไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย *** เช้าวันรุ่งขึ้น ณ อาคารสำนักงานใหญ่ 'ที.ดับเบิลยู กรุ๊ป' บรรยากาศดูจะวุ่นวายกว่าปกติ กองเอกสารที่พอกหางหมูจากการลาพักร้อนทำเอาพายที่ยังไม่ทันหายเศร้าเรื่องเมื่อคืนต้องหัวหมุนตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้าออฟฟิศ “ยัยพาย! แกไปทำอีท่าไหนมา ทำไมหน้าตาถึงดูเหมือนเพิ่งไปผ่านสงครามโลกครั้งที่สามมาแบบนั้น?” กิ๊บ เพื่อนสาวคนสนิทรีบพุ่งเข้ามาหาทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนรักที่แต่งหน้าปกปิดขอบตาช้ำๆ ของตัวเอง “ไม่มีอะไรหรอกกิ๊บ งานล้นมือจะตายอยู่แล้วเนี่ย” พายรีบเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับพยายามตั้งสมาธิกับแฟ้มงานตรงหน้า แต่ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคที่ธันวาพูดเมื่อคืน “ไม่มีอะไรก็บ้าแล้ว! ดูนั่นสิ...” กิ๊บใช้ศอกสะกิดพายให้มองไปที่โถงทางเดิน ธันวาเดินตรงเข้ามาในออฟฟิศด้วยมาดนักธุรกิจสุดเนี้ยบ ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ ข้างกายของเขามีรินรดา หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูโดดเด่นและทรงอำนาจเดินเคียงข้างมาด้วย รอยยิ้มของรินรดาดูเป็นผู้ชนะ เธอเหลือบมองมาที่โต๊ะของพายด้วยสายตาเหยียดหยามเพียงครู่เดียว ก่อนจะเบนสายตาไปคุยกับธันวาด้วยท่าทีสนิทสนม “นั่นมันยัยตัวร้ายรินรดานี่! นางกลับมาทำไม?” พายเผลอกัดริมฝีปากจนเจ่อ “ฉันได้ข่าววงในมาว่าโปรเจกต์ใหญ่ปลายปีนี้ ธันวาจะดึงบริษัทของรินรดามาเป็นพาร์ทเนอร์...” กิ๊บกระซิบเสียงเครียด “และดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะมีประชุมเครียดกันเรื่องนี้ด้วย” พายรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่คอ เธอจำใจต้องลุกขึ้นเมื่อธันวาเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอไป เขาไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด แม้แต่หางตาก็ไม่มี ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนภายใต้แสงดาวที่รีสอร์ตหรูอยู่เลย “คุณธันวาคะ เอกสารสรุปโครงการเฟสสองที่ให้ดิฉันจัดทำ ดิฉันวางไว้ที่โต๊ะทำงานของคุณแล้วนะคะ” พายรวบรวมความกล้าพูดขึ้น ธันวาหยุดเดินเพียงครู่เดียว เขาไม่ได้หันมาหาเธอ แต่เสียงทุ้มเย็นชานั้นกลับดังขึ้น “อืม... รู้แล้ว ต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องด่วนให้ติดต่อผ่านเลขาคุณรินรดาโดยตรง ส่วนเรื่องงานส่วนตัวของคุณ... ผมไม่อยากรับรู้” คำว่า 'งานส่วนตัว' ที่เขาเน้นย้ำ ทำให้พายหน้าชาไปทั้งแถบ รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปควงแขนธันวาอย่างถือสิทธิ์ “ได้ยินแล้วนะจ๊ะแม่สาวน้อย อย่าได้ริอาจทำตัวเป็นจุดสนใจของธันวาให้มากนัก เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการกับ 'คู่ชีวิต' อย่างฉันมากกว่า” พายกำหมัดแน่น พยายามสะกดกั้นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่ใครจะมาดูถูกได้ง่ายๆ แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะทนเห็นเขาเดินจากไปพร้อมกับคนที่พยายามจะทำลายความรู้สึกของเธอ ตลอดทั้งวัน พายจมอยู่กับกองเอกสารและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบซุ่มซ่ามตามสไตล์ของเธอ จนกระทั่งช่วงบ่ายแก่ๆ เสียงโทรศัพท์สายตรงจากห้องท่านประธานดังขึ้น พายรีบรับสายด้วยความหวังอันริบหรี่ “พาย... เอาเอกสารชุดสีน้ำเงินเข้ามาชี้แจงรายละเอียดด่วนที่ห้องประชุมใหญ่ เดี๋ยวนี้!” เสียงของธันวาดูรีบร้อนและตึงเครียด พายรีบคว้าแฟ้มสีน้ำเงินวิ่งหน้าตั้งไปที่ห้องประชุมทันที เธอเดินกึ่งวิ่งจนเกือบสะดุดพรมเช็ดเท้าหน้าประตู แต่ก็พยุงตัวไว้ได้ทัน เธอผลักประตูเข้าไปอย่างเร่งรีบ แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่แค่ธันวาและรินรดา ในห้องประชุมนั้นมีบอร์ดบริหารระดับสูงของบริษัทอยู่ครบทีม และทุกคนกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ช้าไปสองนาที” ธันวาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโปรเจกเตอร์ “ขอโทษค่ะท่านประธาน พอดีลิฟต์มัน...” พายพยายามจะแก้ตัว แต่เธอก็หยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างบนโต๊ะกลางห้องประชุม นั่นไม่ใช่เอกสารโปรเจกต์ที่เธอทำ แต่มันคือ... ไดอารี่เล่มนั้น! เล่มที่ธันวาเคยสั่งห้ามเธอเปิดอ่านเมื่อคืนนี้! มันถูกวางเปิดกางอยู่บนโต๊ะ ต่อหน้าบอร์ดบริหารทุกคน และหน้ากระดาษที่เปิดอยู่นั้นคือรูปถ่ายของเธอและธันวาที่แอบถ่ายไว้ตอนไปเที่ยวด้วยกันที่รีสอร์ต พร้อมลายมือของธันวาที่เขียนไว้ด้านล่างว่า... 'ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของชีวิต คือการตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับผมเลย' พายรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น รอยยิ้มเยาะเย้ยของรินรดาที่มุมปากปรากฏขึ้นชัดเจน ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่รู้จักกันจริงๆ “นี่คือสิ่งที่คุณแอบทำลับหลังบริษัทใช่ไหม... พาย?” เขาถามเสียงนิ่ง “คุณใช้ความใกล้ชิดหลอกล่อให้ผมเสียสมาธิ เพื่อขโมยข้อมูลลับไปขายให้คู่แข่ง... ใช่หรือเปล่า?” มือที่ถือแฟ้มของพายสั่นเทา เธอหันไปมองรอบห้องอย่างหมดหนทาง ก่อนจะพบว่ารินรดากำลังส่งยิ้มให้เธออย่างผู้มีชัยชนะอย่างแท้จริง ทว่า... ก่อนที่พายจะได้อ้าปากปฏิเสธ เสียงของรินรดาก็ดังขึ้นแทรกตัดหน้าทุกคนในห้อง “ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ เพราะหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีคุณ... ดิฉันนำมาให้บอร์ดบริหารดูแล้วเรียบร้อย” เค้กวานิลลาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของยัยพายมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!