พายกับโปรเจกต์ใหญ่

“หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีคุณงั้นหรือคะ?” พายทวนคำพลางขยับแว่นสายตาที่กำลังจะไหลหลุดจากสันจมูกให้เข้าที่ มือไม้ที่พยายามหาที่วางเริ่มสั่นเทา บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารของบริษัทธันวาคมกรุ๊ปเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รินรดายืนกอดอก แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองพายราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ ขณะที่ธันวานั่งหลังตรงนิ่งสนิท ทว่ามือหนาใต้โต๊ะกลับกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คุณพายคะ” ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ “รบกวนอธิบายสิ่งที่อยู่ในเอกสารนี้ให้บอร์ดฟังหน่อยค่ะ ว่าเงินจำนวนสองล้านบาทนี้ ไปปรากฏอยู่ในบัญชีของคุณได้อย่างไร ในเมื่อนั่นคือเงินทุนส่วนที่หายไปของโปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าสาขาใหม่” พายเบิกตากว้าง ความโก๊ะในตัวที่มักจะนำพาแต่เรื่องวุ่นวายมาให้ ดูเหมือนคราวนี้จะกลายเป็นมหันตภัยร้ายแรงที่สุดในชีวิต หญิงสาวกวาดสายตาผ่านเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า ตัวเลขบัญชีนั่น... มันเป็นบัญชีที่เธอเคยเปิดไว้เมื่อตอนฝึกงาน แล้วเธอก็ทำสมุดบัญชีหายไปเมื่อสามเดือนก่อน! “พาย... พายไม่ทราบค่ะคุณธันวา พายไม่เคยเห็นเงินจำนวนนี้จริงๆ นะคะ!” พายพยายามเค้นเสียงบอก แม้จะรู้ดีว่าในสถานการณ์ที่หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเช่นนี้ คำพูดของเธอจะดูอ่อนแอเพียงใด “การปฏิเสธเป็นวิธีแก้ตัวของคนขี้แพ้นะคะ” รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะหันไปทางประธานบอร์ด “ดิฉันว่าเราควรให้ตำรวจเข้ามาจัดการเรื่องนี้ เพื่อรักษาชื่อเสียงของบริษัทค่ะ” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง “ถ้าจะให้ตำรวจเข้ามา ดิฉันจะเป็นคนเดินเรื่องเองค่ะ แต่ก่อนหน้านั้น...” เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบหันไปจ้องรินรดา “ดิฉันขอใช้สิทธิ์ประธานบริษัท แต่งตั้งคุณพายให้เป็นผู้ช่วยส่วนตัวในโปรเจกต์ใหญ่ที่เหลืออยู่ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอด้วยตัวเองค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดาขมวดคิ้วแน่น “คุณธันวา! คุณกำลังทำอะไรคะ นี่คุณกำลังเอาความเสี่ยงของบริษัทมาเล่นตลกเพราะผู้หญิงคนนี้งั้นหรือ?” “ไม่ใช่เรื่องตลกค่ะ” ธันวาตอบเสียงเรียบ “แต่คือการรับผิดชอบในสิ่งที่ดิฉันเป็นคนเลือก... ตามดิฉันมาค่ะพาย” ธันวาเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามอง พายรีบคว้ากระเป๋าถือที่เกือบจะทำร่วงตบเท้าก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินตามหลังชายหนุ่มผู้เจ้าระเบียบคนนี้ จะกลายเป็นการพาเธอเข้าสู่โลกของธุรกิจที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและกับดักที่มองไม่เห็น ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของน้ำหอมประจำตัวธันวาอบอวลอยู่เต็มห้อง พายยืนเกร็งอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในขณะที่ธันวากำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะให้เป็นระเบียบตามนิสัยของเขา “คุณธันวาคะ... คือเรื่องเงินนั่น...” “เก็บคำแก้ตัวไว้ใช้ตอนที่รวบรวมหลักฐานเสร็จเถอะค่ะ” ธันวาแทรกขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง “งานของคุณในฐานะผู้ช่วย คือการจัดระเบียบเอกสารโปรเจกต์นี้ใหม่ทั้งหมด และที่สำคัญที่สุด... ห้ามทำกาแฟหกใส่เอกสารเด็ดขาด” พายเม้มปากแน่น “ค่ะ! พายจะระวังให้มากที่สุดค่ะ!” วันเวลาผ่านไปอย่างเร่งรีบ พายต้องแบกรับทั้งความกดดันจากคนในออฟฟิศที่ซุบซิบเรื่องคดีความ และความซุ่มซ่ามที่เธอก็ยังแก้ไม่หาย จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งขณะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ จัดเรียงแฟ้มเอกสารชุดสำคัญบนโต๊ะของธันวา เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ตราประทับบนสัญญาจ้างบริษัทคู่แข่งที่รินรดานำมาเสนอนั้น เป็นตราประทับเดียวกับที่เธอเคยเห็นในห้องเก็บเอกสารเก่าที่เธอโดนขังเมื่อสัปดาห์ก่อน! “เจออะไรเข้าเหรอคะ?” เสียงของธันวาดังขึ้นใกล้ๆ จนพายสะดุ้งสุดตัว “คุณธันวา! คือ... ตราประทับนี่ค่ะ มันดูเหมือน...” พายยังไม่ทันพูดจบ เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้โทร ก่อนจะหันมามองพายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “พาย... สายจากทางธนาคารแจ้งว่า เมื่อห้านาทีก่อน มีการถอนเงินก้อนสุดท้ายออกไปจากบัญชีที่คุณถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง” ธันวาเว้นวรรค ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ “และในบันทึกกล้องวงจรปิด... คนที่ไปถอนเงินในเวลานั้น คือคนที่มีหน้าตาเหมือนคุณทุกประการค่ะ” พายหน้าซีดเผือด “ไม่จริง! พายไม่ได้ไป! พายอยู่ที่นี่กับคุณตลอดเวลา!” ธันวาวางสายแล้วเดินเข้ามาใกล้พายจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาจับไหล่เธอไว้แน่น “ถ้าคุณไม่ได้ทำ... งั้นแสดงว่าคนคนนั้นต้องมีกุญแจสำรองของห้องทำงานคุณ... และคนที่ถือกุญแจอีกดอกของบริษัทไว้ ก็คือ...” ยังไม่ทันที่ธันวาจะเอ่ยชื่อนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกพร้อมกับร่างของรินรดาที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือเธอถือถุงเอกสารที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง “ธันวาคะ ดิฉันว่าเราไม่ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้แล้วล่ะค่ะ เพราะตอนนี้ ดิฉันเพิ่งพบหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันได้ว่า... พายไม่ได้แค่ยักยอกเงิน แตเธอเป็นสายลับที่ส่งมาจากฝั่งตรงข้ามเพื่อทำลายบริษัทเราค่ะ” พายหันไปมองรินรดาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเหลือบไปเห็นสิ่งที่รินรดาถืออยู่ในมือ—มันคือสมุดบัญชีเล่มที่เธอทำหายไป และรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนหน้าปกนั้น... เป็นเลือดของใครกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความวุ่นวายของยัยพายมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าเรื่องราวจะเข้มข้นขึ้นแค่ไหนในตอนหน้าค่ะ!