ความโก๊ะที่กลายเป็นความโชคดี

"ริน... นั่นมันอะไรคะ? ทำไมถึงมีรอยเลือดอยู่บนนั้น!" เสียงของพายสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังโดยไม่ตั้งใจ ความโก๊ะที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวคราวนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ทำให้เธอเดินถอยหลังไปสะดุดขาเก้าอี้ไม้โอ๊คจนตัวเซ ร่างเล็กโอนเอนเสียหลักจนเผลอคว้าแจกันใบโปรดของธันวาติดมือมาด้วย พลันเสียง 'เพล้ง!' ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงานหรูหรา เศษเซรามิกแตกกระจายราวกับงานศิลปะที่ถูกทำลายทิ้ง ความตกใจทำให้พายล้มพับลงไปกับพื้น แต่ทว่า... วินาทีที่เข่ากระแทกพื้นนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พรมผืนหนาที่เผยอออกเพราะแรงกระแทก รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย็นชา "เลือดเหรอ? โอ๊ย... พายนี่ช่างจินตนาการสมกับเป็นยัยโก๊ะจริงๆ เลยนะคะ" ธันวาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหยุดชะงักลงทันที สายตาคมกริบกวาดมองเศษแจกันบนพื้นก่อนจะตวัดมาที่พายที่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น แล้วไปหยุดที่สมุดบัญชีในมือของรินรดา "ริน คุณเอาสมุดเล่มนั้นมาจากไหน" เสียงของธันวาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน "ธันคะ? รินแค่จะเอามาคืนให้คุณต่างหาก" รินรดาแสร้งทำน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมก้าวเข้าไปหาธันวา แต่ทว่าความซุ่มซ่ามในจังหวะที่ไม่น่าเกิดของพายกลับกลายเป็นปาฏิหาริย์ ในขณะที่พายพยายามจะลุกขึ้นยืน มือของเธอที่คว้าสะเปะสะปะไปตามพื้นพรมกลับสัมผัสได้ถึงสันแฟ้มเหล็กที่ซ่อนอยู่ในช่องลับใต้พรม—ช่องที่รินรดาอาจจะลืมปิดให้สนิท "นั่นอะไรน่ะพาย!" ธันวาเปลี่ยนเป้าหมายจากรินรดามาที่พายทันที พายกัดริมฝีปาก เธอรีบคว้าแฟ้มนั้นขึ้นมาด้วยความลนลาน "หนู... หนูไม่รู้ค่ะ แค่สะดุดแล้วมันก็โผล่มา" เธอกางแฟ้มออก เอกสารข้างในนั้นไม่ใช่แค่บัญชีทั่วไป แต่มันคือบันทึกรายการโอนเงินย้อนหลังสามปีที่เชื่อมโยงตรงไปยังบริษัทของตระกูลรินรดา ทั้งยังมีตราประทับลับที่ธันวาตามหามาตลอด ลายเซ็นที่ปรากฏอยู่ท้ายเอกสารเป็นลายเซ็นเดียวกับที่ใช้ในสัญญาฉบับที่ธันวาถูกหักหลังจนเกือบหมดตัว ใบหน้าของรินรดาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นซีดเผือดในพริบตา "พาย! แก... แกทำอะไรลงไป!" "หยุดเดี๋ยวนี้นะริน!" ธันวาก้าวข้ามเศษแจกันเข้าไปขวางหน้าพายไว้ทันควัน สายตาที่เขามองรินรดาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความสงสารหรือความเกรงใจอดีตคนรักอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของผู้ล่าที่กำลังจับพิรุธของนักต้มตุ๋น "ธันวา ฟังรินก่อนนะคะ มันไม่ใช่แบบนั้น..." รินรดาเริ่มก้าวถอยหลัง เสียงของเธอขาดห้วง "ไม่ต้องอธิบายแล้วครับริน เอกสารพวกนี้... มันชัดเจนพอ" ธันวาหยิบแฟ้มจากมือพายมาดู เพียงแค่กวาดสายตาผ่านๆ เขาก็เข้าใจทุกอย่าง "สมุดเล่มที่คุณถืออยู่... มันมีรอยเลือดนั่นเพราะคุณใช่ไหม? คุณทำร้ายคนดูแลบัญชีคนเก่าเพื่อชิงสมุดเล่มนี้มา?" พายมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความมึนงง ความรู้สึกผิดที่ทำแจกันแตกดูจะเป็นเรื่องเล็กไปถนัดตาเมื่อเห็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอ 'บังเอิญ' ขุดเจอจากการล้มพับไปกับพื้น เธอพยายามจะถอยออกมาเพื่อไม่ให้เกะกะ แต่ปลายเท้าของเธอกลับไปเตะเข้ากับเครื่องอัดเสียงตัวจิ๋วที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มันทำงานทันทีที่เธอไปโดนปุ่มกดเข้า "แผนการของเราจะสมบูรณ์แบบ ถ้าไม่มีไอ้ธันวามันระแคะระคายเรื่องเงินกองทุน... จัดการมันซะ อย่าให้เหลือหลักฐาน" เสียงในเครื่องอัดเสียงดังขึ้นชัดเจน เป็นเสียงของรินรดาที่คุยกับใครบางคนเมื่อสัปดาห์ก่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานนั้นทันที รินรดาหน้าถอดสี มือที่ถือสมุดบัญชีเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ริน... ผมให้โอกาสคุณมามากพอแล้ว" ธันวาพูดเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยอำนาจ เขาหันไปหาพายที่ยังคงทำหน้าเหวอๆ อยู่ข้างหลังเขา "พายครับ ไปรอผมข้างนอกก่อนนะ มันจะเริ่มสกปรกแล้ว" พายพยักหน้าหงึกหงัก เธอรีบเดินก้าวฉับๆ ออกจากห้อง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นประตู มือของรินรดาก็คว้าอาวุธมีคมขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าถือออกมา พุ่งตัวเข้าหาธันวาอย่างคลุ้มคลั่ง "ถ้าฉันไม่ได้... ก็ไม่มีใครได้ทั้งนั้น!" "คุณธันวา! ระวังค่ะ!" พายที่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูร้องลั่น เธอไม่ได้ตัดสินใจด้วยสมอง แต่ทำไปตามสัญชาตญาณ เธอหันกลับมาและพุ่งตัวเข้ากระแทกใส่รินรดาด้วยความแรงจากแรงเหวี่ยงที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน ร่างของรินรดาเสียหลักไปปะทะกับตู้โชว์ด้านหลังจนสมุดในมือร่วงหล่นลงมา แต่ทว่า ในจังหวะที่พายพยายามจะยันตัวลุกขึ้น มือของเธอกลับคว้าได้สร้อยคอที่หลุดออกมาจากคอของรินรดาขณะกอดรัดกัน มันคือสร้อยที่มีจี้เป็นรูปกุญแจดอกเล็กๆ... กุญแจที่ธันวาเคยมองหามาตลอดชีวิต ซึ่งเขามักจะพูดเสมอว่ามันคือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเขาทิ้งไว้ก่อนจะหายสาบสูญ ธันวานิ่งค้างไป สายตาจับจ้องที่กุญแจในมือพาย ราวกับถูกมนต์สะกด "พาย... นั่นมันสร้อยของใคร?" เสียงของธันวาสั่นเครือผิดปกติ รินรดาที่เพิ่งยันตัวขึ้นมาถึงกับหน้าซีดเผือด ยิ่งกว่าตอนที่ความลับถูกเปิดเผยเสียอีก เพราะเธอรู้ดีว่ากุญแจดอกนั้น... เป็นกุญแจไขไปสู่ความลับที่ธันวาอาจจะรับไม่ได้หากได้รู้ความจริงทั้งหมด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซุ่มซ่ามที่แสนโชคดีของพายในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา