คำชมที่หาได้ยาก

“ถ้าคุณจะวางแฟ้มงานไว้บนกองเอกสารที่เพิ่งเซ็นเสร็จแบบนี้ อีกห้านาทีเราคงได้เห็นน้ำหวานหกใส่จนเนื้องานฉิบหายแน่นอนครับคุณพาย” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวายในห้องประชุมใหญ่ ทันทีที่พายก้าวขาเข้าไป ทุกสายตาของพนักงานแผนกการตลาดนับสิบชีวิตก็จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว พายที่กำลังจะวางแก้วชาพร้อมแฟ้มรายงานถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มแห้งๆ ของเธอปรากฏขึ้นทันทีเมื่อเห็นสายตาคมกริบของธันวาที่มองผ่านแว่นสายตาไร้กรอบมายังเธอ “เอ่อ... ขอโทษค่ะคุณธันวา พอดีพายรีบไปหน่อย” พายรีบดึงแก้วชาออกห่างจากแฟ้มงานด้วยความลนลาน จนเกือบจะทำแก้วหลุดมือ ดีที่ธันวายื่นมือมาคว้าฐานแก้วเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะคว่ำลง “หกคะเมนตีลังกาตั้งแต่ต้นสัปดาห์เลยหรือไงครับ” ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางรับแฟ้มจากมือเธอไปถือไว้เอง “ไปนั่งที่ครับ ประชุมกำลังจะเริ่ม” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างธันวาเหยียดยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ได้ยินกันทั้งห้อง “คนไม่มืออาชีพ ต่อให้พยายามแค่ไหน ผลลัพธ์มันก็ออกมาเป็นภาระคนอื่นอยู่ดีนั่นแหละค่ะธันวา ไม่แปลกใจเลยที่โปรเจกต์นี้จะล่าช้า” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนน่าอึดอัด พนักงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาจ้องเอกสารในมือ พายรู้สึกเหมือนแก้มร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เธอพยายามก้าวไปนั่งที่เก้าอี้ตัวสุดท้ายอย่างเบาที่สุด แต่ทว่าส้นรองเท้าคัทชูของเธอกลับไปเกี่ยวเข้ากับขอบพรมจนร่างบางเสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คราวนี้ไม่มีใครคว้าเธอไว้ทัน นอกจากความหวังว่าจะไม่ล้มหน้าคะมำ... แต่ทว่า ความรู้สึกนุ่มหยุ่นที่คาดไม่ถึงกลับมาปะทะที่ต้นแขน ธันวาที่ผุดลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คว้าต้นแขนเธอไว้มั่น แรงดึงของเขาทำให้พายถอยกลับมายืนตัวตรงได้ทันเวลา “จะทำอะไรก็ให้ระวังหน่อยครับ” เขาตำหนิเบาๆ แต่สายตากลับไม่ได้ดุดันอย่างคำพูด “วันนี้คนเยอะ ถ้าล้มไปคงเจ็บตัวไม่ใช่น้อย” พายก้มหน้างุด “ขอโทษค่ะ...” “เอาล่ะครับ” ธันวาปล่อยมือจากแขนเธอแล้วหันไปหาพนักงานทุกคนที่กำลังนั่งตัวเกร็ง “ก่อนจะเริ่มวาระต่อไป ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องแจ้งให้ทราบ” เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่พายที่ยังคงยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างโต๊ะ “โปรเจกต์งานดีไซน์สินค้าคอลเลกชันใหม่ที่ผมสั่งให้แก้ถึงสามครั้ง หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมผมถึงตีกลับไม่จบไม่สิ้น” เขาเว้นจังหวะให้ทุกคนเงียบกริบ “แต่ผลงานที่ผมเห็นวางอยู่บนโต๊ะเมื่อเช้านี้ คือสิ่งที่ผมตามหามาตลอดสามเดือน คุณพายทำมันได้เกินความคาดหมายของผมไปมาก ทั้งรายละเอียดฟังก์ชันและการเลือกใช้โทนสี มันไม่ใช่แค่เรื่องของความสวยงาม แต่มันคือความใส่ใจที่ใส่ลงไปในเนื้องานจริงๆ” เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในห้องประชุม รินรดาถึงกับหน้าซีดเผือดขณะที่ธันวายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าบริษัทเรามีคนที่ตั้งใจทำงานและรับฟังคำติชมเพื่อพัฒนาตัวเองได้ขนาดนี้ ผมเชื่อว่าเป้าหมายที่เราวางไว้จะสำเร็จเร็วกว่ากำหนดแน่นอน... ขอบคุณนะครับคุณพาย ที่อดทนกับความเรื่องมากของผมจนได้งานที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ออกมา” คำชมสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความจริงใจนั้นทำให้คนในห้องเงียบไปสนิท แม้แต่รินรดายังได้แต่นั่งกำปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พายเบิกตากว้าง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าชายหนุ่มผู้เจ้าระเบียบคนนี้จะยอมชมเธอต่อหน้าทุกคนอย่างไม่มีกั๊ก “เอ่อ... คือ...” พายพยายามจะหาคำตอบ แต่ความเขินอายทำให้เธอทำได้เพียงยิ้มกว้างจนตาปิด “นั่งลงได้แล้วครับ อย่าให้ผมต้องชมซ้ำสอง เดี๋ยวจะเหลิงเอา” ธันวากระซิบเบาๆ ตอนที่เธอเดินผ่านเพื่อไปนั่งที่ประจำของตัวเอง แต่มุมปากของเขากลับปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง การประชุมดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไป พายรู้สึกมีพลังงานบวกเหลือล้น เธอจดบันทึกทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม จนกระทั่งกิ๊บ เพื่อนสนิทที่แอบลอบยิ้มให้เธอจากมุมห้องส่งสายตาเหมือนจะแซว แต่แล้ว... ในจังหวะที่พายกำลังจะหยิบปากกาที่ทำหล่นใต้โต๊ะ เธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่ใต้กระเป๋าถือของรินรดาที่วางทิ้งไว้ข้างตัว... มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับของบริษัท ซึ่งเป็นเอกสารที่ธันวาประกาศหายไปเมื่อเช้า! รินรดาที่เพิ่งเดินออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอกทิ้งกระเป๋าไว้โดยไม่ได้ล็อค พายหัวใจเต้นรัวด้วยความสงสัย เธอควรจะเพิกเฉยหรือควรจะหยิบมันออกมาดูให้แน่ใจว่านั่นคือสิ่งที่ธันวากำลังตามหาอยู่กันแน่ ในขณะที่เธอกำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสซองนั้น ประตูกระจกห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยคนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจรายใหญ่ที่สุดของบริษัทเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น “สวัสดีครับคุณธันวา หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะการประชุมที่สำคัญของคุณอยู่นะครับ” ธันวาหันไปมองแขกผู้มาเยือนด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที ส่วนรินรดาที่เพิ่งเดินตามหลังเข้ามากลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พายเห็นแล้วรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอรู้ทันทีว่าสิ่งที่เธอเห็นในกระเป๋านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของกับดักที่กำลังจะทำให้ชีวิตในที่ทำงานของเธอพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในชั่วพริบตา ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ยัยโก๊ะคนนี้เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา