กิ๊บตัวช่วยยอดนักวางแผน

"คุณธันวาคะ... กระเป๋าใบนี้ รินบังเอิญเห็นพายทำตกตอนที่รีบเดินสวนมาน่ะค่ะ ท่าทางจะรีบมากจนลืมเอาไว้ที่โต๊ะรับแขก ของสำคัญแบบนี้ รินว่าเก็บไว้ใกล้ตัวดีกว่านะคะ" เสียงหวานใสของรินรดาบาดลึกลงไปในโสตประสาทของพาย ทุกสายตาในห้องทำงานรวมจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว พายยืนตัวแข็งทื่อ มือไม้เย็นเฉียบ ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวคราวนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเธอเข้าอย่างจัง ธันวาหันขวับมามองเธอ สายตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก กิ๊บที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยจังหวะที่เป๊ะราวกับคำนวณไว้แล้ว "แหม คุณรินรดานี่ช่างมีน้ำใจงามสมคำร่ำลือจริงๆ เลยนะคะ" กิ๊บเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว แต่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง เธอเดินเข้าไปรับกระเป๋าจากมืออีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่สดใสจนน่าหมั่นไส้ "พายน่ะค่ะ เป็นพวกชอบทำของหายจนเป็นนิสัย แต่ก็นะ... นิสัยโก๊ะๆ แบบนี้แหละค่ะที่ทำให้คนรอบข้างต้องคอยช่วยดูแลอยู่เรื่อย จริงไหมคะคุณธันวา?" ธันวาเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ละสายตาจากรินรดาที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันมามองพายที่ยืนหน้าเสีย "ไปทำงานต่อได้แล้วครับ เรื่องเอกสารผมจะจัดการเอง" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่มันเย็นชาจนพายรู้สึกได้ว่ากำแพงที่เพิ่งจะเริ่มพังทลายลงกำลังถูกก่อขึ้นใหม่ด้วยอิฐที่หนากว่าเดิม เมื่อรินรดาเดินจากไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ก้องกังวานในความเงียบ กิ๊บลากตัวพายเข้ามาหลบในมุมพักผ่อนทันที มือบางของเพื่อนสนิทคว้าแขนเธอไว้แน่น "ยัยพาย! แกนี่มันจริงๆ เลยนะ! ถ้าฉันไม่สอดมือเข้าไปเมื่อกี้ เกมโอเวอร์ไปแล้วรู้ไหม?" "กิ๊บ... ฉันไม่ได้ทำนะ ฉันไม่ได้เอาอะไรใส่ไว้ในกระเป๋าเลยสักอย่าง!" พายโอดครวญ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น "ฉันรู้ว่าแกไม่ทำ แต่นางรินรดาคนนั้นน่ะร้ายกว่าที่แกคิด" กิ๊บหรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์ด้วยสมองที่แล่นเร็วปานจรวด "นางกำลังสร้างสถานการณ์ให้ธันวามองว่าแกเป็น 'ตัวอันตราย' ที่ไม่น่าไว้วางใจ วิธีแก้น่ะเหรอ... ก็ต้องทำให้เขากลับมาเห็นแกในฐานะ 'ผู้หญิงที่เขาอยากปกป้อง' เหมือนเดิมไงล่ะ" พายขมวดคิ้ว "จะทำยังไงล่ะ? ตอนนี้เขาโกรธฉันจะแย่อยู่แล้ว" กิ๊บยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเป็นประกายเหมือนกามเทพที่กำลังจะแผลงศร "แผน 'กิ๊บตัวช่วย' กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว คืนนี้ที่งานเลี้ยงการกุศลของบริษัท ฉันได้รับหน้าที่จัดโซนวีไอพี และฉันจะจัดที่นั่งให้แกกับคุณธันวาอยู่ด้วยกันสองต่อสองในโซนดาดฟ้าที่เงียบสงบที่สุด... ที่เหลือ แกก็แค่ทำตัวให้เป็นยัยพายจอมซุ่มซ่ามที่น่าเอ็นดูที่สุดในโลกก็พอ" พายหน้าแดงก่ำ "จะบ้าเหรอ! แค่อยู่ใกล้เขาก็สั่นไปหมดแล้ว ถ้าซุ่มซ่ามทำเรื่องพังอีก เขาคงไล่ฉันออกแน่ๆ" "เชื่อฉันสิ ความซุ่มซ่ามของแกน่ะ คืออาวุธลับ!" กิ๊บตบไหล่เพื่อนเบาๆ "จำไว้นะ พาย... ความเป็นระเบียบของธันวาต้องการ 'ความวุ่นวายเล็กๆ' จากแกไปเติมเต็ม เพื่อให้เขารู้สึกว่าโลกของเขามันไม่ได้สมบูรณ์แบบจนน่าเบื่อ" ค่ำคืนนั้น งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างหรูหราสมฐานะ แสงไฟระยิบระยับล้อไปกับไวน์ในแก้วคริสตัล พายอยู่ในชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายที่กิ๊บเป็นคนเลือกให้ เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด แต่ความรู้สึกอึดอัดก็ยังตามติดราวกับเงา ธันวายืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาดูโดดเด่นในชุดสูทสั่งตัดสีเข้ม แม้ท่าทางจะดูสุขุม แต่สายตาของเขากลับดูเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด ในจังหวะที่รินรดากำลังติดพันอยู่กับแขกวีไอพี กิ๊บก็ส่งสัญญาณให้พายเดินไปที่ระเบียงดาดฟ้า พายสูดหายใจเข้าลึก เดินตามไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของธันวายืนมองวิวเมืองหลวงอยู่เพียงลำพัง "เอ่อ... คุณธันวาคะ?" พายเรียกเสียงแผ่ว ชายหนุ่มหันกลับมา ชั่วขณะหนึ่งที่ดวงตาคู่คมของเขาอ่อนแสงลง แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "มีอะไรอีกครับพาย? ถ้าเรื่องงาน ผมบอกไปแล้วว่าให้รอพรุ่งนี้" "เปล่าค่ะ... พายแค่... เอ้อ!" โชคชะตาดูเหมือนจะเป็นใจ หรือไม่ก็ความซุ่มซ่ามที่กิ๊บบอกว่าเป็นอาวุธ มันออกฤทธิ์ทันทีที่พายก้าวขาพลาด พื้นที่ต่างระดับเล็กน้อยบนดาดฟ้าทำให้ร่างบางเสียหลักพุ่งเข้าหาชายหนุ่มอย่างจัง ธันวาคว้าตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ถลาไปชิดขอบระเบียง มือของพายคว้าไหล่เขาไว้แน่น ขณะที่มือของธันวากระชับเอวบางไว้มั่น ระยะห่างที่ใกล้จนลมหายใจรดกัน กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของเขาผสมกับกลิ่นดอกไม้ในงาน ทำให้พายใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เธอเงยหน้าสบตากับเขา แววตาสั่นระริกของพายสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาเข้มขรึมของธันวา ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงดนตรีแว่วมาตามลม ธันวาดูจะตกใจกับจังหวะของหัวใจตัวเอง เขาคลายมือออกเล็กน้อย แต่ไม่ยอมปล่อย "ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้... ไม่เคยระวังตัวเลยหรือไง" คำพูดที่ดูเหมือนตำหนิ แต่กลับมีความห่วงใยแทรกอยู่ ทำให้พายยิ้มออกมาบางๆ "พายพยายามแล้วนะคะ แต่ดูเหมือนโลกนี้มันชอบแกล้งพายตลอดเลย" ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวออกห่างเพียงเล็กน้อย "บางที... โลกอาจไม่ได้แกล้งคุณ แต่มันแค่กำลังสอนให้คุณรู้ว่า คุณไม่สามารถจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองได้เสมอไป" พายมองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก ทว่าก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงส้นสูงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาก้าวเข้ามาในโซนดาดฟ้าด้วยท่าทางที่ดูรีบร้อนอย่างผิดปกติ แววตาของเธอไม่ได้อ่อนหวานเหมือนตอนเย็น แต่กลับดูร้อนรนและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" รินรดาตะโกนขึ้นพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตในมือให้เขาดู "หุ้นบริษัทเรากำลังถูกโจมตีทางไซเบอร์ ข้อมูลความลับของโปรเจกต์ใหม่ถูกดึงออกไป และดูเหมือนว่า... พิกัดของไอพีแอดเดรสที่ใช้เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ จะมาจากที่นี่... จากล็อกอินของพนักงานคนหนึ่ง!" ธันวารับแท็บเล็ตมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นถมึงทึงทันที เขาเลื่อนดูข้อมูลอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพายที่ยืนอยู่ข้างเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ "พาย... คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ว่าทำไมรหัสพนักงานของคุณถึงกำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดของบริษัทออกไปในขณะนี้?" พายเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอไม่ได้ทำ! แต่รหัสของเธอ... รหัสที่เธอไม่เคยบอกใคร! เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยพายมาถึงจุดวิกฤตนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าพายจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ!