ลูกเขยในอุดมคติ

"แม่คะ! หยุดมองคุณธันวาด้วยสายตาแบบนั้นสักทีเถอะค่ะ พายจะประสาทกินอยู่แล้ว!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน มือไม้สั่นจนเกือบทำแจกันดอกไม้ใบโปรดของคุณแม่ร่วงลงพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะธันวาไวพอที่จะคว้ามันไว้ได้ทันท่วงทีด้วยท่าทางที่นุ่มนวลและสง่างามราวกับมืออาชีพ "ทำไมล่ะพาย แม่มองคนหล่อมีมารยาทไม่ได้หรือไง" คุณหญิงนวลจันทร์เอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาไปจากชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังจัดเรียงถ้วยชาเบญจรงค์บนโต๊ะให้ตรงตำแหน่งเดิมอย่างใจเย็น "ดูคุณธันวาสิลูก... ทั้งกิริยาท่าทาง การพูดจา การวางตัว ไม่มีที่ติเลยสักนิด เทียบกับพวกเพื่อนผู้ชายของลูกที่ชอบมาบ้านแล้ว... คนละโลกเลยนะ" ธันวาเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นทอดมองมายังพาย ก่อนจะหันไปโค้งศีรษะให้คุณหญิงนวลจันทร์อย่างอ่อนน้อม "คุณแม่ชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ การจัดระเบียบข้าวของช่วยให้จิตใจสงบขึ้นน่ะครับ" พายอยากจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษามนุษย์ต่างดาวเสียจริง! ไอ้ท่าทาง ‘คนดีศรีสังคม’ นี่มันอะไรกัน! เมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังดุเธอเรื่องวางรองเท้าไม่เป็นที่อยู่เลย แต่วันนี้กลับมาสวมบทบาทลูกเขยในอุดมคติของแม่เธอได้อย่างไร้ที่ติ "ได้ยินไหมพาย?" คุณหญิงนวลจันทร์หัวเราะร่า ก่อนจะหันไปหาธันวาด้วยความเอ็นดู "ตาธันวาเนี่ย น่ารักจริงๆ เลยนะจ๊ะ ถ้าได้เป็นลูกเขยแม่คงไม่ต้องห่วงเรื่องหลานเลยว่าจะเป็นคนไร้ระเบียบไหม" พายสำลักน้ำชาร้อนๆ ที่เพิ่งยกขึ้นดื่มจนหน้าแดงก่ำ "แม่! พูดอะไรคะเนี่ย! เราสองคนแค่... แค่เจ้านายกับลูกน้อง... เอ๊ย เพื่อนร่วมงานค่ะ!" ธันวาขยับเนคไทเล็กน้อยอย่างใจเย็น เขานั่งลงบนโซฟาหนังตัวโปรดของแม่พายอย่างมีจังหวะจะโคน แผ่นหลังเหยียดตรง สง่างามราวกับนายแบบนิตยสารธุรกิจ "อันที่จริง... ผมก็ไม่ได้มองว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่เรื่องงานเพียงอย่างเดียวนะครับ" ประโยคนั้นทำเอาพายเกือบตกจากเก้าอี้ เธอจ้องหน้าธันวาเขม็ง สัญญาณอันตรายเริ่มดังขึ้นในหัว พ่อคุณชายระเบียบจัดคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่? เขาไม่ได้วางแผนจะมาเผาบ้านเธอด้วยความเรียบร้อยใช่ไหม? "จริงเหรอคะ?" คุณหญิงนวลจันทร์ตาวาว ความดีใจฉายชัดบนใบหน้า "งั้น... เย็นนี้ทานข้าวเย็นที่นี่เลยนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะเข้าครัวทำแกงเขียวหวานสูตรเด็ดให้ทาน" "ยินดีอย่างยิ่งครับคุณแม่ ผมขออนุญาตช่วยเตรียมวัตถุดิบนะครับ ผมถนัดเรื่องการหั่นผักให้มีความยาวเท่ากันเป๊ะๆ จะได้สุกพร้อมกันพอดี" ธันวาลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง พายมองตามหลังเขาไปราวกับเห็นภาพหลอน เขาไม่ใช่ธันวาคนเดิมที่เธอรู้จัก แต่นี่คือ 'ธันวาเวอร์ชันรุกฆาต' ที่เธอกำลังจะพ่ายแพ้ราบคาบ หนึ่งชั่วโมงต่อมา บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องแกง แต่กลับมีรังสีความกดดันแผ่ออกมาเป็นระยะ พายพยายามจะช่วยหยิบจับนั่นนี่ แต่ความซุ่มซ่ามประจำตัวก็ทำงานอีกครั้ง เธอสะดุดพรมในห้องครัวจนตัวเซไปชนกับธันวาที่กำลังถือมีดเชฟเตรียมหั่นฟักทอง "ว้าย!" มือของพายคว้าไหล่ธันวาไว้แน่นเพื่อทรงตัว แต่นั่นกลับทำให้ทั้งคู่เสียหลักไปพิงเคาน์เตอร์ครัว มือของธันวาที่ถือมีดจึงต้องรีบวางลงอย่างรวดเร็วเพื่อประคองเอวของเธอไว้ไม่ให้ล้มลงกับพื้น ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร พายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความสะอาดจากตัวเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาเจ้านายที่ดุลูกน้อง แต่มันมีความอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปอย่างแรง "ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยนะเรา..." ธันวาพึมพำ เสียงทุ้มต่ำของเขาช่างทรงพลังจนพายเผลอกลั้นหายใจ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เดินระวัง... ถ้าผมไม่อยู่รับไว้ จะเกิดอะไรขึ้นรู้ไหม?" "ก็... ก็คุณทำห้องครัวสะอาดเกินไปจนลื่นนี่นา" พายเถียงไม่ออก แต่หัวใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด "ธันวาจ๊ะ พายจ๊ะ เสร็จหรือยังเอ่ย?" เสียงคุณหญิงนวลจันทร์ตะโกนมาจากห้องรับแขก ธันวาปล่อยมือจากเอวของพายอย่างน่าเสียดาย เขายิ้มให้เธออีกครั้ง คราวนี้เป็นยิ้มที่ทำให้เธอรู้ตัวว่า เธอไม่มีวันหนีเงื้อมมือคุณชายคนนี้พ้นแน่ๆ แต่ทว่า... ความสุขที่กำลังก่อตัวขึ้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นอย่างรัวและหนักหน่วง ราวกับมีใครบางคนกำลังเร่งร้อนที่จะเข้ามาทำลายบรรยากาศอันแสนหวานนี้ พายเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งของ 'รินรดา' ยืนอยู่หน้าบ้านในชุดแบรนด์เนมราคาแพง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นภาพของธันวาที่ถือผ้ากันเปื้อนเดินตามหลังพายออกมาจากครัว "ธันวา! คุณมาทำอะไรที่นี่ในวันหยุด?" รินรดาแผดเสียงขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเขา ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาในบ้านโดยไม่รออนุญาต "ฉันมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่บริษัท และคุณต้องเคลียร์กับฉันเดี๋ยวนี้!" ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาทันควัน เขาหันไปมองพายด้วยสายตาที่บอกว่า 'อยู่ตรงนี้ก่อนนะ' ก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับรินรดา แต่ทว่าสิ่งที่รินรดาพูดต่อมากลับทำให้พายแทบหยุดหายใจ "ถ้าคุณยังอยากให้ความลับเรื่อง 'ข้อตกลง' ของคุณกับพ่อพายยังคงเป็นความลับอยู่ละก็... ออกไปคุยกับฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ ธันวา!" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและคุณชายธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อให้ในตอนหน้า เพื่อเฉลยปมรักที่ซ่อนเร้นไว้ค่ะ!