การลอบสังหาร

"อย่าให้ข้าต้องออกแรงมากไปกว่านี้เลย ศิษย์น้องหญิง... เจ้าก็รู้ว่าหิมะที่งดงามที่สุด หากเปื้อนเลือดสีชาด จะดูน่าเสียดายเพียงใด" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยไอสังหารเยือกเย็นดังก้องสะท้อนไปมาระหว่างต้นไม้ยักษ์ใน 'ป่ามายา' ชิงเสวี่ยหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาของนางที่เคยเรียบเฉยดุจผิวน้ำในฤดูหนาวกลับวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ นางไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จงใจปล่อยออกมาจากเงามืดเบื้องหลัง "ข้าจำได้ว่า สำนักเซียนเมฆาไร้ลักษณ์ไม่เคยสอนให้ศิษย์มีนิสัยลอบกัดเช่นหนูโสโครก" ชิงเสวี่ยเอ่ยเสียงราบเรียบ หากแต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงด้วยกระแสปราณเย็นยะเยือกที่ทำให้พืชพรรณรอบข้างเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "โลกภายนอกเปลี่ยนไปแล้ว ชิงเสวี่ย" ร่างในชุดคลุมสีนิลก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็ก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นในอดีต บัดนี้กลับฉายแววบิดเบี้ยวด้วยตัณหาและอำนาจมืด "กฎเกณฑ์ที่เจ้าเคารพนักหนา มันก็แค่โซ่ตรวนที่ผูกมัดผู้แข็งแกร่งให้ต่ำต้อยกว่าพวกอาจารย์ไร้น้ำยาเหล่านั้น" 'เจ้าหนู... ระวัง! ปราณมารที่แผ่ออกมานี้ไม่ใช่ระดับธรรมดา มันคือเคล็ดวิชาดูดกลืนวิญญาณที่สาบสูญไปนานแล้ว' เสียงแหบพร่าของอาวุโสไป๋ดังขึ้นในห้วงความคิด ความร้อนรนในน้ำเสียงนั้นทำให้นางรู้ทันทีว่าสถานการณ์นี้อันตรายกว่าที่คาดคิด ชิงเสวี่ยไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา นิ้วเรียวงามดีดออกไปในอากาศทันที 'กระบี่หิมะโปรย' เล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อพุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกสีเงิน แต่ทว่า... ก่อนที่กระบี่จะถึงตัวอีกฝ่าย เงามืดรอบข้างกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นโซ่ตรวนสีดำทมิฬที่พุ่งเข้าพันธนาการนางไว้แน่น "ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้า..." ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความตายจากไอปีศาจทำให้ลมหายใจของชิงเสวี่ยสะดุด "ข้ามาเพื่อพาเจ้ากลับไป... ไปยังที่ที่เจ้าควรจะอยู่ เคียงข้างข้า บนบัลลังก์เหนือใต้หล้า" "เจ้าเข้าใจผิดอย่างมหันต์ มู่หยาง" ชิงเสวี่ยแค่นยิ้ม มุมปากของนางมีหยดเลือดไหลซึมออกมาจากการฝืนใช้พลังปราณต้านทานโซ่ตรวนนั้น "คนอย่างข้า ต่อให้ต้องดับสูญในนรกอเวจี ก็ไม่มีวันก้มหัวให้พวกเนรคุณที่เหยียบย่ำชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อความต้องการส่วนตน!" สิ้นคำประกาศกร้าว แสงสีขาวนวลตาพลันระเบิดออกจากร่างของนาง 'เคล็ดวิชาเหมันต์นิรันดร์: ขั้นที่ห้า - สภาวะสูญสิ้น' ทั่วทั้งป่ามายาพลันเงียบสงัด เสียงลมหายใจของแมกไม้ขาดหายไป ทุกอย่างกลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา โซ่ตรวนสีนิลที่พันธนาการนางแตกกระจายออกเป็นผุยผง ชิงเสวี่ยตวัดฝ่ามือซัดเข้าใส่ร่างมู่หยางจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยไปหลายสิบก้าว หน้ากากเหล็กของเขาแตกละเอียดเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งมาร มู่หยางกระอักเลือดออกมาคำโต แต่ทว่า... แทนที่เขาจะโกรธเกรี้ยว เขากลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เยี่ยมมาก! พลังที่ตื่นขึ้นมาจากการฝืนขีดจำกัด... นี่แหละคือชิงเสวี่ยที่ข้ารอคอย" เขาปาดเลือดที่มุมปากพลางกวาดสายตามองนางด้วยความหิวกระหาย "แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะ ว่าข้าไม่ได้มาคนเดียว" ทันใดนั้น ผืนดินเบื้องล่างที่ควรจะเป็นน้ำแข็งกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รากไม้สีดำคล้ายงูยักษ์พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินล้อมกรอบตัวนางไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่โอบล้อมป่าแห่งนี้ไว้จนไม่เหลือทางรอด 'แย่แล้ว! นี่มันค่ายกลผนึกวิญญาณพันธนาการ มันไม่ได้มาเพื่อสังหารเจ้า แต่มันมาเพื่อกักขังและสูบพลังบำเพ็ญของเจ้าไปจนหมดสิ้น!' อาวุโสไป๋ร้องเตือนอย่างตื่นตระหนก ชิงเสวี่ยกัดฟันแน่น นางยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางไอสังหารที่รายล้อม แววตาของนางแน่วแน่และดุดันราวกับราชินีที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตาย ทว่าในขณะที่นางกำลังจะทุ่มพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อทำลายค่ายกล เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้อีกฝั่ง เขาไม่ได้สวมชุดมาร แต่สวมชุดศิษย์เอกของสำนักเซียนที่นางเพิ่งจากมาเมื่อวาน... คนที่นางไว้ใจที่สุด "ศิษย์พี่ใหญ่..." ชิงเสวี่ยพึมพำด้วยความตกตะลึงจนพลังในมือสั่นไหว เมื่อเห็นดาบในมือของเขาจ่อตรงมาที่ลำคอของนาง "ขอโทษด้วย ชิงเสวี่ย... ท่านเจ้าสำนักสั่งมาว่า เจ้าเป็นตัวแปรที่ไม่ควรมีชีวิตรอดต่อไป" รอยยิ้มเยือกเย็นของเขาสะท้อนในดวงตานาง ขณะที่ปลายดาบนั้นไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ความจริงที่โหดร้ายกว่าคมดาบกำลังแทรกซึมเข้าสู่หัวใจของนาง... ปิดฉากทุกความศรัทธาที่นางเคยมี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านด่านเคราะห์และเปิดเผยความลับอันดำมืดไปพร้อมกับชิงเสวี่ยในตอนนี้นะคะ!