น้ำแข็งจำลองร่าง

"เจ้าคิดว่าคมดาบที่จ่อคอหอยเจ้าอยู่... คือสิ่งเดียวที่ข้าจะพรากไปจากเจ้าได้หรือ ชิงเสวี่ย?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นข้างใบหู แรงกดดันมหาศาลจากปราณมารสีโลหิตแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ชิงเสวี่ยกัดฟันแน่นจนรสเลือดคละคลุ้งในปาก นางไม่หันไปมองใบหน้าของผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็น 'ศิษย์พี่' ผู้อบอุ่นอีกต่อไป ความศรัทธาที่เคยยึดเหนี่ยวพังทลายลงไม่ต่างจากกระจกที่แตกละเอียดเหลือเพียงเศษเสี้ยวอันแหลมคมที่ทิ่มแทงหัวใจตนเอง นางตัดสินใจไม่โต้ตอบด้วยคำพูด แต่ใช้วิชา 'ย่างก้าวเหมันต์นิรันดร์' ทิ้งร่างเบี่ยงหลบในเสี้ยววินาทีที่ดาบของมู่หยางตวัดผ่าน สายลมจากการฟาดฟันเฉือนผ่านชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์จนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ไหล่—อนุสรณ์แห่งคำโกหกของเขาในอดีต "จะหนีไปไหน?" มู่หยางแค่นหัวเราะ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเงาร่างที่พร่าเลือนของนางที่กำลังทะยานเข้าสู่ใจกลางหุบเขาไร้แสง ในห้วงจิตของชิงเสวี่ย เสียงของอาวุโสไป๋ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน "ชิงเสวี่ย! วิชา 'น้ำแข็งจำลองร่าง' ของเจ้ายังฝึกไม่ถึงขั้นสูงสุด หากใช้ในยามที่ปราณอ่อนกำลังเช่นนี้ เจ้าอาจจะธาตุไฟเข้าแทรกถึงแก่ชีวิตได้นะ!" *‘หากไม่ทำเช่นนั้น ข้าก็ต้องตายด้วยมือของเขาอยู่ดี ท่านอาวุโส... ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุด แต่การต้องตกอยู่ภายใต้อาณัติของมารร้ายเช่นเขา คือสิ่งที่ข้าไม่อาจยอมรับได้’* นางส่งกระแสจิตตอบกลับด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงบนโขดหินกลางธารน้ำแข็งสีคราม นางหลับตาลง สมาธิรวมศูนย์อยู่ที่จุดตันเถียน ปราณเหมันต์อันหนาวเหน็บไหลเวียนไปทั่วร่างจนผิวพรรณเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดดุจหยกสลัก นางถ่ายเทพลังปราณทั้งหมดลงไปที่หยดน้ำค้างแข็งบนปลายนิ้ว ก่อนจะดีดมันออกไปในอากาศ *วิชาลับ: บุปผาเหมันต์ลวงตา!* ทันใดนั้น ไอเย็นจัดพุ่งพล่านก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างมนุษย์ที่ดูไม่ต่างจากตัวนางแม้แต่น้อย ทั้งกลิ่นอาย ทั้งจังหวะการหายใจ แม้กระทั่งไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวตนนั้น ยังสมจริงจนยากจะแยกออก มู่หยางพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบมารในมือแทงทะลุร่างเงาของชิงเสวี่ยอย่างจัง รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขายังไม่ทันจางหาย ร่างนั้นก็แตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นชิ้น วูบไหวราวกับภาพมายาที่ถูกลมพัดพาไป "กลอุบายตื้นเขิน!" มู่หยางคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ หุบเขาที่เคยเงียบสงบพลันสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล ในขณะที่มู่หยางกำลังสับสน ชิงเสวี่ยที่หลบซ่อนอยู่หลังม่านหมอกน้ำแข็งเพียงไม่กี่ฉื่อได้แต่กลั้นหายใจ ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บจากการใช้วิชาฝืนขีดจำกัด ปลายเท้าของนางแตะลงบนพื้นน้ำแข็งอย่างแผ่วเบาที่สุด พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ทว่า... มู่หยางมิใช่จอมมารดาษๆ เขาหยุดชะงัก สายตากวาดมองไปที่หยดเลือดสีแดงสดหยดหนึ่งที่ซึมลงบนพื้นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าของนาง ซึ่งนางพลาดทำหล่นลงไประหว่างการร่ายวิชา เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม ไม่หันไปมองทางไหนอีก แต่กลับพุ่งตัวเข้าหาทิศทางที่ชิงเสวี่ยซ่อนตัวอยู่อย่างแม่นยำ "เจอตัวแล้ว... ยอดรักของข้า" ชิงเสวี่ยเบิกตากว้าง ความหวาดหวั่นแล่นพล่านทั่วร่าง เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอย่างบิดเบี้ยวของมู่หยางที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่ปลายจมูก มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าลำคอระหงของนางเอาไว้แน่น "ข้าบอกแล้วอย่างไร ว่าในโลกแห่งความจริง... เจ้าไม่มีวันหนีเงาของข้าพ้น" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะได้ตัวนางไปนั้น แสงสีทองประหลาดก็สว่างวาบขึ้นจากแหวนมิติของนาง แรงผลักดันอันมหาศาลจาก 'ตราประทับแห่งเทพพิทักษ์' ที่นางไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ได้ระเบิดออกกะทันหัน ร่างของมู่หยางถูกดีดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว ชิงเสวี่ยล้มลงหอบหายใจอย่างอ่อนแรง แต่ดวงตานางกลับมองเห็นบางสิ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น... ร่างของมู่หยางที่ถูกดีดออกไปนั้น บัดนี้กลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเขาไม่ได้จ้องมองมาที่นาง แต่กำลังจ้องมองไปที่เบื้องหลังของนางด้วยความตื่นตระหนกที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "เจ้า... เจ้าพา 'เขา' มาด้วยหรือ?" ชิงเสวี่ยสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันหนาวเย็นยิ่งกว่าวิชาเหมันต์ของนางที่กำลังทาบทับลงมาบนแผ่นหลัง มันคือพลังที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน ลึกล้ำ เก่าแก่ และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่แท้จริง ค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ... ในความมืดมิดของถ้ำลึกนั้น เงาร่างหนึ่งที่ถูกจองจำมานับพันปีค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับดวงตาที่เปิดขึ้นราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเซียนไปกับข้านะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้ชิงเสวี่ยในบทต่อไปค่ะ!