เคล็ดวิชาลึกลับ

"จงวางมือลงบนคอของข้าเสียเถิดศิษย์น้อง... แล้วข้าจะสัญญาว่าสายเลือดตระกูลหลินที่เหลืออยู่เพียงเจ้า จะได้เสวยสุขบนบัลลังก์มารที่ไม่มีวันดับสูญ" คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาจากปากของมู่หยางเพียงอย่างเดียว ทว่ามันดังก้องอยู่ในมโนภาพที่บิดเบี้ยวของชิงเสวี่ย กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกของปราณเหมันต์ในกายเธอแปรปรวนราวกับพายุที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความเคียดแค้น ชิงเสวี่ยตวัดดาบหิมะในมือวาดวงโค้ง ปลายดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับเลือนหายไปเหมือนหมอกควันที่ถูกลมพัดผ่าน เหลือเพียงเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ทิ้งไว้ในความเงียบงัน เธอหอบหายใจรวยริน ความเย็นที่ควรจะคุมสติได้กลับสั่นคลอน อดีตศิษย์พี่ผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อฆ่าเขา แต่มันมาเพื่อพรากจิตวิญญาณแห่งเซียนไปจากเธอ "เจ้าจะยอมให้พวกมารมันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นนี้ไปตลอดหรือ?" เสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้นมาจากความว่างเปล่า ชิงเสวี่ยชะงัก สายตาสีเทาเย็นชาดุจหิมะแรกฤดูกวาดมองไปรอบโถงถ้ำร้างที่เธอหลบภัยเข้ามา ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับแหวนหยกสีขาวขุ่นวงหนึ่งที่วางอยู่บนแท่นศิลาเก่าคร่ำคร่า มันเปล่งประกายประหลาดราวกับดวงตาดวงที่สามที่จ้องมองมายังเธอ เธอก้าวเข้าไปใกล้ด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้ลมหายใจจะยังไม่คงที่ นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนเอื้อมไปหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา ทันทีที่ผิวสัมผัสแตะต้อง วงแหวนก็เปล่งแสงเจิดจ้าเสียดแทงจนต้องหลับตาลง "จิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญเหมันต์ที่เต็มไปด้วยไอสังหาร... ช่างน่าสนใจยิ่งนัก" เงาร่างโปร่งแสงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า เป็นบุรุษชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ หนวดเครายาวถึงอก ดวงตาคมกล้าที่แฝงไว้ด้วยความรู้แจ้ง อาวุโสไป๋... ผู้ที่เคยกล่าวขานกันว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับวิชาลับแห่งสรวงสวรรค์ "ท่านคือใคร" ชิงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความระแวดระวัง "ผู้ที่เจ้าตามหาในตำราเก่าคร่ำคร่าอย่างไรเล่า" อาวุโสไป๋ยิ้มบางๆ "ชิงเสวี่ย หากเจ้ายังคงยึดติดกับปราณเหมันต์เพียงผิวเผิน เจ้าไม่มีวันต้านทานมู่หยางได้ แม้แต่เศษเสี้ยวของมันก็ไม่ได้" คำกล่าวนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของหญิงสาวราวกับเข็มพิษ เธอไม่ได้โต้เถียง แต่กลับทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิแผ่ปราณเย็นยะเยือกออกมาเป็นวงกว้างรอบกาย "สอนข้า" เธอพูดสั้นๆ แต่มั่นคง อาวุโสไป๋หัวเราะลั่นถ้ำ "การฝึกฝนแบบก้าวกระโดดน่ะหรือ? มันต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่เจ้าไม่เคยพานพบมาก่อน ชิงเสวี่ย... ข้าจะส่งปราณนิรันดร์เข้าสู่เส้นชีพจรของเจ้าโดยตรง หากเจ้าทนไม่ได้ ร่างกายเจ้าจะแตกสลายกลายเป็นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิตไปตลอดกาล" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ชิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ไอเย็นรอบกายเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นหิน เธอไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย "เริ่มเถิด" เมื่อสิ้นคำสั่ง อาวุโสไป๋ก็ขยับนิ้วชี้มาที่หน้าผากของเธอ กระแสพลังสีขาวบริสุทธิ์ดุจสายน้ำค้างสวรรค์พุ่งเข้าสู่ร่างกายเธอทันที ความเจ็บปวดเปรียบเสมือนมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจรทั่วร่าง ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้าน ผิวพรรณเริ่มปรากฏรอยร้าวสีฟ้าใส แต่หญิงสาวกลับกัดฟันแน่น ไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องครางออกมา เธอเปลี่ยนความเจ็บปวดนั้นเป็นพลัง ขัดเกลาปราณภายในให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นจากหิมะ กลายเป็นน้ำแข็งนิรันดร์ที่ไม่อาจหลอมละลาย เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความลับของจักรวาลที่ซ่อนอยู่ในวิชาที่อาวุโสไป๋มอบให้ การบำเพ็ญเพียรของเธอก้าวข้ามผ่านระดับเซียนขั้นต้นไปสู่ขั้นกลางเพียงชั่วข้ามคืน... ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเข้าสู่ภวังค์แห่งการบรรลุธรรมนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ปากทางเข้าถ้ำ "ศิษย์น้องที่รัก... ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าเจ้าหนีข้าไม่พ้น" ชิงเสวี่ยลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามวาวโรจน์ แสงแห่งไอเย็นพุ่งพล่านไปทั่วโถงถ้ำจนหินงอกหินย้อยกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่งดงามและน่าสะพรึงกลัว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ รัศมีปราณรอบตัวสั่นสะเทือนมิติรอบข้าง แต่ทว่า ทันใดนั้น... กลิ่นอายมารที่เข้มข้นจนน่าอึดอัดก็แทรกซึมผ่านไอเย็นเข้ามา ปรากฏร่างของมู่หยางยืนอยู่เบื้องหน้าไม่กี่ก้าว ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของชิงเสวี่ยหยุดเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวของเขา แต่เป็นสิ่งที่เขาสวมอยู่ที่คอ... สร้อยคอหยกตระกูลหลินที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับคฤหาสน์ของเธอในคืนที่ไฟนรกผลาญเผาทุกสิ่ง! "เจ้าอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งจดหมายบอกตำแหน่งของเจ้าให้ข้าในคืนนั้น?" มู่หยางกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนผู้หนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกความเชื่อมั่นที่เธอเคยมี ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายเซียนที่หนาวเหน็บนี้กับชิงเสวี่ยนะคะ