สำนักเมฆาจาง

รอยยิ้มของมู่หยางยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ดุจคมมีดน้ำแข็งที่กรีดซ้ำลงบนรอยแผลเก่าในดวงจิตของชิงเสวี่ย ความแค้นชำแรกผ่านลมหายใจเข้าออกจนไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านรอบกาย นางสะบัดชายแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์เพื่อกดขี่คลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนให้สงบลงอย่างรวดเร็ว เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยให้ความโกรธครอบงำ ศัตรูในเงามืดมีมากกว่าที่ตาเห็น หากนางต้องการกระชากหน้ากากของพวกมันออกมาทีละชั้น ก้าวแรกที่ต้องทำคือการซ่อนตัวตนให้มิดชิดที่สุดในสถานที่ที่อันตรายที่สุด... สำนักเมฆาจาง ป้ายไม้เก่าแก่สลักคำว่า 'สำนักเมฆาจาง' ปรากฏอยู่เบื้องสายตา ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขาเทียนซานตลอดทั้งปี กลิ่นอายของค่ายกลป้องกันสำนักแผ่ซังประทะผิวกายจนรู้สึกได้ถึงความกดดันระดับปฐพี ชิงเสวี่ยในยามนี้สวมชุดศิษย์นอกสำนักสีเทาหม่นเนื้อหยาบ ใบหน้าที่งดงามดุจเทพเซียนถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมหน้าเนื้อบางเบา นางเกล้ามวยผมอย่างเรียบง่าย ปราศจากเครื่องประดับล้ำค่าใดๆ ทั้งสิ้น รัศมีแห่งความเย็นชาถูกเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทางนอบน้อมเยี่ยงศิษย์ใหม่ผู้ไร้รากฐาน "เจ้า... เด็กใหม่รายงานตัวห้องโถงกลาง เร็วเข้าหน่อย!" เสียงห้วนจัดของศิษย์พี่ควบคุมการรับเข้าสำนักดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของนาง ชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกริบดุจหิมะพันปีทอประกายราบเรียบไร้ระลอกคลื่น นางก้าวเท้าเดินตามหลังคนผู้นั้นเข้าไปด้านใน ท่วงท่าสง่างามแม้จะอยู่ในชุดที่ต่ำต้อยเพียงใดก็ไม่อาจปิดบังกระดูกเซียนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดได้ ภายในห้องโถงรับรอง กลิ่นอูปธูปจันทน์ลอยคละคลุ้งผสมผสานกับเสียงถกเถียงของเหล่าศิษย์ใหม่ที่มารายงานตัวจากทั่วสารทิศ ชิงเสวี่ยยืนปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แต่กลับสร้างระยะห่างที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โดยธรรมชาติ ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องขนลุกชันอย่างไม่ทราบสาเหตุ *(แม่นาง... ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายค่ายกลโบราณซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาของสำนักนี้ ระวังตัวด้วย มันไม่ใช่สำนักฝึกยุทธธรรมดาอย่างที่เจ้าเข้าใจ)* เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นในห้วงจิตสำนึกคือเสียงของอาวุโสไป๋ ผู้ผนึกจิตอยู่ในแหวนมิติ ชิงเสวี่ยไม่ได้ขยับริมฝีปากตอบ แต่นางส่งกระแสจิตกลับไปอย่างรวดเร็ว *'ข้ารู้ตัวดีท่านอาวุโส มารในสำนักนี้มีรากฐานลึกซึ้งกว่าที่คาด ข้าแค่วางศิลาเพื่อรอวันพังทลายพวกมันเท่านั้น'* ในขณะที่นางกำลังก้มหน้าลงเพื่อตรวจดูป้ายหยกประจำตัวที่สลักเลข 'เก้า' อยู่นั้น พลันเกิดแรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากเบื้องบน ศิษย์ใหม่หลายคนถึงกับทรรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความอึดอัด แรงกดดันระดับปราณก่อเกิดขั้นสูงพุ่งตรงมาที่นางโดยเฉพาะ เจตนาคุกคามชัดเจนยิ่งนัก! ชิงเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ปราณเหมันต์ในตันtian (จุดตันเถียน) หมุนวนอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง นางใช้เคล็ดวิชา 'กลืนกินดาราน้ำแข็ง' ดูดซับแรงกดดันนั้นเข้ามาภายในร่างอย่างแนบเนียน ก่อนจะสะท้อนมันกลับไปบางเบาเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต "โอ้? ศิษย์น้องผู้นี้ดูเหมือนจะมีกระดูกที่แข็งกว่าคนอื่นนะ" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นจากทางประตูโถง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีครามปักลายเมฆาจางขอบทองก้าวเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาเรียวรีมองสำรวจชิงเสวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจใคร่รู้ ศิษย์รอบข้างต่างรีบประสานมือคำนับด้วยความหวาดกลัวทันทีที่เห็นหน้าเขา "คารวะศิษย์พี่ใหญ่... หลี่เทียนเฉิง" หลี่เทียนเฉิง บุตรชายของผู้อำนวยการสำนักเมฆาจาง และเป็นศิษย์อัจฉริยะที่ครองอันดับหนึ่งของศิษย์สายใน เขาเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าชิงเสวี่ย กลิ่นอายของความกดดันเมื่อครู่มาจากตัวเขานั่นเอง หลี่เทียนเฉิงยื่นมือหมายจะเอื้อมไปเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออกต่อหน้าธารกำนัล เพื่อดูโฉมหน้าที่แท้จริงของหญิงสาวผู้กล้าต่อต้านแรงกดดันของเขา ชิงเสวี่ยไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาดุจน้ำแข็งจ้องมองมือที่กำลังยื่นเข้ามา นางเตรียมปลดปล่อยกระบี่น้ำแข็งสังหารในแหวนมิติหากเขาแตะต้องตัวนางแม้แต่นครเดียว บรรยากาศภายในโถงกว้างพลันเย็นยะเยือกจนหยดน้ำค้างบนหน้าต่างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ทว่า... ก่อนที่นิ้วของหลี่เทียนเฉิงจะสัมผัสโดนผ้าคลุม เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานเสียดแก้วหูของผู้คนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังเงาเสาหินทึบ "หึๆๆ ศิษย์พี่หลี่... ของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้ เกรงว่าท่านจะไม่มีปัญญาจับมันมาเล่นหรอกกระมัง" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด เมฆหมอกสีดำจางๆ ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้ว รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มผู้นั้นทำให้หัวใจของชิงเสวี่ยกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม... มันไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้ทรยศ ที่แอบแฝงตัวเข้ามาในสำนักเมฆาจางก่อนหน้าน นางแล้ว! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 2 นี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ