บาดแผลลึก

“เจ้าคิดจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเด็กพวกนี้จริงหรือ... ชิงเสวี่ย” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงบดขยี้ของหินผาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชาก มู่หยางยืนอยู่เบื้องหน้าข้า ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีม่วงคล้ำจากเงาดำที่กำลังเลื้อยพล่านราวกับงูพิษใต้ฝ่าเท้า รอบกายข้าคือศิษย์สำนักเหมันต์นิรันดร์ที่กำลังสั่นสะท้าน พวกเขาคืออนาคตที่ข้าต้องปกป้อง แต่ในวินาทีนี้ ลมหายใจของข้าเริ่มขาดห้วง เมื่อกลิ่นอายมารของเขาทะลวงผ่านปราณคุ้มกายเข้ามาดุจเข็มนับพันเล่ม “พวกเขายังไม่รู้อะไรเลย มู่หยาง” ข้าแค่นเสียงตอบ ความเย็นเยือกในกายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นไอสีขาวจางๆ ที่ไหลรินออกมาจากมุมปาก “ความแค้นของท่านไม่ควรถูกชำระด้วยเลือดของคนไร้เดียงสา” มู่หยางหัวเราะร่า รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างจนดูน่าเวทนา “ไร้เดียงสา? ในโลกแห่งผู้ฝึกตน คำนี้มีไว้สำหรับคนตายเท่านั้น!” ฉับพลัน! เงาดำใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พุ่งเข้าใส่ศิษย์รุ่นเยาว์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังข้าด้วยความเร็วเกินกว่าที่ใครจะต้านทาน ทว่าในวินาทีที่เงานั้นกำลังจะขย้ำคอหอยเด็กหนุ่ม ข้าตัดสินใจทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย ข้าเบี่ยงกายเข้าขวางด้วยกระบี่เหมันต์ที่ยังมิได้ชักจากฝัก แทนที่จะใช้ปราณต้านรับ ข้ากลับเลือกใช้ร่างกายรับการจู่โจมนั้นแทน! *ฉึก!* เงาดำแหลมคมทิ่มแทงทะลุผ่านหัวไหล่ขวาของข้า เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิมะขาวโพลนจนกลายเป็นสีทับทิมที่บาดตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกไฟเผา แต่นี่ไม่ใช่เพียงการบาดเจ็บทางกายภาพ แต่มันคือการแทรกซึมของพิษมารที่พยายามจะกัดกินเส้นชีพจรปราณของข้า “ท่านอาจารย์!” เสียงร้องตื่นตระหนกของเด็กๆ ดังขึ้นรอบข้าง ข้ากัดฟันแน่น ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกบัดนี้ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด สายตาของข้าจ้องมองมู่หยางที่ชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขามีร่องรอยของความตกใจฉายชัดก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกริ้วโกรธที่น่าสะพรึงกลัว “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” เขาคำราม พุ่งเข้ามาประชิดตัวข้าด้วยมือที่หมายจะคว้าไหล่ข้างที่บาดเจ็บ “เจ้ายอมเจ็บเพื่อพวกสวะนี่เนี่ยนะ? ชิงเสวี่ย เจ้ามันไม่เคยเปลี่ยน! ยังคงเป็นคนโง่เขลาที่เอาหัวใจไปผูกไว้กับสิ่งที่ไม่มีวันรักเจ้าจริง!” “ท่านไม่เข้าใจหรอก...” ข้ากระซิบ แววตาของข้าพร่ามัวลงชั่วขณะ แต่ความมุ่งมั่นในใจกลับเด่นชัดกว่าสิ่งใด “การเป็นเซียนมิใช่การอยู่เหนือผู้อื่น แต่มันคือการแบกรับสิ่งที่ผู้อื่นมิอาจแบกไหว... ข้าปกป้องพวกเขา เพราะข้าเห็นตัวข้าในวัยเยาว์ในแววตาของพวกเขาต่างหาก” อาวุโสไป๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในแหวนมิติส่งเสียงเตือนผ่านจิต “ชิงเสวี่ย! เจ้าเสียปราณไปเกินครึ่งแล้ว หากยังฝืนต้านรับพลังมารนี้ หัวใจเหมันต์ของเจ้าจะแตกสลาย! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!” ข้ามิได้ตอบโต้ทำเพียงกระชับมือที่กุมด้ามกระบี่แน่น ข้าเริ่มโคจรลมปราณเหมันต์ที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อกดทับบาดแผล ความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาทำให้หิมะรอบข้างเริ่มเกาะตัวเป็นผลึกน้ำแข็งที่แหลมคม ข้ากำลังสร้างเขตอาคมขึ้นมา... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของข้าเองก็ตาม มู่หยางหยุดนิ่ง เขามองดูหยดเลือดของข้าที่หยดลงบนผืนหิมะ มือของเขาที่ยื่นออกมาหมายจะคว้าตัวข้าสั่นระริก สายตาของเขาไม่ได้มีความเกลียดชังเพียงอย่างเดียว แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ข้าไม่อาจนิยามได้ “ถ้าเจ้าจะตาย... ข้าจะให้เจ้าตายในอ้อมกอดของข้าเท่านั้น” เขาพึมพำ ก่อนจะยกมือขึ้นเหนือศีรษะ เงาดำที่เคยกระจายอยู่ทั่วทิศกลับพุ่งรวบรวมเป็นหอกทมิฬขนาดยักษ์บนท้องฟ้า มันเล็งเป้าหมายมาที่หัวใจของข้าโดยตรง ทว่าในจังหวะที่มู่หยางกำลังจะปลดปล่อยพลังเฮือกสุดท้าย ท้องฟ้าเบื้องบนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เสียงระฆังมิติที่คุ้นเคยดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วภูเขาเซียน เงาร่างหนึ่งในชุดขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นทำให้แม้แต่จอมมารมู่หยางยังต้องชะงักและเปลี่ยนสีหน้าไปทันที “ชิงเสวี่ย... เจ้าไม่ได้สู้เพียงลำพัง” เสียงนั้นเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้หิมะรอบข้างหยุดนิ่ง ข้าเงยหน้าขึ้นมองร่างที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยความตกตะลึง ก่อนที่สติของข้าจะเริ่มเลือนหายไป ข้าได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากผู้มาใหม่ว่า... “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า 'ตราประทับแห่งเทพเซียน' ที่บรรพบุรุษมอบให้เจ้า... แท้จริงแล้วมันคืออะไร” ความเจ็บปวดที่บาดแผลมลายหายไปในพริบตา แต่กลับถูกแทนที่ด้วยพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายจนแทบจะระเบิดออก ข้าสัมผัสได้ถึงความลับที่ถูกปิดตายในสายเลือดของข้าเองที่กำลังตื่นขึ้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ข้ามาจนถึงตอนนี้นะคะ