ทุ่งสังหาร

"ท่านเรียกสิ่งนี้ว่าความเมตตาหรือมู่หยาง? การกักขังดวงวิญญาณผู้บริสุทธิ์ไว้ในฝ่ามือเน่าเฟะนั่น... ช่างเป็นความอัปยศที่ข้าไม่อาจยอมให้คงอยู่แม้แต่วินาทีเดียว" คำพูดของข้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสปราณเหมันต์ที่เยียบเย็นจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว ข้ากวาดสายตามองร่างที่เคยเปรียบเสมือนอาจารย์ผู้สูงส่ง บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยไอสีดำทมิฬที่พวยพุ่งออกมาจากร่างอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นอายความตายคละคลุ้งไปทั่วทุ่งโล่งที่ไร้หญ้าเขียวขจี มีเพียงเถ้าถ่านและซากศพที่นอนทับถมกันเป็นชั้นหนา มู่หยาง—หรือสิ่งที่สวมรอยอยู่ในร่างนั้น—แค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีคนนับร้อยกำลังพูดพร้อมกัน "ชิงเสวี่ย... ศิษย์น้องที่รัก เจ้ายังอ่อนต่อโลกนัก" เขาขยับนิ้วอย่างแช่มช้า กลุ่มควันดำที่กักขังวิญญาณเหล่านั้นบิดเบี้ยวตามจังหวะการเคลื่อนไหว "คนเหล่านี้คือเศษเสี้ยวแห่งพลังที่ข้าต้องการเพื่อบรรลุขอบเขตที่สวรรค์ยังต้องก้มหัวให้ เจ้าควรจะดีใจที่พวกเขาได้เป็นส่วนหนึ่งของข้า มิใช่ปล่อยให้ดวงวิญญาณมอดไหม้ไปอย่างไร้ค่าในวัฏสงสารที่ไร้ความยุติธรรมเช่นนี้" ข้าไม่รอให้เขาพล่ามจบ ปราณกระบี่เหมันต์ระเบิดออกรอบกาย เกล็ดหิมะที่คมกริบดุจมีดโกนก่อตัวเป็นพายุหมุนเข้าปะทะกับกำแพงไอปีศาจของเขาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ *“อย่าประมาทชิงเสวี่ย!”* เสียงกระซิบของอาวุโสไป๋ดังก้องอยู่ในจิตสำนึกของข้า *“ไอปีศาจของบรรพกาลตัวนั้นไม่ได้ถูกสยบโดยง่าย มันกำลังล่อหลอกให้เจ้าใช้ปราณจนหมดสิ้น เพื่อจะดูดกลืนเจ้าเป็นจานหลัก!”* ข้าเม้มริมฝีปากแน่น ข้าทราบดี แต่ในวินาทีที่เห็นเงาของอาจารย์กรีดร้องอยู่ใต้ฝ่ามือนั้น ความแค้นที่ข้าสะกดกลั้นมานานหลายปีก็พุ่งทะยานจนเกินควบคุม ข้าพุ่งตัวเข้าหามู่หยาง กระบี่ในมือวาดลากเส้นสายสีเงินยวดยาบ ราวกับจะแหวกผืนฟ้าและผืนดินออกจากกัน "เจ้ายังคงดื้อรั้นเหมือนวันวาน" มู่หยางไม่ได้หลบหลีก เขายกมือขึ้นรับคมกระบี่ของข้าด้วยมือเปล่า! แรงปะทะทำให้พื้นดินใต้เท้าข้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วทุ่งสังหาร สายตาของเขาที่จ้องมองมาไม่มีความรักใคร่หลงเหลืออยู่ มีเพียงความหิวกระหายที่เย็นชา "เจ้าคิดหรือว่ากระบี่ของเจ้าจะสังหารข้าได้? ในเมื่อข้าคือผู้ที่อยู่เหนือความตาย และเจ้า... ก็เป็นเพียงกวางน้อยที่วิ่งเข้าหาปากเสือ" "กวางที่พร้อมจะขย้ำคอเสือให้ตายในคราวเดียวต่างหาก!" ข้าสะบัดข้อมือ ปราณเหมันต์นิรันดร์พุ่งผ่านคมกระบี่เข้าสู่ร่างกายของมู่หยาง รอยน้ำแข็งเริ่มเกาะกุมตามแขนของเขาที่จับกระบี่ข้าไว้ ความเย็นนี้ไม่ใช่ความเย็นธรรมดา แต่มันคือความเย็นที่แช่แข็งได้แม้กระทั่งกฎเกณฑ์ของเวทมนตร์ มู่หยางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีโลหิตของเขาหรี่ลง ข้าอาศัยจังหวะที่เขากำลังจัดการกับไอเหมันต์ถีบตัวออกห่าง ก่อนจะรวบรวมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่ ท้องฟ้าเหนือทุ่งสังหารเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม หิมะเริ่มตกหนักจนมองไม่เห็นทาง "วิชาลับตระกูลข้า... ฝังศพนิรันดร์!" ข้าตวัดกระบี่ลงพื้น ดินแดนเบื้องหน้าพลันกลายเป็นทุ่งน้ำแข็งแหลมคมนับหมื่นเล่ม พุ่งเข้าเสียบร่างของมู่หยางจากทุกทิศทาง เสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณดังระงมไปทั่วบริเวณเมื่อพลังของข้าเข้าไปขัดขวางการควบคุมของมารร้ายนั่น มู่หยางไม่ได้ร้องออกมาแม้แต่น้อย เขาทำเพียงยืนนิ่งท่ามกลางปลายกระบี่น้ำแข็งที่แทงทะลุร่าง สีเลือดที่ไหลออกมากลับกลายเป็นไอสีดำที่ระเหยหายไปในอากาศ เขายกยิ้มที่ดูน่าขนลุกที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา... "เจ้าเก่งขึ้นมาก ศิษย์น้อง... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า ก่อนที่อาจารย์ของเจ้าจะถูกข้ายึดร่างไป เขาได้ทิ้งของขวัญชิ้นสุดท้ายเอาไว้ให้เจ้า" เขายื่นมืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่มาแตะที่หน้าอกตัวเอง แล้วดึงโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นออกมา โซ่นั้นพันธนาการอยู่กับร่างโปร่งใสร่างหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา ร่างของชายชราผู้คุ้นเคยที่ข้าโหยหามาตลอด... อาจารย์! "หากเจ้าแทงข้าอีกแม้แต่กระบี่เดียว... ดวงวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของอาจารย์เจ้า จะต้องแตกสลายไปพร้อมกับข้า เจ้าจะเลือกสิ่งใดชิงเสวี่ย? ความแค้น... หรือคนที่เจ้าเคารพรักที่สุดในชีวิต?" หัวใจของข้ากระตุกวูบ กระบี่ในมือสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ข้าเงยหน้ามองร่างของอาจารย์ที่พยายามส่งสายตาบอกให้ข้าลงมือ... ทว่าภาพความทรงจำที่เขาสอนข้าบำเพ็ญเพียรในยามเยาว์กลับฉายชัดขึ้นมาในสมอง วินาทีนั้นเอง ที่เงาดำใต้ฝ่าเท้าของมู่หยางเริ่มขยายตัว ราวกับจะกลืนกินข้าเข้าไปทั้งร่าง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหิมะอันเหน็บหนาวไปกับข้านะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ในตอนถัดไปค่ะ