ความลับใต้หุบเขา

"เจ้ามั่นใจแล้วหรือชิงเสวี่ย? ก้าวเท้าลงไปในหุบเขาพันปีนั่น... หมายถึงการตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ หากจิตของเจ้าไม่แกร่งดุจหินผา ความหนาวเหน็บระดับกระดูกแตกจะกัดกินวิญญาณเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว" เสียงของอาวุโสไป๋ดังก้องอยู่ในมโนภาพ น้ำเสียงแหบพร่าแฝงความกังวลที่หาได้ยากยิ่ง ชิงเสวี่ยไม่ได้ตอบโต้ นางยืนตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน ขอบเหวเบื้องหน้าคือความมืดมิดที่แผ่ไอเย็นเยือกจนแม้แต่ก้อนหินรอบข้างยังปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีคราม นางขยับชายอาภรณ์สีขาวสะอาดตาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวลงสู่ความว่างเปล่าโดยไม่ลังเล "หากข้าไม่กล้าเผชิญหน้ากับความตาย แล้วข้าจะเอาชนะโชคชะตาที่เน่าเฟะนี่ได้อย่างไร" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่เด็ดเดี่ยวจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ เมื่อร่างบอบบางร่วงหล่นสู่ก้นเหว สายลมพายุกรรโชกประหนึ่งคมมีดกรีดผ่านผิวพรรณ ชิงเสวี่ยรวบรวมปราณเหมันต์ไว้ที่ปลายนิ้วแล้วจิกลงบนผนังหินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีดำสนิท แรงปะทะทำให้ปราณในกายปั่นป่วน แต่ใบหน้าของนางยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ก้นเหวแห่งนี้ไม่ใช่เพียงถ้ำน้ำแข็งธรรมดา แต่มันคือหลุมศพของเหล่าเซียนที่พ่ายแพ้ต่อการบำเพ็ญเพียร เมื่อเท้าแตะพื้นหิมะสีขาวสะอาดที่ไร้รอยเท้าของสิ่งมีชีวิตมานับพันปี ความเย็นจัดถึงขีดสุดก็พุ่งเข้าใส่กายทันที นางรีบนั่งขัดสมาธิ สองมือประสานจีบนิ้ว ร่างกายเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ป้องกันไม่ให้โลหิตในกายแข็งตัว "กลิ่นอายนี้..." ชิงเสวี่ยพึมพำ ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นหิมะหนาเตอะ มันไม่ใช่พลังเซียนบริสุทธิ์ แต่เป็นพลังงานที่ผสมปนเปด้วยกลิ่นอายมืดดำอันคุ้นเคย "มู่หยาง...?" นางสลัดชื่อนั้นออกจากหัวอย่างรวดเร็ว แต่จังหวะการเต้นของหัวใจกลับเสียสมดุลไปเพียงวูบเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อาวุโสไป๋ก็ส่งเสียงเตือนผ่านจิตสื่อสาร "ระวัง! มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าเจ้า!" พื้นน้ำแข็งใต้ร่างของนางสั่นสะเทือน เสียงแตกเปราะดังระงมดุจเสียงกระจกแก้วที่ถูกทุบ ชิงเสวี่ยดีดตัวขึ้นกลางอากาศ กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำลึก ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานสายหนึ่งพุ่งทะลุชั้นน้ำแข็งขึ้นมา ก่อตัวเป็นรูปร่างของจารึกโบราณที่สลักชื่อสกุลของนางเอาไว้ด้วยอักขระมาร นางร่อนลงสู่พื้นอีกครั้ง สายตาจดจ้องไปที่จารึกนั้นด้วยความตื่นตะลึง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปแตะอักขระสีแดงนั้น พลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่เส้นลมปราณของนาง มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการถ่ายทอดความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ ภาพในอดีตฉายชัดขึ้น... คืนที่ตระกูลของนางถูกทำลาย ไม่ใช่เพียงเพราะการทรยศของคนในสำนัก แต่เป็นเพราะคำสาปที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดของนางเอง และคนที่ลงมือร่ายคำสาปนั้น... คือมู่หยางที่นางเฝ้าตามหา "เจ้ามาถึงจนได้นะ ชิงเสวี่ย..." เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังมาจากมุมมืดของถ้ำ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาดุจเทพบุตรแต่แฝงด้วยความโหดเหี้ยม มู่หยางยืนกอดอก มองดูหญิงสาวที่เขาเฝ้าถนอมและเฝ้าทำลายมาตลอดชีวิตด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเจ้า มู่หยาง เจ้าแอบตามข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" ชิงเสวี่ยลุกขึ้นยืน กระบี่เหมันต์ในมือเรียกปราณออกมาจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเกล็ดหิมะที่คมกริบ มู่หยางหัวเราะเบาๆ เดินเข้ามาใกล้นางโดยไม่สนคมกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอ เขาหยุดลงตรงหน้านาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้าที่เย็นเฉียบของชิงเสวี่ย "ข้าไม่ได้ตามเจ้ามาหรอก... แต่ข้าคือคนที่สร้างถ้ำแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อรอวันที่เจ้าจะบรรลุความจริงต่างหาก" เขายื่นมือออกมา หมายจะสัมผัสใบหน้านาง แต่ชิงเสวี่ยสะบัดกระบี่เข้าขัดขวาง หากทว่ากระบี่ของนางกลับทะลุผ่านร่างของเขาไปเหมือนกับว่ามู่หยางตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากไอปีศาจ! "นั่นไม่ใช่ร่างจริง!" อาวุโสไป๋ตะโกนก้องในหัว "หนีเร็วชิงเสวี่ย! มันกำลังดึงเจ้าเข้าสู่เขตอาคมมาร!" ชิงเสวี่ยจะขยับกายหนี แต่กลับพบว่าขาทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่มารสีดำที่งอกออกมาจากผนังถ้ำ มู่หยางในภาพลวงตาฉีกยิ้มกว้าง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเลือดที่ไหลหลั่งในคืนวันหายนะของตระกูลนาง "ยินดีต้อนรับสู่ก้นบึ้งของความจริง ชิงเสวี่ย... ต่อจากนี้ไป เจ้าจะไม่มีวันได้กลับขึ้นไปบนผืนดินนั้นอีกในฐานะเซียนผู้บริสุทธิ์" เสียงหัวเราะของเขาสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำน้ำแข็งที่เริ่มพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ พร้อมกับที่พื้นดินเบื้องหน้าของชิงเสวี่ยเปิดออก เผยให้เห็นโลงศพคริสตัลที่บรรจุร่างของใครบางคนเอาไว้... คนที่มีใบหน้าเหมือนกับชิงเสวี่ยไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวเหน็บและร่วมลุ้นไปกับชิงเสวี่ยในบทนี้นะคะ!