คำเตือนจากอาวุโส

“เจ้ากล้าสาบานต่อกระบี่ประจำตระกูลหรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าเห็นในนิมิตนั้น คือความจริง... ไม่ใช่เพียงภาพลวงที่มารร้ายใช้ล่อลวงจิตใจ” เสียงของอาวุโสไป๋ดังก้องอยู่ในมิติแหวน ห้วงเวลาที่ข้า—ชิงเสวี่ย—กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาบรรพชนในถ้ำเร้นลับ ความเย็นเยียบของไอกระบี่ที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้ทำให้จิตใจข้าสั่นคลอนเท่ากับคำถามนั้น ข้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเรียบเฉยดุจผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่พยายามสะกดไว้ “ท่านอาวุโส” ข้าเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นดุจหินผา “ท่านอยู่ในแหวนวงนี้มานานนับร้อยปี ท่านเห็นข้าบำเพ็ญเพียรจนบรรลุถึงขั้นเซียนพิสุทธิ์ ท่านคิดว่าจิตใจที่ผ่านการขัดเกลาด้วยน้ำค้างแข็งมานับพันคืน จะหลงกลมายาภาพของมารต่ำช้าได้เชียวหรือ?” ไอวิญญาณสีขาวขุ่นค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเงาชราภาพของอาวุโสไป๋ เขาถอนหายใจยาว แววตาที่มองข้าเจือไปด้วยความสงสารที่ยากจะปิดมิด “ข้าไม่ได้กังขาในตัวเจ้า แต่ข้ากำลังกังขาใน ‘ความจริง’ ที่เจ้าเพิ่งค้นพบต่างหาก ชิงเสวี่ย... เจ้าเชื่อหรือว่าเหตุการณ์โศกนาฏกรรมตระกูลชิงเมื่อสิบปีก่อน เป็นฝีมือของพวกมารจริงแท้เพียงลำพัง?” ข้าชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในอก “หมายความว่าอย่างไร?” “เลือดของคนตระกูลชิงมีกลิ่นอายของสวรรค์ แต่เหตุใดในคืนที่ตระกูลล่มสลาย ค่ายกลป้องกันตระกูลถึงถูกปลดออกโดยใช้ ‘ตราประทับแห่งเทพ’ ของสำนักเซียนศักดิ์สิทธิ์? เจ้าลองคิดดูให้ดี หากไม่มีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงที่รู้แจ้งในรหัสลับ จะมีใครสามารถข้ามผ่านค่ายกลระดับบรรพชนเข้ามาเชือดคอคนในตระกูลเจ้าได้อย่างเลือดเย็นเช่นนั้น?” ราวกับฟ้าผ่ากลางใจ มือของข้าที่วางบนพื้นหินบีบแน่นจนเล็บแทรกจมลงไปในรอยแตก ความทรงจำที่ข้าพยายามหนีมาตลอดสิบปีไหลย้อนกลับมา ภาพของมารร้ายที่จอมมารมู่หยางนำทัพมาในวันนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยของไอเซียนที่แฝงอยู่เบื้องหลังความโกลาหล... ข้าหลับตาลง พยายามรวบรวมปราณเหมันต์ให้เยือกเย็นดังเดิม แต่หัวใจกลับเต้นรัวดุจกลองศึก “ข้าไม่ยอมเชื่อ” ข้าเค้นเสียงลอดไรฟัน “จอมมารมู่หยาง... มันเป็นคนสังหารท่านพ่อกับท่านแม่ต่อหน้าข้า!” “มู่หยางเป็นเพียง ‘ดาบ’ ที่ถูกยืมมาใช้” อาวุโสไป๋ก้าวเข้ามาใกล้ เงาของเขาสั่นไหว “ผู้ที่กุมชะตาและจัดฉากการฆ่าล้างตระกูลเจ้า คือคนคนเดียวกับที่มอบกระบี่เล่มนี้ให้เจ้า... คนคนเดียวกับที่ยกย่องเจ้าเป็นศิษย์รัก และกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรหยกในสำนักเซียนศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมถ้ำเร้นลับราวกับถูกแช่แข็ง ข้าสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากวิชาของข้า แต่มันพุ่งขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง คำพูดของอาวุโสไป๋ทำให้ทุกอย่างที่ข้าเชื่อมั่นพังทลายลง ข้าไม่ได้สู้เพื่อล้างแค้นให้ตระกูลจากมารร้ายเท่านั้น แต่ข้ากำลังก้มหัวกราบไหว้ ‘ศัตรูที่แท้จริง’ มาตลอดสิบปี “หากเป็นเช่นนั้น...” ข้าลุกขึ้นยืนช้าๆ กระบี่หิมะข้างกายสั่นระริกด้วยจิตสังหารที่ข้าควบคุมไม่อยู่ “ข้าจะคว้านหัวใจของมันมาวางบนแท่นบูชานี้ด้วยมือข้าเอง” “อย่าได้วู่วาม” อาวุโสไป๋เตือน “เจ้ายังไม่รู้ว่าความลับของ ‘ตราประทับเซียน’ ที่แท้จริงคืออะไร หากเจ้าเปิดโปงมันตอนนี้ เจ้าจะเป็นฝ่ายถูกตราหน้าว่าเป็นมารร้ายเสียเอง ชิงเสวี่ย... เจ้ายังไม่พร้อม” ข้าไม่ตอบกลับ แต่ในใจกลับมีคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ข้าก้าวเดินออกจากถ้ำเร้นลับ ทันใดนั้น เงาหนึ่งที่ข้าคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางไอหมอกสีดำมืดที่ห่อหุ้มป่าต้องห้าม เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเบื้องหลัง “สิบปีแล้วนะเสวี่ยเอ๋อร์... ที่เจ้าไม่ได้เรียกข้าว่าศิษย์พี่” ข้าหันกลับไปเผชิญหน้ากับจอมมารมู่หยาง ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาดุจเทพบุตร แต่แววตากลับดำมืดไร้ก้นบึ้ง เขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มมุมปากของเขามีความหมายบางอย่างที่ทำให้ข้าตัวชาวาบ เขาไม่ได้มาเพื่อสังหารข้า แต่เขามาเพื่อยื่น ‘หลักฐาน’ บางอย่างให้ เขายื่นม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่เปื้อนเลือดมาตรงหน้าข้า “เจ้าอยากรู้ความจริงใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่สั่งให้ข้าฆ่าคนตระกูลเจ้าในคืนนั้น... นี่คือบันทึกเล่มสุดท้ายที่ข้าเก็บไว้ หากเจ้ากล้าอ่านมัน เจ้าจะไม่มีวันหันหลังกลับไปเป็นศิษย์เซียนผู้สูงส่งของสำนักนั้นได้อีกต่อไป” ข้าจ้องมองคัมภีร์ในมือเขา ลมหายใจของข้าเริ่มหอบถี่ ความแค้น ความสับสน และความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยกำลังบีบคั้นหัวใจ ข้าเอื้อมมือไปรับคัมภีร์นั้นมาถือไว้ และในจังหวะที่นิ้วของข้าสัมผัสกับม้วนกระดาษ เสียงฝีเท้าของคนหลายร้อยชีวิตก็ดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา—นั่นคือเสียงของกองกำลังผู้พิทักษ์จากสำนักเซียนศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมรอบบริเวณนี้ไว้หมดแล้ว! ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอกราบขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหุบเขาแห่งความลวงมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความระทึกยิ่งกว่าเดิมนะคะ!