เผชิญหน้าศัตรูคนแรก

"เจ้ายังจำกลิ่นคาวเลือดเมื่อสิบปีก่อนได้หรือไม่... มู่หยาง" น้ำเสียงของข้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสพลังปราณเหมันต์ที่กดทับจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ข้ายืนอยู่บนยอดหอคอยตระกูลชิงที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง สายลมที่พัดผ่านไม่ได้นำความหนาวเหน็บมาสู่ข้า แต่เป็นความเย็นเยียบที่ข้าเป็นผู้สร้างขึ้นเอง เบื้องหน้าของข้าคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีนิลสนิท ใบหน้าของเขาหล่อเหลาบาดลึกทว่าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว มู่หยาง... อดีตศิษย์พี่ที่ข้าเคยเคารพรัก ประหนึ่งดวงตะวันในใจ บัดนี้เขาคือจอมมารผู้เหยียบย่ำทุกหยาดโลหิตของตระกูลข้าเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด มู่หยางหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นประสาท เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่กลับเดินเข้ามาใกล้ข้าช้าๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ "ชิงเสวี่ย... ศิษย์น้องที่รักของข้า สิบปีที่เจ้าหายสาบสูญไป เจ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ ยังคงเย็นชาและงดงามดั่งหิมะที่ไม่มีวันละลาย... หรือจริงๆ แล้วเจ้าแค่กลัวว่าหากเจ้าแสดงความรู้สึกออกมา ข้าจะเห็นว่าภายใต้ความเย็นชานั้น เจ้ายังคงปรารถนาที่จะอยู่ในอ้อมกอดของข้า?" "หุบปากของเจ้าเสีย" ข้าตวัดมือวาดกระบี่เหมันต์นิรันดร์ขึ้นทันที ไอเย็นสีฟ้าครามแผ่ซ่านออกจากคมกระบี่ดุจพายุหิมะที่กรรโชกแรง พื้นดินที่ข้ายืนอยู่เริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวอย่างรวดเร็ว "เจ้าเติบโตขึ้นมาก" อาวุโสไป๋กระซิบแผ่วเบาจากในแหวนมิติ "แต่จงระวัง... พลังมารในตัวมันไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับสิบปีก่อนแล้ว จิตใจของมันกลวงเปล่าและเต็มไปด้วยความกระหาย หากเจ้าสู้ด้วยอารมณ์ เจ้าจะตกหลุมพรางมันทันที" ข้าไม่ตอบคำถามของอาวุโสไป๋ สายตาของข้าจับจ้องเพียงจุดตายของมู่หยาง ข้าพุ่งตัวเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนธรรมดาจะมองเห็น กระบี่เหมันต์ร่ายรำเป็นวงโค้งงดงามดั่งระบำมรณะ ทุกจังหวะที่ข้าฟาดฟันลงไปคือการระบายความแค้นที่สั่งสมมานับพันราตรี มู่หยางเพียงแค่ขยับตัวหลบหลีกด้วยท่าทางที่ดูแคลน เขาสะบัดชายเสื้อเพียงครั้งเดียว กระแสลมสีดำมืดมิดก็ปะทะกับไอเย็นของข้าจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะนั้นส่งผลให้ซากหอคอยรอบข้างพังทลายลงมาเป็นแถบ "ความแค้นทำให้เจ้าไร้ชั้นเชิง ชิงเสวี่ย" มู่หยางกล่าวขณะคว้าข้อมือของข้าไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบของเขามหาศาลทว่าข้าสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาบางอย่างในตัวเขา "เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าทำไปเพราะอะไร? ข้าทำเพื่อที่เจ้าจะได้ไม่ต้องเป็นเพียงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่อ่อนแอ! ข้าทำเพื่อสร้างโลกที่เราสองคนจะได้ยืนอยู่เหนือเบื้องบน!" "โลกที่มีแต่ศพตระกูลของข้าน่ะหรือ?" ข้าแค่นยิ้ม มืออีกข้างที่ว่างอยู่รวบรวมปราณเหมันต์ไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดเข้าใส่หน้าอกของเขาอย่างจัง พลังปราณที่เย็นเยือกถึงขั้วหัวใจแทรกซึมเข้าไปกัดกินเส้นชีพจรของมู่หยางจนเขาต้องถอยกรูดไปหลายก้าว เขากระอักเลือดสีดำออกมา แต่แทนที่จะโกรธแค้น เขากลับมองข้าด้วยแววตาที่ลุ่มหลงจนน่าสะอิดสะเอียน "นั่นแหละ... ความดุดันที่ข้าหลงใหล ยิ่งเจ้าพยายามจะฆ่าข้ามากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าไม่อาจลบเลือนข้าไปจากหัวใจของเจ้าได้เลย" ข้ายืนนิ่ง หายใจหอบถี่ พลังปราณเหมันต์ที่ข้าใช้ไปเริ่มกัดกินร่างกายน้อยๆ ของข้าเอง นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการใช้วิชาขั้นสูงสุด ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะตัดสินใจซัดกระบวนท่าสุดท้ายเพื่อปลิดชีพศัตรู จู่ๆ กลิ่นอายบางอย่างก็แผ่ซ่านเข้ามา ไม่ใช่ไอมารของมู่หยาง... และไม่ใช่กลิ่นอายของข้า ท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่แล้วกลับยิ่งกดต่ำลง ฝนหิมะสีเลือดเริ่มร่วงหล่นลงมาจากความว่างเปล่า มู่หยางที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลันชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เขาหันไปมองยังเงาดำที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังซากปรักหักพังอย่างช้าๆ "เจ้า... เจ้ากลับมาที่นี่ได้อย่างไร!" มู่หยางตะโกนเสียงหลง ร่างนั้นคือชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายที่บอดสนิท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ข้าใจหาย... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของข้าสะดุดคือตราประทับบนอกเสื้อของเขา ตราประทับที่หายสาบสูญไปพร้อมกับตระกูลของข้าเมื่อสิบปีก่อน เขามองมาที่ข้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดของข้าลง "ชิงเสวี่ย... หยุดมือเสีย ก่อนที่เจ้าจะสังหารคนเพียงคนเดียวที่รู้ว่า... ผู้ที่สั่งฆ่าล้างตระกูลของเจ้าในคืนนั้น คือใครกันแน่" ข้าลดกระบี่ลงในทันที ความเย็นในกายมอดดับไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจยิ่งกว่าความแค้น มู่หยางที่ข้าเกลียดชังมาตลอดชีวิต... แท้จริงแล้วเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งหรือ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างข้าในหิมะโปรยปรายแห่งความจริงอันโหดร้ายนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าด้วยความระทึกยิ่งกว่าเดิมนะคะ!