วีรสตรีแดนเหนือ

“พี่หญิง... วิ่งไป... ท่านอาจารย์คือผู้บงการที่แท้จริง” คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของข้าดุจเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูหนาว เลือดในกายข้าเย็นเฉียบจนแทบแข็งเป็นน้ำแข็ง แต่ทว่าในชั่วพริบตานั้น ความสับสนมลายหายไป เหลือเพียงกระแสปราณเหมันต์ที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งรอบกาย “ท่านอาจารย์น่ะหรือ...” ข้าพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่น ทว่าแววตาของข้ากลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ยากจะสะกด เบื้องหน้าของข้าคือชาวเมืองนับร้อยที่กำลังแตกตื่น พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ทางสู้ ขณะที่ไอหมอกสีดำมืดมิดของกองทัพมารฟ้ากำลังถาโถมเข้าใส่ดุจคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความมืดมิด ชิงเสวี่ยผู้นี้ไม่อาจปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องรับกรรมจากเกมการเมืองของเหล่าเซียนมารได้ ข้าก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างกายก็เคลื่อนไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้ากำแพงเมืองขวางกั้นความตายเอาไว้ “หากพวกเจ้าต้องการเลือดเนื้อ ก็จงข้ามศพข้าไปให้ได้ก่อน” ข้ากล่าวเบาๆ สะบัดแขนเสื้อชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์เพียงครั้งเดียว คลื่นความเย็นยะเยือกที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างแตกร้าวก็พุ่งทะยานออกไป *เปรี้ยง!* พื้นดินเบื้องหน้าถูกยกระดับขึ้นเป็นกำแพงน้ำแข็งมหึมาที่แผ่ไอเย็นเยียบจนหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างผิดธรรมชาติ นี่คือ ‘ค่ายกลเหมันต์นิรันดร์’ ที่ข้าบำเพ็ญเพียรมานับร้อยปี มันไม่ใช่แค่กำแพงน้ำแข็ง แต่มันคือปราณปราการที่ถักทอจากจิตวิญญาณของข้า “ชิงเสวี่ย... เจ้ายังคงอ่อนหัดเช่นเคย” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายดังขึ้นจากใจกลางกองทัพมาร ‘มู่หยาง’ ปรากฏตัวขึ้นบนยอดหอคอยร้าง เขาสวมชุดเกราะมารสีนิลที่สะท้อนแสงสีเลือด นัยน์ตาของเขาจ้องมองมาที่ข้าด้วยความหลงใหลที่เจือปนด้วยความกระหาย ข้าไม่ตอบโต้ แต่ประสานมือด้วยกระบวนท่าเซียนดั้งเดิม ‘กระบี่น้ำแข็งหมื่นชั้น’ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศนับพันเล่ม แต่ละเล่มเรืองแสงสีฟ้าคราม สั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาล “เจ้าคิดจะขวางข้าเพื่อปกป้องพวกมดปลวกเหล่านี้งั้นหรือ?” มู่หยางเหยียดยิ้ม เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลันปรากฏเงาร่างสีดำนับสิบพุ่งเข้าปะทะกับกำแพงน้ำแข็งของข้าจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ข้ากัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่างเมื่อค่ายกลถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง ปราณเซียนในร่างกายข้าเริ่มสั่นคลอน การรักษาค่ายกลขนาดใหญ่นี้ต้องใช้พลังสมาธิและปราณที่มหาศาลเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับไหว “อาวุโสไป๋... ข้าเริ่มต้านไม่ไหวแล้ว” ข้าเรียกหาผู้ที่อยู่ในแหวนมิติด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ชิงเสวี่ย... จงใช้หัวใจแห่งเหมันต์ อย่าเพียงแต่ใช้ปราณจากภายนอก จงหลอมรวมจิตวิญญาณของเจ้าเข้ากับน้ำแข็งแห่งแดนเหนือ หากเจ้าไม่ก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ ชาวเมืองทุกคน... รวมถึงตัวเจ้าเอง จะต้องสูญสิ้นในคืนนี้!” เสียงของอาวุโสไป๋ดังก้องอยู่ในจิตใจ สั่นประสาทจนข้าต้องตื่นตัว ข้าหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำเมื่อครั้งที่ตระกูลของข้าถูกฆ่าล้างโคตรหลั่งไหลเข้ามาดั่งพายุ มันไม่ใช่ความเศร้า แต่มันคือพลัง... พลังแห่งความแค้นที่แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บอันเป็นนิรันดร์ ข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาของข้ากลายเป็นสีฟ้าใสไร้แววตาของมนุษย์ ข้าชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิท “ด้วยนามแห่งชิงเสวี่ย... ขออัญเชิญเหมันต์สวรรค์ กวาดล้างมารร้ายให้สิ้นซาก!” ฉับพลันนั้น พายุหิมะขนาดยักษ์ก็หมุนวนรุนแรงยิ่งกว่าพายุทะเลทราย น้ำแข็งที่ข้าสร้างขึ้นแปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นมังกรหิมะสีขาวบริสุทธิ์พุ่งเข้าใส่กองทัพมาร มู่หยางถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขาถอยกรูดไปด้านหลังขณะที่มังกรน้ำแข็งทำลายกองทัพของเขาจนแตกกระเจิงในพริบตา ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสมรภูมิอีกครั้ง ชาวเมืองต่างทรุดเข่าลงกราบไหว้ด้วยความเกรงกลัวและซาบซึ้ง ข้าหอบหายใจถี่ ร่างกายอ่อนแรงจนเกือบจะทรุดตัวลงกับพื้น หากแต่ในตอนนั้นเอง... “ยอดเยี่ยม... สมกับเป็นศิษย์น้องที่ข้าเฝ้าทะนุถนอม” เสียงปรบมือดังมาจากทางด้านหลังของข้า ข้าหันกลับไปด้วยความตกใจ ใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นทำให้ข้าต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ชายชราในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ผู้ที่ข้าเคารพดุจดั่งบิดา ผู้ที่ข้าเฝ้าตามหาความจริง... ‘ท่านอาจารย์’ ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ข้าสะท้านไปถึงกระดูกดำ ในมือของอาจารย์ไม่ได้ถือไม้เท้าวิเศษ แต่มันคือ ‘ศิลาวิญญาณแห่งตระกูลข้า’ ที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี และข้างกายของเขาก็คือร่างของศิษย์หญิงคนนั้นที่เพิ่งเตือนข้าก่อนจะสิ้นใจ—ทว่าตอนนี้ นางกลับยืนเคียงข้างอาจารย์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าดุจหุ่นเชิด “ศิษย์รัก... เจ้าไม่ได้ปกป้องพวกเขาทั้งหมดหรอกนะ” อาจารย์กล่าวพลางวางมือบนศีรษะของข้าอย่างแผ่วเบา “เพราะคนที่เจ้าปกป้องไว้... แท้จริงแล้วคือผู้ที่จะปลิดชีพเจ้าในฐานะวีรสตรีแดนเหนือคนสุดท้าย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลมหนาวนี้ไปกับชิงเสวี่ยนะคะ