ปฏิเสธเส้นทางสายมืด

“ศิษย์น้อง... เหตุใดเจ้าจึงดื้อรั้นเช่นนี้?” น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นชิดใบหู ชิงเสวี่ยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของมู่หยางที่กดลงบนจุดชีพจรกลางแผ่นหลังของนาง มิใช่ไอเย็นของหิมะ แต่มันคือไอพิษมารที่กัดกินกลิ่นอายเซียนให้มัวหมอง นางพยายามเค้นปราณเหมันต์ในกายเพื่อต้านทาน แต่กลับพบว่าเส้นชีพจรปราณถูกตรึงไว้ด้วย ‘เข็มวิญญาณโลหิต’ ของศิษย์พี่ที่นางเคยให้ความเคารพที่สุดในอดีต “ท่านเรียกข้าว่าศิษย์น้อง...” ชิงเสวี่ยเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ร่างกายจะอ่อนแรงทว่านัยน์ตาคู่สวยยังคงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี “แต่มารร้ายที่ทรยศต่อสำนักและสังหารอาจารย์ไปเมื่อสิบปีก่อน ยังมีหน้ามาเรียกหาความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์พี่ศิษย์น้องอยู่อีกหรือ?” มู่หยางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายหอมจางๆ ของกำยานมารที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา “ข้าไม่ได้ทรยศ ข้าเพียงแต่เลือกทางที่นำไปสู่พลังที่แท้จริง เจ้าเองก็เช่นกัน ชิงเสวี่ย... พลังในกายเจ้ามันกักขังตัวเองอยู่ภายใต้กรอบของธรรมะจอมปลอม หากเจ้าข้ามผ่านเส้นแบ่งนี้ไปกับข้า โลกทั้งใบจะสยบแทบเท้าเรา” ชิงเสวี่ยหลับตาลง ภาพความทรงจำในวันที่ตระกูลถูกเผาผลาญจนสิ้นซากปรากฏขึ้นในมโนภาพ ความเจ็บปวดในอดีตมิได้ทำให้นางโอนอ่อน แต่กลับกลายเป็นเกราะป้องกันหัวใจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม “ธรรมะอาจจอมปลอม... แต่มารร้ายอย่างท่านคือสิ่งโสมมที่ข้าต้องกำจัด” ทันใดนั้น แหวนมิติบนนิ้วชี้ของชิงเสวี่ยก็สั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงกระซิบของอาวุโสไป๋ดังก้องอยู่ในจิตใต้สำนึก *“อย่าหลงกลมัน! ชิงเสวี่ย ใช้ปราณเหมันต์สะท้อนกลับผ่านจุดเสวียนกง แม้ต้องแลกด้วยการบาดเจ็บสาหัส แต่อย่าปล่อยให้มันฝังรากมารลงในวิญญาณเจ้า!”* นางตัดสินใจในเสี้ยววินาที นางยอมปล่อยให้ปราณในกายปั่นป่วนจนโลหิตสีชาดไหลทะลักออกมาจากมุมปาก แทนที่จะพยายามปกป้องจุดชีพจร นางกลับเลือกที่จะระเบิดปราณเหมันต์ทั้งหมดออกมาเป็นวงกว้าง! ตูม! ไอเย็นยะเยือกพุ่งกระจายดุจพายุหิมะที่บ้าคลั่ง มู่หยางที่ชะล่าใจรีบถอยกรูดออกไปหลายก้าว ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่านางจะใช้วิธีทำลายปราณตัวเองเพื่อหลุดพ้นจากการควบคุม “เจ้าบ้าไปแล้ว! การทำเช่นนี้จะทำให้เส้นชีพจรเจ้าแตกสลาย!” มู่หยางตะโกน เสียงของเขาเริ่มมีความกังวลปนเปไปกับความโกรธเกรี้ยว ชิงเสวี่ยทรุดเข่าลงกับพื้นหิมะที่บัดนี้กลายเป็นสีเลือด นางใช้กระบี่เหมันต์ปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทา หอบหายใจอย่างหนักหน่วง “ข้ายอมเป็นเซียนที่ไร้ปราณ... ดีกว่าเป็นมารที่ไร้จิตวิญญาณ... ท่านจะไม่มีวันได้เห็นข้าก้มหัวให้เส้นทางสายมืดนั้นเป็นอันขาด” มู่หยางมองร่างเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความหลงใหล ความโกรธแค้น และความเสียดายปะปนกันจนไม่อาจแยกออก เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาชิงเสวี่ยอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ใช้แรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว “หากข้าไม่สามารถครอบครองเจ้าได้... ข้าก็อาจจะต้องทำลายสิ่งที่เจ้าหวงแหนที่สุดเสีย” เขาผายมือออก ปรากฏภาพมิติจำลองในอากาศ เป็นภาพของ ‘วิหารเซียนหมื่นปี’ สถานที่ที่อาจารย์ของชิงเสวี่ยพำนักอยู่เพียงลำพังหลังการต่อสู้ครั้งก่อน และดูเหมือนว่า... ในภาพนั้น กำลังมีกลุ่มบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทล้อมรอบตัวอาจารย์ของนางไว้ ชิงเสวี่ยเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วเข้าสู่หัวใจในครานี้รุนแรงยิ่งกว่าคมกระบี่ใดๆ นางลืมความเจ็บปวดในกายสิ้น หันขวับไปมองมู่หยางด้วยสายตาอาฆาตที่เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน “ท่าน... ท่านวางแผนไว้แล้ว!” “ชิงเสวี่ย เลือกเอาเถอะ” มู่หยางแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองต้องแตกสลาย “จะยอมวางกระบี่เดินเข้าสู่วิถีมารกับข้าเดี๋ยวนี้ เพื่อรักษาชีวิตคนสำคัญคนเดียวที่เหลืออยู่... หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างจบลงที่นี่... ไปพร้อมกับความตายของอาจารย์เจ้า” ความเงียบเข้าปกคลุมสถานที่นั้นราวกับเวลาหยุดเดิน ชิงเสวี่ยกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทางเลือกข้างหน้าคือกองเลือดของอาจารย์ หรือความมืดมิดที่นางเกลียดชัง ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะเอ่ยปาก... มือหนึ่งที่หยาบกร้านและคุ้นเคยกลับวางลงบนไหล่ของนางจากด้านหลัง! “อย่าฟังมัน... ชิงเสวี่ย... ข้ายังไม่ตาย” เสียงแหบพร่าและคุ้นเคยนั้นทำให้ทั้งชิงเสวี่ยและมู่หยางชะงักงันพร้อมกัน ร่างวิญญาณของอาวุโสไป๋ที่ควรจะอยู่ในแหวนมิติ กลับปรากฏกายขึ้นในรูปแบบของร่างเนื้อที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา และในมือของเขานั้น... กำลังถือกระบี่ ‘เหมันต์นิรันดร์’ ที่ว่ากันว่าสาบสูญไปนับพันปีไว้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ชิงเสวี่ยในเส้นทางอันยากลำบากนี้นะคะ