การรวมตัวของผู้กล้า

"หากท่านยังลังเลที่จะหยิบกระบี่ขึ้นมาในวันนี้ ก็จงเตรียมตัวเห็นศพของคนที่ท่านรักถูกเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านในวันหน้าเถิด!" เสียงตวาดกร้าวของชิงเสวี่ยก้องกังวานไปทั่วโถงประชุมหินผาที่เงียบงัน ไอเย็นเยือกจากกายของนางแผ่ซ่านจนหยาดน้ำค้างบนผนังกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว นางยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของเหล่าเจ้าสำนักและผู้กล้าจากห้าดินแดน แววตาคมกริบดุจกระบี่หิมะกวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยความกดดัน "แม่นางชิง... กองกำลังอิสระที่เจ้าว่า มันมิใช่การฆ่าตัวตายหรอกหรือ?" อาวุโสสำนักหนึ่งเอ่ยถาม เสียงสั่นพร่า "มู่หยางมิใช่ศัตรูที่เราจะเอาชนะได้ด้วยกำลังเพียงหยิบมือ มันคือหายนะที่สวรรค์ยังไม่กล้าต่อกร" "สวรรค์หรือ?" ชิงเสวี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของนางเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกเสียดแทงถึงกระดูกสันหลัง "หากสวรรค์ยังนิ่งเฉยต่อการนองเลือด ข้าจะล้างผลาญสวรรค์ให้สิ้นด้วยมือของข้าเอง ท่านกลัวความตายมากกว่าความอัปยศที่กำลังจะมาถึงงั้นหรือ?" นางขยับกายก้าวเข้าไปหาชายชราผู้นั้นเพียงครึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ปะทะเข้ากับแรงกดดันมหาศาลจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดไปพิงผนังหิน สายตาของนางจดจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาที่สั่นไหวของเขา ราวกับจะอ่านทุกความขลาดกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในออกมาจนหมดสิ้น ในห้วงความคิดของชิงเสวี่ย ความลับที่นางปิดตายไว้ในส่วนลึกของหัวใจเริ่มกรีดร้องออกมา *หากพวกเขาได้รู้ว่าพลังที่ข้าใช้สยบมารได้นั้น คือพลังเดียวกับที่มู่หยางไขว่คว้า... หากพวกเขาได้รู้ว่าสายเลือดของข้าคือกุญแจสำคัญที่มู่หยางต้องการเพื่อปลุกมารบรรพกาลให้ฟื้นคืน พวกเขาจะยังมองข้าเช่นนี้อยู่หรือไม่?* นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นในกายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่นางต้องสะกดไว้ภายใต้สีหน้าที่เรียบเฉย "พวกเจ้าจงฟังให้ดี" นางหันไปสบตาทุกคนในห้อง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "ข้าไม่ได้ร้องขอความเมตตา หรือกำลังจากพวกเจ้าในฐานะผู้น้อย ข้ามาที่นี่ในฐานะผู้ที่แบกรับชะตากรรมของโลกใบนี้ไว้ หากใครจะไป ก็เชิญถอนตัวออกไปจากประตูนี้เสีย แต่จงจำไว้ว่า เมื่อลมหนาวระลอกหน้าพัดมาถึง... ข้าจะไม่หันกลับมามองหาความช่วยเหลือจากคนทรยศต่อแผ่นดินตนเองอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงขยับกายจากมุมมืดจะทำลายความตึงเครียดลง ชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดรัดกุมสีครามก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือนักพรตหนุ่มนาม 'จื่อเทียน' ผู้ที่หายสาบสูญไปนานหลายปี "ข้ายินดีร่วมรบกับเจ้า... ไม่ใช่เพื่อสวรรค์ แต่เพื่อโลกที่ยังมีที่ว่างให้มนุษย์ได้หายใจ" ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในบ่อน้ำนิ่ง เหล่าผู้กล้าคนอื่นๆ เริ่มหันมาปรึกษาหารือกัน บ้างก็ถอนหายใจยาว บ้างก็กำกระบี่ในมือแน่น จนกระทั่งคนส่วนใหญ่ก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อประกาศเจตจำนง ขณะที่ทุกคนกำลังวาดแผนการรบ อาวุโสไป๋ซึ่งซ่อนอยู่ในแหวนมิติของชิงเสวี่ยส่งกระแสจิตผ่านความนึกคิดของนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความกังวล *'แม่หนู... เจ้าทำดีมากที่รวบรวมพวกเขาได้ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามู่หยางเป็นจอมวางแผน มันอาจกำลังดูการแสดงของเจ้าอยู่ตรงนี้ ในห้องนี้... ในร่างของใครสักคน'* ชิงเสวี่ยชะงัก ร่างกายของนางแข็งทื่อ ความเย็นเยียบที่เคยอยู่รอบกายมลายหายไปสิ้น นางกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน ใจของนางเต้นรัวเหมือนกลองศึก ทุกใบหน้าดูปกติ ทุกแววตาดูมุ่งมั่น... แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ กลิ่นกำยานที่อบอวลอยู่ในห้องนี้ มิใช่กลิ่นของสมุนไพรที่ใช้เพิ่มสมาธิ แต่เป็นกลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน... กลิ่นของมวลบุปผาจากหุบเขาไร้ลักษณ์ สถานที่ที่มู่หยางใช้กักขังดวงวิญญาณผู้คน! มือของชิงเสวี่ยเอื้อมไปแตะด้ามกระบี่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังสุดก็ก้าวออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "การแสดงสนุกใช้ได้เลยนี่... ศิษย์น้องรัก" บุรุษผู้นั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับไอสีดำทมิฬที่เริ่มพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนผนังหินแตกร้าว "แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการรวบรวมมดปลวกเหล่านี้ จะต้านทานพายุที่ข้าเตรียมไว้ได้?" ท่ามกลางความแตกตื่นของเหล่าผู้กล้า ชิงเสวี่ยสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อเห็นรอยยิ้มที่คุ้นเคยนั้นเลือนหายไป และแทนที่ด้วยความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งในห้องโถงจนมืดสนิท เธอรู้ทันทีว่ามู่หยางไม่ได้มาเพียงคนเดียว... แต่เขามาเพื่อปิดฉากทุกอย่างในวันนี้! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของชิงเสวี่ยในยามมืดมิดเช่นนี้นะคะ