การเดินทางสู่ทิศเหนือ

"หากท่านอาวุโสสิ้นลมหายใจที่นี่ ข้าก็คงไม่มีเหตุผลให้ต้องรักษาชีวิตตนเองไว้อีกต่อไป" เสียงเรียบเรื่อยดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวของข้าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำพำนักที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกลดาราเคลื่อนที่ กลิ่นอายของปราณมารที่กัดกินกายสังขารของผู้อาวุโสไป๋รุนแรงขึ้นจนโลหิตสีดำข้นคลั่กไหลซึมจากมุมปากของจิตวิญญาณผู้ชราภาพ "ชิงเสวี่ย... อย่าได้โง่เขลา" อาวุโสไป๋พยายามเปล่งเสียงผ่านแหวนมิติที่หมองหม่น "ปราณมารของมู่หยางนั้นหยั่งรากลึกเกินกว่าโอสถระดับปฐพีจะเยียวยา เจ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงที่แดนเหนือเพียงเพราะคนแก่อย่างข้า... มันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด" ข้าขยับกายลุกขึ้น แขนเสื้อยาวสีขาวสะอาดสะบัดเพียงแผ่วเบาเพื่อทำลายค่ายกลกักขังที่ข้าเป็นผู้ลงมือสร้างไว้เองเมื่อสามวันก่อน ดวงตาของข้าดุจกระจกที่ไร้รอยร้าว ทว่าในอกกลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง "ความคุ้มค่าหรือคะ?" ข้าแค่นยิ้มที่มุมปาก ท่าทีดูสูงส่งแต่ทว่าขมขื่น "นับแต่วันที่ข้าเหลือเพียงตัวคนเดียวในกองเพลิงตระกูล ท่านคือคนเดียวที่สอนให้ข้ารู้จักการใช้ชีวิตไม่ใช่เพียงแค่การดำรงอยู่ ดังนั้นจงอยู่นิ่งๆ เสียเถิด ข้าจะไปนำ 'บัวหิมะหมื่นปี' จากหุบเขาหมอกไร้ลักษณ์มาให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยการควักหัวใจของข้าออกมาวางบนแท่นบูชาก็ตาม" ข้าก้าวออกจากถ้ำพำนัก ทันทีที่เท้าสัมผัสผืนดินภายนอก ลมหนาวที่รุนแรงดั่งคมมีดก็กรีดผ่านผิวพรรณ เส้นผมสีดำสนิทของข้าพลิ้วไหวไปตามแรงลม หิมะโปรยปรายลงมาดุจเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำที่แตกสลาย ข้าก้าวเดินไปข้างหน้าไม่หันกลับไปมอง เพราะข้ารู้ดีว่าทุกวินาทีที่สูญเสียไป คือการนับถอยหลังสู่ความตายของคนสำคัญที่สุดในชีวิต เส้นทางสู่ทิศเหนือเป็นเขตแดนไร้ผู้คน สถานที่แห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยไอเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งปราณเซียนในร่างให้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งได้ภายในชั่วพริบตา ข้าเร่งเร้าปราณเหมันต์ภายในกายขึ้นสู่จุดสูงสุด บังคับให้กระแสพลังหมุนเวียนรอบกายเป็นเกราะคุ้มกันที่มองไม่เห็น ทว่ายิ่งใกล้เขตแดนของหุบเขาหมอกไร้ลักษณ์เท่าใด กลิ่นอายที่ข้าคุ้นเคยก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น กลิ่นหอมของดอกไม้พิษ... กลิ่นอายของมู่หยาง "มาได้ไกลกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีกนะ... ศิษย์น้องผู้เยือกเย็นของข้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายดังมาจากม่านหมอกที่เบื้องหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทดุจรัตติกาลปรากฏขึ้นขวางทางเดิน เขายืนพิงโขดหินน้ำแข็ง ดวงตาสีโลหิตที่ดูคล้ายจะอ่านใจข้าได้เสมอจ้องมองมาด้วยความหลงใหลที่ทำให้น่าสะอิดสะเอียน "ถอยไป" ข้าเอ่ยเสียงเรียบ กระชับกระบี่หิมะในมือแน่นขึ้นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีซีด "ข้าไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับมารร้ายที่ไร้เกียรติเช่นท่าน" มู่หยางหัวเราะร่วน เสียงของเขาก้องสะท้อนไปมาในหุบเขา "เกียรติหรือ? ข้าแลกเกียรติเหล่านั้นไปเพื่อครอบครองพลังที่จะปกป้องเจ้า... เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือชิงเสวี่ย บัวหิมะหมื่นปีที่เจ้าตามหาน่ะหรือ? ข้าเด็ดมันมาวางประดับไว้ในหอคอยมารของข้าตั้งแต่วันที่เจ้าเหยียบย่างเข้าสู่แดนเหนือนี่แล้ว" หัวใจของข้ากระตุกวูบ ความเย็นเยือกในอกไม่ได้มาจากอากาศรอบข้าง แต่มาจากความสิ้นหวังที่โถมเข้ามา ข้าก้าวเท้าเข้าไปหาเขาโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่าความต่างของระดับพลังนั้นกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร "คืนมันมาให้ข้า" ข้าสั่ง เสียงของข้าสั่นเครือเล็กน้อยทว่าเด็ดเดี่ยว "ข้าจะให้มัน..." มู่หยางก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะกับใบหน้าของข้า "แต่มีข้อแม้เพียงหนึ่งเดียว เจ้าต้องทิ้งวิถีเซียนที่แสนจืดชืด แล้วก้าวเข้ามาในอ้อมกอดของข้า... ละทิ้งทุกอย่างที่ท่านอาจารย์เคยพร่ำสอน แล้วเราจะกลายเป็นอมตะร่วมกันบนกองซากศพของเหล่านักพรตพวกนั้น" มือหนาของเขาเอื้อมมาหมายจะเชยคางข้าขึ้น ข้าเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วพร้อมกับฟาดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยปราณเหมันต์รุนแรงเข้าใส่ร่างเขา ทว่ามู่หยางเพียงแค่ขยับนิ้ว พลังมหาศาลก็สะท้อนกลับมาจนข้ากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว กระอักเลือดออกมาคำโต ในขณะที่ข้ากำลังจะตั้งหลักเพื่อรับการโจมตีครั้งต่อไป เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากม่านหมอกเบื้องหลังข้า แรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยทำเอาบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ร่างของชายชราในชุดสีขาวขาดวิ่นที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนรกพุ่งเข้าปะทะกับมู่หยางด้วยกระบวนท่าที่ข้าไม่ได้เห็นมานานนับร้อยปี "อาจารย์?!" ข้าอุทาน เสียงสั่นด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด บุคคลที่ข้าเชื่อว่าตายไปแล้วในสงครามมารเมื่อสามร้อยปีก่อน กำลังใช้ปราณเซียนที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดเข้าแลกชีวิตกับมู่หยางอย่างดุเดือด ก่อนที่ชายชราจะหันกลับมามองข้าด้วยดวงตาที่แฝงความนัยบางอย่าง "ชิงเสวี่ย... รับกระบี่นี้ไป อย่าได้หันกลับมามอง ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าควรอาลัย... แต่คนที่อยู่ในแหวนวงนั้นต่างหาก ที่ไม่ใช่ 'อาวุโสไป๋' อย่างที่เจ้าเข้าใจ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับชิงเสวี่ยในเส้นทางที่ยากลำบากนี้ด้วยนะคะ