โศกนาฏกรรมแห่งความรัก

"หยุดเถิด... 'เยี่ยเฟิง' ข้าขอสั่งให้เจ้าหยุด!" เสียงของข้าสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังร่างของชายหนุ่มตรงหน้ากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี ปราณเหมันต์สีครามหมุนวนรอบฝ่ามือข้าจนอากาศรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่แตกร้าว ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าข้าในเวลานี้ มิใช่สหายร่วมสาบานที่ข้าเคยร่วมเป็นร่วมตายมานับสิบปีอีกต่อไป เบื้องหน้าของข้าคือเยี่ยเฟิง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต รอยดำดั่งเส้นใยแมงมุมขยายตัวจากลำคอขึ้นสู่ใบหน้า ราวกับรอยสักจากขุมนรกที่กำลังกลืนกินจิตวิญญาณแห่งธรรมะของเขาจนสิ้นซาก "ชิงเสวี่ย... ศิษย์น้องรัก" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและบิดเบี้ยว มันไม่ใช่เสียงของเยี่ยเฟิงคนเดิม แต่มันเป็นเสียงที่ซ้อนทับกันราวกับปีศาจหลายตนกำลังแย่งชิงกันพูด "เจ้ายังคงงดงามภายใต้ความเย็นชานี้เสมอมา มารฟ้าที่ข้าบูชา... ปรารถนาจะลิ้มรสปราณเซียนที่บริสุทธิ์ที่สุดจากร่างกายของเจ้า" เขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าปราณเซียนปกติ กระบี่เหล็กกล้าในมือของเขาถูกเคลือบด้วยไอทมิฬที่กัดกินแม้กระทั่งมิติโดยรอบ ข้าหลบหลีกคมกระบี่ที่เฉียดผ่านแก้มจนเป็นแผลลึก รอยเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน—มันเป็นภาพที่บาดลึกหัวใจข้าเหลือเกิน "เจ้าไม่ได้ถูกสิงเพียงชั่วคราว..." ข้าเค้นเสียงลอดไรฟัน จิตสัมผัสของข้าแผ่ออกไปพยายามค้นหาเศษเสี้ยวของเยี่ยเฟิง แต่นอกจากความมืดมิดและเสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาต ข้าก็ไม่พบสิ่งใดอีกเลย "มารฟ้าผู้นี้กินส่วนลึกในใจของเจ้าไปจนหมดสิ้นแล้วสินะ" "ข้าเลือกเอง!" เยี่ยเฟิงแผดเสียงลั่น เขาหยุดชะงัก ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าภายในจิตใจของเขากำลังมีการต่อสู้ครั้งสุดท้าย "ข้าเบื่อหน่ายกับการเป็นเบี้ยล่างของสำนัก... เบื่อหน่ายกับการมองดูเจ้าถูกคนอื่นครอบครอง... หากข้าต้องเป็นมารเพื่อจะได้รับเจ้ามาไว้ในครอบครอง ข้าก็ยอม!" "เจ้ามันโง่เขลา..." ข้าหลับตาลง หยาดน้ำตาแห่งความอาดูรไหลรินผ่านแก้มที่เย็นเยียบ ก่อนจะกลายเป็นน้ำแข็งไปในพริบตา "มิตรภาพที่เรามี... ศีลธรรมที่เรายึดถือ... เจ้าทำลายมันจนย่อยยับด้วยมือของเจ้าเอง" ข้าตวัดฝ่ามือ ปราณเหมันต์นิรันดร์ระเบิดออก กลายเป็นโซ่ตรวนน้ำแข็งพันธนาการร่างของเยี่ยเฟิงเอาไว้จนขยับไม่ได้ เขาแผดร้องอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นดังก้องไปทั่วหุบเขาไร้ลักษณ์ ราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับข้า "ฆ่าข้าเสีย... ชิงเสวี่ย" ทันใดนั้น เสียงของเยี่ยเฟิงก็กลับมาเป็นปกติชั่วขณะ ดวงตาข้างหนึ่งกลับมาเป็นสีนิลใสซื่อดั่งวันวาน เขามองข้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเจ็บปวด "อย่าปล่อยให้ข้ากลายเป็นเครื่องมือของมารฟ้าไปมากกว่านี้... จบเรื่องนี้ด้วยมือของคนที่ข้ารักที่สุดเถิด" หัวใจของข้าบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย ข้าก้าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ รอยเท้าแต่ละก้าวที่เหยียบลงบนหิมะหนักอึ้งดั่งขุนเขา ข้าไม่ได้ต้องการชัยชนะในสมรภูมินี้ ข้าต้องการเพียงให้เขากลับคืนมา แต่ในโลกที่ไร้ความเมตตานี้ ความปรารถนานั้นเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน ข้าประทับฝ่ามือลงบนหน้าอกของเขา สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความทรมาน "หลับให้สบายเถิด เยี่ยเฟิง... ในชีวิตหน้า ข้าจะมิใช่ศิษย์น้องของเจ้า แต่ข้าจะเป็นเพียงสตรีธรรมดาที่เดินเคียงข้างเจ้า... บนเส้นทางที่ไร้ซึ่งมารร้ายรบกวน" ปราณเหมันต์สีครามพุ่งทะลวงเข้าสู่หัวใจของเขาโดยตรง ร่างของเยี่ยเฟิงสั่นสะท้าน ไอทมิฬที่ปกคลุมร่างของเขาเริ่มระเหยกลายเป็นควันดำสลายไปกับอากาศ เขามองข้าด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนที่ร่างกายจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองหิมะสีขาวสะอาดตา ข้าทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางความว่างเปล่า ความเย็นยะเยือกที่ข้าเคยภาคภูมิใจว่าควบคุมได้ดีเยี่ยม บัดนี้กลับย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจข้าจนหนาวเหน็บถึงกระดูก นี่ไม่ใช่ชัยชนะ... แต่มันคือโศกนาฏกรรมที่ข้าไม่มีวันลบเลือนออกไปจากความทรงจำได้ ทว่า... ในวินาทีที่ร่างของเยี่ยเฟิงสลายไปจนหมดสิ้น เศษเสี้ยวของไอทมิฬกลับไม่ได้มลายหายไป แต่มันกลับรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นจดหมายผนึกตราประทับสีเลือดที่ลอยละล่องมาตกอยู่ในมือข้า ข้าคลี่จดหมายฉบับนั้นออกด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา ลายมือที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ของเยี่ยเฟิง แต่เป็นลายมือที่ข้าคุ้นเคยดีกว่าใครในชีวิตนี้... ลายมือของอาจารย์ที่ข้าเคยเชื่อว่าสิ้นชีพไปในสงครามมารเมื่อสิบปีก่อน *‘ศิษย์รัก... ทุกอย่างเป็นเพียงก้าวแรกของแผนการใหญ่ เพื่อให้เจ้าบรรลุขั้นเซียนนิรันดร์ที่แท้จริง เจ้าต้องฆ่าคนที่เจ้าเกลียดชังที่สุด... และคนที่เจ้าข้ามผ่านมันไม่ได้มากที่สุด หากเจ้าผ่านด่านนี้ไปได้... จงเตรียมรับมือกับข้าในฐานะมารฟ้าที่แท้จริงเสียเถิด’* ข้าเบิกตากว้างเมื่อเงามืดขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือยอดเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วอาณาจักรเซียน—เป็นเสียงเดียวกับอาจารย์ของข้า... และชายผู้หนึ่งที่ข้าหลงลืมไปนานแสนนานก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น คือจอมมารมู่หยางที่กำลังยืนมองดูโศกนาฏกรรมของข้าด้วยแววตาสมเพช ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดไปพร้อมกับชิงเสวี่ยนะคะ