อดีตของธันวา

“เฮ้ย! นั่นใครวะ! อยู่ตรงนั้นน่ะ... ยกมือขึ้น!” เสียงตะโกนดุดันที่แผดก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของสวนพฤกษศาสตร์ส่วนตัวหลังคฤหาสน์ตระกูลจิรวัฒน์ ทำให้พายสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเผลอคว้าชายเสื้อสูทราคาแพงของธันวาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ร่างบางสั่นเทาด้วยความตกใจกลัวจนเผลอซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ธันวาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นโอบไหล่บางของเลขานุการสาวเอาไว้หลวม ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถอยหลังสะดุดรากไม้ ส่วนมืออีกข้างคว้าไฟฉายแรงสูงจากกระเป๋าเสื้อโค้ทขึ้นมาส่องตรงไปยังทิศทางของต้นเสียงทันที ลำแสงสีขาวนวลพุ่งแหาะความมืดมิด เผยให้เห็นร่างของลุงสม คนสวนเก่าแก่ของบ้านที่กำลังถือไฟฉายสั่นกั๊ก ๆ หน้าตาตื่นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “อ้าว... คุณธันวา! แล้วก็คุณ... เอえ... คุณพาย!” ลุงสมลดไฟฉายลง ปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความโล่งอก “โธ่เว้ย นึกว่าขโมยที่ไหนซะอีกครับ เห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่แถวเรือนกระจกเก่า ปรกติคุณธันวาไม่เคยมาเดินเล่นแถวนี้ตอนดึกดื่นแบบนี้นี่นา” “ผมพาคุณพายมาเดินเล่นรับลมครับ ลุงสมไม่ต้องตกใจหรอกครับ กลับไปพักผ่อนเถอะดึกมากแล้ว” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อคลายความตึงเครียดของสถานการณ์ “ครับ ๆ ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมตรวจความเรียบร้อยรอบดึกแล้วเห็นผิดสังเกต... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เชิญตามสบายครับ” ลุงสมโค้งศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินหายลับไปในความมืดของแนวต้นไม้ใหญ่ ความเงียบสงบหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจของพายยังคงเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ไม่ใช่เพราะตกใจเสียงตะโกนเมื่อครู่... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจากวงแขนแกร่งที่ยังคงโอบกอดเธอไว้ และกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายฝนจาง ๆ ของผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้เธอเหลือเกิน พายค่อย ๆ ผละออกจากอกของเขา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เธอรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยแก้เก้อ “เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณธันวา พายตกใจไปหน่อย เผลอไปขยุ้มเสื้อสูทคุณซะยับหมดเลย” ธันวาเหลือบมองเสื้อสูทแบรนด์เนมที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลชวนฝันจนพายต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ไม่เป็นไรครับ เสื้อตัวนี้ซื้อใหม่ได้... แต่ถ้าคุณพายขวัญเสีย คงต้องหาอะไรมาปลอบใจกันหน่อยแล้วล่ะครับ” ดวงตาคมกริบภายใต้แสงจันทร์อ่อน ๆ ทอดมองลงมาที่เธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายจะมีให้ลูกน้อง ธันวาหันไปมองเรือนกระจกเก่าแก่เบื้องหน้า ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันสวยงาม ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยเงาความเศร้าสร้อยที่พายไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในแววตาของชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมคนนี้ “ตรงนี้... คือที่ที่แม่ของผมเคยใช้เวลาเกือบทั้งวันในการดูแลกล้วยไม้หายากครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเปราะบางไว้อย่างแนบเนียน พายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอย้ายเข้ามาทำงานเป็นเลขาฯ ส่วนตัวให้เขามาหลายเดือนแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินธันวาเอ่ยถึงครอบครัวหรือเรื่องส่วนตัวในเชิงลึกเช่นนี้มาก่อนเลย ปรกติแล้วเขาจะพูดคุยเฉพาะเรื่องงาน เอกสาร และตัวเลขทางธุรกิจเท่านั้น “คุณแม่ของคุณธันวาคงเป็นคนที่อ่อนโยนมากแน่ ๆ เลยนะคะ ดูจากความชอบเรื่องต้นไม้แล้ว” พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดอย่างไม่รู้ตัว ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นบางเบาผ่านไออุ่นจากร่างกาย เพื่อปลอบประโลมความโดดเดี่ยวที่เธอสัมผัสได้จากบรรยากาศรอบตัวเขา ธันวาแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข “ท่านเป็นคนอ่อนโยนครับ... อ่อนโยนจนกระทั่งความใจดีของท่านกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้บริษัทเกือบพังทลายลงในวันที่ธุรกิจครอบครัวประสบปัญหาครั้งใหญ่” ชายหนุ่มหันมาสบตาพาย แววตาคมคายคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของดวงจันทร์และร่องรอยของบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เคยจางหาย “คุณพายเคยรู้สึกไหมครับว่า... การเกิดมาเป็นทายาทของตระกูลใหญ่ มันไม่ได้มีแต่ความหรูหราสุขสบายอย่างที่คนนอกมองเห็น แต่มันคือโซ่ตรวนที่ล่ามเราไว้กับความคาดหวังของคนอื่น ตั้งแต่จำความได้ ผมไม่เคยมีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองเลย พ่อต้องการให้ผมเป็นนักธุรกิจที่ไร้หัวใจ เย็นชา และมองคนอื่นเป็นเพียงตัวเลขในงบดุล ส่วนแม่... แม่พยายามต่อสู้เพื่อความฝันเล็ก ๆ ของท่าน แต่สุดท้ายท่านก็พ่ายแพ้ให้กับความโหดร้ายของโลกธุรกิจ จนต้องเลือกทางเดินที่ทำให้ผมกับน้องสาวต้องเติบโตมาโดยขาดความอบอุ่นที่แท้จริง” น้ำคำแต่ละคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของธันวา หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงมากลางใจของพาย ภาพลักษณ์ของท่านประธานหนุ่มผู้แสนสมบูรณ์แบบ เยือกเย็น และควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอในสายตาของพนักงาน พังทลายลงเหลือเพียงชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวและโหยหาความรักความเข้าใจไม่ต่างจากเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง “คุณธันวาคะ...” พายเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจของเธอบีบตัวเข้าหากันด้วยความสงสารและเห็นอกเห็นใจ มือเรียวเล็กเอื้อมออกไปโดยไม่ทันคิด ชั่งใจอยู่เสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะวางทับลงบนหลังมือหนาของเขาที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว สัมผัสอุ่นจากมือเล็ก ๆ ของพายราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ที่วิ่งผ่านผิวหนัง ธันวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองมือของเธอก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความห่วงใยอย่างบริสุทธิ์ใจ “พายอาจจะไม่ได้เข้าใจความยิ่งใหญ่ของโลกธุรกิจที่คุณธันวาต้องแบกรับหรอกนะคะ... พายมันก็เป็นแค่เลขาฯ ตัวโก๊ะ ซุ่มซ่าม ทำงานพลาดโน่นพลาดนี่ประจำจนเกือบโดนไล่ออกตั้งหลายรอบ” พายระบายยิ้มเศร้า ๆ ออกมาเพื่อลดความตึงเครียด “แต่พายรู้ค่ะว่า... การต้องแบกรับความคาดหวังของทุกคนไว้บนบ่า โดยที่ไม่มีใครเหลียวแลเลยว่าหัวใจของเราจะรู้สึกยังไง มันเหนื่อยและอ้างว้างแค่ไหน” ดวงตาของธันวาไหววับ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้... คนที่มักจะทำเอกสารสลับ สั่งกาแฟผิดประเภท หรือเดินสะดุดพรมในห้องประชุมบ่อย ๆ กลับเป็นคนเดียวที่มองทะลุเปลือกนอกอันแข็ง กระด้างของเขา เข้ามาถึงตัวตนที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังฉากหน้าอันสมบูรณ์แบบ “ทำไมคุณถึงเข้าใจผมดีขนาดนี้ล่ะพาย...” ธันวาพึมพำแผ่วเบา เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบกลืนหายไปกับสายลมยามค่ำคืน “เพราะพายมองคุณธันวาไม่ใช่ในฐานะประธานบริษัทค่ะ” พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ใบหน้าของเธอจะแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอดึงมือกลับไม่ได้เพราะธันวากลับพลิกฝ่ามือขึ้นมาแล้วกุมมือเธอไว้แน่นเสียเอง “พายมองเห็นคุณธันวา... ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่ใจดี อบอุ่น และคอยช่วยเหลือพายเสมอเวลาที่พายทำตัวเปิ่น ๆ ถึงปากจะดุแต่ก็แอบเป็นห่วงตลอด... คุณธันวาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะคะ ตั้งแต่วันนี้ไป... ถ้าเหนื่อย คุณธันวาหันมามองข้าง ๆ สิคะ อย่างน้อยก็ยังมีพายคนนี้... ที่พร้อมจะเดินเคียงข้างและรับฟังคุณเสมอค่ะ” คำพูดที่ออกจากใจจริงอย่างไร้การปรุงแต่งของพาย ทำเอาธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาและปิดตายมานานหลายปี ราวกับถูกน้ำทิพย์ชะล้างจนกลับมามีความรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง รอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่แม่ของเขาเสียชีวิตไป ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ธันวาก้าวเข้าไปใกล้พายอีกก้าวหนึ่ง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สายตาของเขาไล่ระดับจากดวงตากลมโตคู่สวย ลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว มือหนาข้างที่ว่างยกขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลงบนแก้มใสของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พายแทบหยุดหายใจ เปลือกตาบางค่อย ๆ หลับลงโดยอัตโนมัติ รอคอยสัมผัสที่เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่ามันจะเกิดขึ้นจริง... ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของธันวาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชิดกัน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและเสียงเรียกอันคุ้นเคยและน่ารำคาญใจก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา! “คุณธันวาคะ! คุณธันวาอยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ มินตราหาทั่วคฤหาสน์แล้วนะ... ตายจริง!” เสียงแหลมสูงของมินตราดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากสมาร์ตโฟนที่สาดส่องตรงมายังมุมมืดใต้ร่มไม้ใหญ่ เผยให้เห็นภาพของประธานหนุ่มรูปหล่อกับเลขานุการสาวที่ยืนแนบชิดกันในท่าทางที่ส่อความสัมพันธ์เกินเลยอย่างชัดเจน ธันวาชะงักกะทันหัน ความอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันไปมองต้นเสียง พายลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ รีบผละออกจากธันวาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและทำตัวไม่ถูกเมื่อเผชิญหน้ากับคู่หมั้นสาวของเจ้านายยามวิกาลเช่นนี้ มินตราเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่คมจ้องมองพายด้วยแววตารังเกียจและอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มหวานหยดให้ธันวาด้วยท่าทีเสแสร้ง “แหม... ดึกดื่นป่านนี้แล้ว คุณธันวามาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่กับเด็กฝึกงาน... เอ๊ย เลขาฯ คนนี้คะเนี่ย? มินตรามีเรื่องด่วนทางธุรกิจสำคัญมากที่ต้องปรึกษาคุณธันวาซะด้วยสิคะ... แล้วก็นะคะ... พรุ่งนี้เช้า มินตรามีเรื่อง ‘เซอร์ไพรส์’ ชิ้นใหญ่ ที่รับรองว่าคุณธันวาจะต้องตกใจจนลืมผู้หญิงคนนี้ไปเลยล่ะค่ะ!” (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" เสมอมานะคะ)