การทำงานที่ตึงเครียด

“คุณพายคะ เอกสารสรุปโครงการโครงการยักษ์ใหญ่ที่ต้องใช้ประชุมบ่ายนี้ หายไปไหนคะ?” เสียงหวานที่เคลือบด้วยความเย็นเยียบของมินตราดังขึ้นกลางห้องทำงานของเลขาสาว พายที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารบนโต๊ะถึงกับชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์หรูที่ยืนกอดอกด้วยสายตาสมเพช พายพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล เพราะเธอจำได้แม่นว่าตัวเองวางแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้นไว้บนโต๊ะทำงานเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “พาย... พายวางไว้ตรงนี้ค่ะคุณมินตรา พายมั่นใจว่าพายไม่ได้หยิบไปไหนเลยนะคะ” พายตอบเสียงสั่น พลางรื้อเอกสารบนโต๊ะอีกครั้งด้วยท่าทีลนลาน มินตราเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววสะใจ “ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น ก็น่าแปลกนะคะที่มันไม่อยู่ที่นี่ หรือว่าคุณจะสะเพร่าจนทำเอกสารสำคัญของท่านประธานหายไปจริงๆ? รู้ใช่ไหมคะว่าความผิดพลาดครั้งนี้ ธันวาเขาไม่ใจดีด้วยแน่” พายกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองที่ซ่อนอยู่ในใจลึกๆ กำลังถูกสะกิดให้แผลฉกรรจ์ขึ้นมา เธอรู้ดีว่าเธอเป็นแค่เลขาตัวโก๊ะที่ธันวาหยิบยื่นโอกาสให้ และถ้าเธอกำจัดเอกสารสำคัญทิ้ง... ชีวิตการทำงานที่เธอรักคงจบสิ้นลงตรงนี้ “พายจะไปหาเดี๋ยวนี้ค่ะ!” พายพูดพลางรีบกุลีกุจอไปที่เครื่องถ่ายเอกสาร อีกมุมหนึ่งของห้องเอกสารที่เธอจำได้ว่าแวะไปหยิบกระดาษเมื่อครู่ มินตราเดินตามมาติดๆ โดยไม่ยอมให้คลาดสายตา “หาไปก็เปล่าประโยชน์ค่ะ เพราะคนอย่างคุณ... มักจะทำเรื่องง่ายๆ ให้กลายเป็นเรื่องยากเสมอ” มินตราโน้มตัวลงกระซิบข้างหูพายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “จำไว้นะพาย ความรักน่ะไม่ใช่แค่ความใสซื่อ แต่มันคือการคู่ควร และดูเหมือนว่าตำแหน่งข้างกายธันวา... คุณเองก็ไม่คู่ควรตั้งแต่วินาทีที่เริ่มทำของสำคัญหายแล้ว” พายชะงักมือที่กำลังรื้อถังขยะข้างเครื่องถ่ายเอกสาร เธอหันกลับมามองมินตราด้วยแววตาที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความอัดอั้น “คุณมินตราคะ พายไม่ทราบว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ แต่ถ้าการที่คุณทำแบบนี้เพื่อจะให้พายลาออกไป พายบอกเลยค่ะว่าพายจะไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ เพื่อที่จะได้อยู่ช่วยงานคุณธันวาต่อแน่นอน!” “ปากเก่งขึ้นนี่คะ” มินตราแค่นหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องทำงานของธันวาด้วยท่วงท่าสง่างาม พายยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ความโกรธผสมความเสียใจตีรวนในอก แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งร้องไห้ เธอหลับตาลงนึกทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด พยายามคุมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ ‘ตั้งสติสิพาย แกไม่ได้ทำผิด... ถ้าแกไม่ได้ทำ แล้วใครล่ะจะมาขโมยไป?’ สมองน้อยๆ ของเธอนึกถึงกล้องวงจรปิดในห้องเอกสารขึ้นมาได้ เธอรีบวิ่งไปที่ห้องไอทีด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่ทว่า... เมื่อไปถึงหน้าห้อง พนักงานไอทีกลับแจ้งว่าระบบกล้องวงจรปิดในโซนนั้นเสียกะทันหันในช่วงสิบนาทีที่ผ่านมา “เสีย... เสียเวลาแบบนี้เนี่ยนะคะ?” พายอุทานด้วยความท้อแท้ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นแผนการที่วางไว้เป็นอย่างดี มินตราเตรียมการมาเป็นขั้นเป็นตอนอย่างไม่มีช่องโหว่ พายตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องทำงานของธันวาด้วยใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอเคาะประตูและเปิดเข้าไป เห็นธันวากำลังนั่งอ่านรายงานบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงาน สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่นัยน์ตาคู่นั้นมีความกดดันแฝงอยู่ “พาย เอกสารสรุปโครงการล่ะ? ผมต้องการใช้ในอีกสิบห้านาที” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้น เขาเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า พายยืนนิ่ง มือของเธอสั่นระริก เธอจะบอกเขาอย่างไรดี ว่าเธอทำเอกสารหายไปท่ามกลางการกลั่นแกล้งของคู่หมั้นเขา? “คือ... คุณธันวาคะ พาย... พายทำเอกสารหายไปค่ะ พายพยายามหาแล้ว แต่...” ธันวาวางปากกาในมือลง เสียงดังกริ๊กเบาๆ นั้นเปรียบเสมือนเสียงมีดที่บาดลึกหัวใจของพาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงมาหาเธออย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้า พายก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มที่เธอแอบรักหมดใจ เพราะกลัวจะเห็นความผิดหวังในสายตาเขา “ผมให้เวลาคุณพิสูจน์ตัวเองมานานพอสมควรแล้วนะพาย” ธันวาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า “คุณรู้ไหมว่าความผิดพลาดครั้งนี้มันหมายถึงอะไร?” “พายทราบค่ะ พายยอมรับผิดทุกอย่าง... พายพร้อมจะลาออกถ้าคุณธันวาต้องการ” พายกลั้นสะอื้นจนสุดกำลัง ธันวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาเชยคางพายขึ้นให้สบตากับเขา แววตาของเขาที่เคยอบอุ่นกลับดูสับสนและเคร่งขรึม “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณลาออก แต่ผมต้องการให้คุณเป็นเลขามืออาชีพ... ไม่ใช่คนที่ถูกใครบางคนปั่นหัวเล่นแบบนี้” ธันวาสะบัดมือออกเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเล่มหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชักที่ล็อกไว้ใต้โต๊ะทำงานของเขาเอง พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เอกสาร... อยู่กับคุณธันวาได้ยังไงคะ?” ธันวาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “มินตราเอามาวางไว้ให้ผมเมื่อครู่ เธอบอกว่าเธอเจอคุณทำตกไว้ที่หน้าห้องน้ำและด้วยความเป็นห่วงงานของบริษัท เธอเลยเอามาให้ผมแทนคุณ... ซึ่งมันดูน่าขันมาก เพราะผมจำได้ว่า ผมสั่งให้คุณเอาเอกสารชุดนี้มาให้ผมตั้งแต่มื้อเที่ยงแล้ว แต่คุณกลับบอกผมว่าคุณกำลังจัดแฟ้มอยู่” พายรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ ความจริงที่เปิดเผยออกมามันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด เธอถูกใส่ร้าย และเธอก็ถูกธันวาเข้าใจผิดไปไกลแล้ว! ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของธันวาก็เปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ มินตราเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่ทว่าเบื้องหลังของเธอ กลับมีบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวตามเข้ามาด้วย “ธันวา... ฉันว่าเรื่องการแต่งงานของเรา เราต้องคุยกันใหม่แล้วล่ะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนผู้มีอำนาจบารมียืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตู คือคุณหญิงแม่ของธันวาที่ไม่ได้เสด็จมาบริษัทนานหลายปี พร้อมกับเอกสารลับบางอย่างในมือที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! เค้กวานิลลาหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้คุณเลขาตัวโก๊ะของเราผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!